Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, οι συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή, η ανάδειξη νέων υβριδικών και τεχνολογικών απειλών και η αυξανόμενη αβεβαιότητα ως προς τη μακροπρόθεσμη αμερικανική συνεισφορά στην ευρωπαϊκή ασφάλεια ανέδειξαν τις αδυναμίες της ευρωπαϊκής αμυντικής αρχιτεκτονικής. Παράλληλα, οι πολεμικές επιχειρήσεις των τελευταίων ετών κατέδειξαν ότι η αμυντική ισχύς δεν εξαρτάται μόνο από την κατοχή αποτελεσματικότερων οπλικών συστημάτων και τακτικών, αλλά και από την ταχύτητα τεχνολογικής προσαρμογής, την παραγωγική ικανότητα, τα αποθέματα, την ασφάλεια εφοδιασμού, και τη δυνατότητα παροχής συνεχούς υποστήριξης στις Ένοπλες Δυνάμεις (ΕΔ).
Η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) απάντησε σε αυτή τη νέα πραγματικότητα επιχειρώντας να μετατρέψει την άμυνα από αποσπασματική εθνική δαπάνη σε συντονισμένη ευρωπαϊκή στρατιωτική, τεχνολογική και βιομηχανική πολιτική. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (ΕΕπ) αναδιοργανώθηκε πολιτικά και πήρε πρωτοβουλίες για την ανάδειξη του ευρωπαϊκού πυλώνα του ΝΑΤΟ σε ισότιμο συνομιλητή των ΗΠΑ. Για την κάλυψη των εξοπλιστικών κενών της Ένωσης προωθήθηκαν, με κοινές αποφάσεις, χρηματοδοτικά εργαλεία, όπως το «ReArm Europe – Readiness 2030», το «Security Act For Eeurope» (SAFE), το «European Defence Fund» (EDF) και το «European Defence Industry Programme» (EDIP), μέσω των οποίων ενισχύονται οι επενδύσεις στην έρευνα και ανάπτυξη (Ε&Α) (καινοτομία, «cyber security», χρήση ΑΙ), επιδοτούνται οι κοινές προμήθειες και ενδυναμώνεται η ευρωπαϊκή βιομηχανία και οι υποδομές.
Αντίστοιχα, οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ συμφώνησαν, στην Σύνοδο Κορυφής της Χάγης (2025), σε νέο πλαίσιο επενδύσεων έως το 2035, συνολικού ύψους 5% του «Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος»(ΑΕΠ), με τουλάχιστον 3,5% για την κάλυψη βασικών αμυντικών αναγκών και έως 1,5% για ευρύτερες επενδύσεις σχετικές με την άμυνα και την ασφάλεια. Η εξέλιξη αυτή διεύρυνε ουσιαστικά την έννοια της αμυντικής δαπάνης.ΓΙΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑhttps://defencereview.gr/amintiki-viomihania/apo-tis-amyntikes-promitheies-stin-par/#google_vignette
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου