Τελετές Παράδοσης και Επαναπατρισμού των οστών του Αντιστράτηγου Στυλιανού Καλμπουρτζή

 

Την Τετάρτη και τη Πέμπτη, 21 και 22 Ιουλίου 2021, πραγματοποιήθηκαν οι τελετές παράδοσης και επαναπατρισμού των οστών του Αντιστράτηγου Στυλιανού Καλμπουρτζή, ο οποίος διετέλεσε Διοικητής της 181 Μοίρας Πεδινού Πυροβολικού και έπεσε ηρωικά μαχόμενος κατά την τουρκική εισβολή του 1974.

 

Συγκεκριμένα, την Τετάρτη, 21 Ιουλίου 2021, πραγματοποιήθηκε η τελετή υποδοχής των οστών του, στο στρατόπεδο που φέρει το όνομά του στο Δελίκηπο, στην παρουσία του Υπουργού Άμυνας της Κυπριακής Δημοκρατίας, κ. Χαράλαμπου Πετρίδη, του Υφυπουργού Εθνικής Άμυνας της Ελλάδας, κ. Αλκιβιάδη Στεφανή, του Επιτρόπου Προεδρίας, κ. Φώτη Φωτίου, του Βουλευτή κ. Κωνσταντίνου Κυρανάκη, του Αρχηγού της Εθνικής Φρουράς, Αντιστράτηγου Δημόκριτου Ζερβάκη, της οικογένειας του ήρωα, αντιπροσωπείας στελεχών, εκπροσώπων συνδέσμων, οργανώσεων, τοπικών και εκκλησιαστικών αρχών. Κατά τη διάρκεια της τελετής, αποδόθηκαν οι δέουσες τιμές στον ήρωα, έγινε τρισάγιο στη μνήμη του και αναγνώσθηκαν ομιλίες από τον Υφυπουργό Εθνικής Άμυνας της Ελλάδας, τον Αρχηγό της Εθνικής Φρουράς, και την κόρη του ήρωα, κα. Μαρία Καλμπουρτζή.

 

Ο Αρχηγός της Εθνικής Φρουράς στον χαιρετισμό του, καλωσόρισε αρχικά τον ήρωα στο Στρατόπεδο και τη Μονάδα του, που τον ανέμενε για 47 χρόνια και ατενίζοντας την προτομή του, εξήρε τον ηρωισμό, την ανδρεία και την αυταπάρνηση του Αντιστράτηγου Καλμπουρτζή, που στις δύσκολες ώρες της μάχης δεν εγκατέλειψε ούτε τα πυροβόλα του ούτε του στρατιώτες του και παρέμεινε μαζί τους μέχρι το τέλος.

 

Ανέφερε χαρακτηριστικά, ότι το όνομά του μπορεί να σβήστηκε από τον κατάλογο των αγνοουμένων, ωστόσο θα παραμείνει αιώνια γραμμένο στον κατάλογο των ηρώων της φυλής μας, δίπλα από τα ονόματα του Υπολοχαγού Κοσκινά και του Ταγματάρχη Βέρση, οι οποίοι αρνήθηκαν να παραδοθούν και έπεσαν δίπλα από τα πυροβόλα τους. Ο  Αντιστράτηγος Καλμπουρτζής, με φάρο το «ουκ καταισχύνω όπλα τα ιερά», επέδειξε σπάνια χαρίσματα ανδρείας, ηρωισμού, πατριωτισμού και αυτοθυσίας, αλλά προ πάντων, πίστη στον όρκο και στο καθήκον του. Γι’ αυτό, δικαίως, όπως ανέφερε, προστίθεται σε αυτούς που με το αίμα τους, τροφοδότησαν τον μηχανισμό διατήρησης της ιστορικής μας μνήμης και διαμόρφωσαν την συλλογική συνείδηση των Ελλήνων της πατρίδας μας.

 

Καταλήγοντας, ο Αρχηγός της Εθνικής Φρουράς ανέφερε ότι, 47 ολόκληρα χρόνια μετά τη θυσία του ήρωα, η Κύπρος, η Εθνική Φρουρά και το Πυροβολικό, αποχαιρέτησαν ένα άξιο στρατιώτη, ο οποίος έδωσε τη ζωή του για να υπερασπίσει τα ιερά και τα όσια της φυλής μας και αναγνωρίζοντας την ευθύνη που μας κληροδότησε, υποκλινόμαστε στην αγέρωχη μορφή του και υποσχόμαστε ότι θα φανούμε αντάξιοι της θυσίας του, μέχρι να ζήσουμε σε μια επανενωμένη, πραγματικά ελεύθερη Κύπρο, χωρίς στρατεύματα κατοχής.

 

Το οστεοφυλάκιο παρέμεινε στον ναό του Στρατοπέδου μέχρι την Πέμπτη, 22 Ιουλίου 2021 και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στον Ιερό Ναό της Του Θεού Σοφίας, όπου πραγματοποιήθηκε Τρισάγιο στη μνήμη του ήρωα και η τελετή παράδοσης των λειψάνων στην οικογένειά του, στην παρουσία του Υπουργού Άμυνας κ. Χαράλαμπου Πετρίδη,  του Υφυπουργού Άμυνας της Ελλάδος, κ. Αλκιβιάδη Στεφανή, του εκπροσώπου του Προέδρου της Βουλής των Ελλήνων, κ. Κωνσταντίνου Κυρανάκη, του Επιτρόπου Προεδρίας, κ. Φώτη Φωτίου, του Αρχηγού της Εθνικής Φρουράς, Αντιστράτηγου Δημόκριτου Ζερβάκη, εκπροσώπων συνδέσμων, οργανώσεων και συναγωνιστών του. Με την ολοκλήρωση της θρησκευτικής τελετής, ανέγνωσαν ομιλίες ο Υφυπουργός Άμυνας της Ελλάδας και ο Επίτροπος Προεδρίας.

 

Στη συνέχεια, το οστεοφυλάκιο μεταφέρθηκε στο Αεροδρόμιο Λάρνακας, όπου με στρατιωτικό αεροσκάφος C-130, της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας και με τη συνοδεία του Αρχηγού της Εθνικής Φρουράς, του Διοικητή Πυροβολικού, αντιπροσωπείας στελεχών της ΔΠΒ, συναγωνιστών του και της οικογένειας του, ξεκίνησε το ταξίδι της επιστροφής στην Ελλάδα.

 

Με την άφιξή στο αεροδρόμιο της Ελευσίνας, τα οστά του ήρωα θα μεταφερθούν, εν πομπή, στη Σχολή Πυροβολικού (ΣΠΒ) στη Νέα Πέραμο, όπου θα πραγματοποιηθεί η τελετή υποδοχής τους. Στις 23 Ιουλίου 2021, στον Ιερό Ναό της Αγίας Βαρβάρας, στη ΣΠΒ, θα πραγματοποιηθεί η εξόδιος ακολουθία και η ταφή, με τις δέουσες τιμές από τμήματα των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων στην παρουσία της πολιτειακής, θρησκευτικής και στρατιωτικής ηγεσίας της Ελλάδας, του Αρχηγού της Εθνικής Φρουράς Αντιστράτηγου Δημόκριτου Ζερβάκη, αντιπροσωπείας στελεχών και συναγωνιστών του από την Κύπρο.

 

Οι τελετές που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, αποτελούν την εκδήλωση του αμέριστου σεβασμού και την απότιση του ελάχιστου φόρου τιμής, προς τον Αντιστράτηγο Στυλιανό Καλμπουρτζή ο οποίος έπεσε μαχόμενος για την υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας της πατρίδας μας.

 

Αυτούσια η ομιλία

http://www.army.gov.cy/el/news/vima-arxigou

            http://www.army.gov.cy/el/news/546

Απόβαση στη Νορμανδία: Αυτοί ήταν οι Έλληνες «θρύλοι» που έγραψαν ιστορία

 

ΣΤΟΧΟΣ 

Η D-Day, η ιστορική μέρα της απόβασης των συμμαχικών δυνάμεων στη Νορμανδία, συμπληρώνει σήμερα 76 χρόνια, με τους ηγέτες του κόσμου αλλά και βετεράνους της μάχης να αποδίδουν φόρο τιμής σε όσους θυσιάστηκαν στον αγώνα κατά των ναζιστικών δυνάμεων.

Αυτό όμως που αξίζει να σημειωθεί είναι ότι στην θρυλική αυτή απόβαση, που ήταν η «αρχή του τέλους» για τον Χίτλερ, συμμετείχαν Έλληνες στρατιώτες και δυνάμεις του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού.

Οι Έλληνες στρατιώτες στη Νoρμανδία

Ο Έντι Λάμπρος ήταν ένας από τους 155 Έλληνες στρατιώτες που «‘όρμησαν» στις ακτές της Νορμανδίας στις 6 Ιουνίου 1944, τη μέρα που ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος «άλλαξε πορεία» και τελικά επέφερε το τέλος της ναζιστικής κατοχής της Ευρώπης.

Η φωτογραφία του Ελληνοαμερικανού στρατιώτη και των αδερφών του που κρατάει περήφανα μια σημαία ναζιστών που είχε συλληφθεί δημοσιεύθηκε στην πρώτη σελίδα των New York Times την επόμενη μέρα.

Τραγικά, ο Λάμπρος δεν επέζησε για να δει αυτή τη φωτογραφία, καθώς ο ίδιος σκοτώθηκε στη Γαλλία μία ημέρα μετά την D-Day. Ο Ελληνοαμερικανός στρατιώτης προερχόταν ήταν από το Kings County της Νέας Υόρκης και υπηρέτησε στην 82η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία.

Ωστόσο ήταν ένας μόνο από τους εκατοντάδες Έλληνες που αγωνίστηκαν εκείνη την ημέρα, με το ελληνικό έθνος να βοηθάει με το δικό του τρόπο στην D-Day, παρά το γεγονός ότι βρισκόταν ήδη υπό γερμανική κατοχή για περισσότερο από τρία χρόνια.
Το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό στην D-Day

Τέσσερα χιλιάδες σκάφη είχαν συγκεντρωθεί στα βρετανικά ύδατα, περιμένοντας τη διαταγή του Dwight Eisenhower να πλεύσουν προς την ακτή της Νορμανδίας. Η τεράστια αυτή ναυτική δύναμη αποτελούνταν από πολεμικά, μεταγωγικά, επιβατηγά πλοία αλλά και πλοία υποστήριξης, διαφόρων εθνικοτήτων, όλα γεμάτα από συμμαχικά στρατεύματα έτοιμα να πολεμήσουν τους Ναζί.

Η Ελλάδα, με το στόλο της που είχε ως έδρα της την Αίγυπτο, αφού η χώρα βρισκόταν υπό γερμανική κατοχή,, συμμετείχε στην απόβαση της Νορμανδίας με έξι πλοία: με τις κορβέτες «Τομπάζης» και «Κριεζής» και με τέσσερα εμπορικά πλοία.

Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του διοικητή του «Κριεζής» Ναυάρχου Δημήτρη Κιοσέ, τα πλοία ήταν επανδρωμένα από «Έλληνες από όλα τα κοινωνικά στρώματα και επαγγέλματα σε καιρούς ειρήνης, όπως λογιστές, δικηγόροι, φοιτητές, εργάτες, ψαράδες και έμποροι».

Εκεί συμμετείχαν και τρία ονόματα του Εμπορικού Ναυτικού που θα έβλεπαν αργότερα τα ονόματά τους γραμμένα στις χρυσές σελίδες της ελληνικής ναυτιλίας, όπως ο Σταύρος Νιάρχος, ο Νικόλαος Μίχαλος και ο Ισίδωρος Καρούσης.

Οι δύο ελληνικές κορβέτες έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην επιχείρηση, σύμφωνα με τον Κλεάνθη Ζερβό από την Κάλυμνο, ο οποίος υπηρέτησε ως Ανθυποπλοίαρχος στο «Κριεζής».

Συγκεκριμένα, οι «Κριεζής» και «Τομπάζης» συνοδεύονταν από δώδεκα πλοία που είχαν επιφορτιστεί με τη μεταφορά επιλεγμένων τμημάτων του διάσημου βρετανικού τμήματος Northumberland που συμμετείχε στο πρώτο κύμα της εισβολής.

Τα ελληνικά πλοία έφθασαν στην ακτή της Νορμανδίας στις 7 π.μ. της D-Day. Οι πρώτοι στρατιώτες αποβιβάστηκαν ανάμεσα σε ανελέητα πυρά από τον γερμανικό στρατό, σκοτώνοντας πολλούς πριν καταφέρουν να φτάσουν τις ακτές

Όταν ο Ναύαρχος Κιοσσές ενημερώθηκε αργότερα για την επιτυχία της επιχείρησης, μετά από πολλές ώρες αιματηρών συγκρούσεων, αναφώνησε «Χριστός Ανέστη» με το πλήρωμα να ξεσπά κραυγές χαράς, αλλά και θλίψης.          https://www.stoxos.gr/2021/06/blog-post_165.html

1821: Ντοκουμέντα γερμανικών εφημερίδων για το «γονίδιο της μάχης» των Ελλήνων!

 

Ποιους τρομάζει η αδιάλειπτη συνέχεια του ελληνισμού; Ποιοι

δεν θέλουν αναφέρονται στο πολεμικό γονίδιο των Ελλήνων; Οι ίδιοι που με κάθε ευκαιρία διογκώνουν τα λεγόμενα αρνητικά της φυλής μας, κρύβουν τεχνηέντως τις αρετές!

Συμπληρώνονται 200 χρόνια από την εθνεγερσία και η στάση της πολιτείας είναι τουλάχιστον προσβλητική για την ιστορική αλήθεια, την μνήμη των ηρώων και των μαρτύρων του 1821, για το παρόν και το μέλλον του έθνους. Ένα από τα πρώτα στοιχεία που θα έπρεπε να έχουν προβληθεί και να προβάλλονται συνεχώς στην ιστορική αυτή επέτειο, είναι τα δημοσιεύματα των εφημερίδων της εποχής, μιλάμε φυσικά για τις ευρωπαϊκές εφημερίδες, και τις μαρτυρίες που έδιναν από τις μάχες, μεταφέροντας αυτούσια  την ενημέρωση από γερμανούς εθελοντές. Η επιτροπή Ελλάδα 2021, με τι ακριβώς ασχολείται;

Πρόκειται συγκεκριμένα για ιστορικό ντοκουμέντο από δημοσιεύματα γερμανικών εφημερίδων της εποχής, τα οποία έχουν ως πηγή αυτόπτες μάρτυρες, Γερμανούς εθελοντές, που συμμετείχαν στις μάχες!

Στα δημοσιεύματα περιγράφεται η ανεξήγητη έπαρση των Ελλήνων μαχητών που αν και ανεκπαίδευτοι, προκαλούσαν συντριπτικά πλήγματα στις ορδές των τούρκων. Διαβάζοντας προσεκτικά την περιγραφή, συμπεραίνουμε ότι οι Έλληνες πολεμιστές είχαν το περιβόητο πυρ και κίνηση, στα γονίδια τους! Όταν στην Ευρώπη δεν υπήρχε πουθενά, σε κανέναν στρατό ως μέθοδος μάχης.

Γερμανική εφημερίδα επανάσταση

Η εφημερίδα της Γερμανίας που δημοσίευσε τις μαρτυρίες των μαχητών

Στην εφημερίδα SCHWAEBISCHER MERKUR, Στο φύλλο της 9ης Φεβρουαρίου 1822 δημοσιεύτηκε επιστολή Γερμανού εθελοντή από την Καλαμάτα με τις πρώτες διαπιστώσεις του στον Μωριά. «Ο ελληνικός λαός», γράφει, «είναι πρωτόγονος αλλά μαθαίνει εύκολα. Πολύ δύσκολο να υιοθετήσει τις δικές μας πολεμικές μεθόδους». Παρατήρησε ότι οι μεγάλες νίκες των Ελλήνων ανέβασαν τόσο πολύ το ηθικό τους ώστε έχουν τυφλωθεί από την έπαρση και πιστεύουν ότι θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν ακόμα και τους ευρωπαίους στο πεδίο της μάχης! Περιγράφει και την τακτική των επαναστατών στον πόλεμο. Πυροβολούν γονατιστοί η ξαπλωμένοι καταγής. Ύστερα πετιούνται ορθοί, τρέχουν με το ντουφέκι στον ώμο και ξαναγεμίζουν. Και όταν σηκώσουν τον εχθρό, ρίχνονται πάνω του με τα χαντζάρια!

Το «πυρ και κίνηση» δηλαδή στο DNA των Ελλήνων!

Στο ίδιο φύλλο δημοσιεύεται επιστολή από άλλον εθελοντή, που αναγνωρίζει τις πολεμικές αρετές των Ελλήνων. «Αν σκεφτούμε ότι με την κακή πολεμική τακτική και τον άθλιο οπλισμό τους νικούν τους αντιπάλους τους, εύκολα μπορεί κανείς να καταλάβει τι θα γίνει αν οργανωθούν σε τακτικό στρατό». Οι Έλληνες επαναστάτες, γράφει ο Γερμανός εθελοντής, δεν εκτιμούν διόλου την «ευρωπαΐκή μπαγιονέτα» (Την πολεμική τακτική των ευρωπαϊκών στρατών).

Αυτά τα ιστορικά ντοκουμέντα λοιπόν, απουσιάζουν πλήρως από τις κυβερνητικά θεσμοθετημένες εκδηλώσεις για τα 200 χρόνια της εθνεγερσίας. Κακώς, κάκιστα!                           http://greeknation.blogspot.com/2021/02/1821.html

Ιουλία Μπίμπα η ηρωίδα δασκάλα, εντελώς ξεχασμένη σήμερα... Δεν ανήκε στο ΕΑΜ να την δοξαζουν οι αριστεροί...

 

ΕΟΕΑ ΕΔΕΣ ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΖΕΡΒΑΣ

4 ώρ.  ·

·

Ποια ήταν;

Ήταν μέλος της αντιστασιακής οργάνωσης Π.Ε.Α.Ν. (Πανελλήνια Ένωση Αγωνιζομένων Νέων).

Έγινε σαμποτέρ και τίναξε στον αέρα στις 20 Σεπτεμβρίου 1942 την προδοτική ΕΣΠΟ, που στρατολογούσε Έλληνες για να πολεμήσουν στο πλευρό της Βέρμαχτ. Επρόκειτο για τη μεγαλύτερη αντιστασιακή πράξη σε όλη την κατεχόμενη Ευρώπη μέχρι τότε...

Ριψοκίνδυνη, ακραιφνής πατριώτισσα μετέφερε τα εκρηκτικά στο σπίτι της και μάλιστα βοήθησε στην για την κατασκευή της βόμβας που ισοπέδωσε το κτίριο της ΕΣΠΟ...

Στο ίδιο της το σπίτι πάλι είχε βοηθήσει για την κατασκευή δύο ακόμα βομβών: εκείνης που ανατίναξε τη λέσχη των Γερμανών αξιωματικών του Υγειονομικού, κοντά στο Αρχαιολογικό Μουσείο και εκείνης που ανατίναξε τα γραφεία μιας άλλης ελληνικής ναζιστικής οργάνωσης της ΟΕΔΕ.

Την βόμβα που ανατίναξε την ΕΣΠΟ την έφτιαξε μαζί με τους συνεργάτες της με 10 κιλά δυναμίτη και δύο εμπυρεύματα. Την μετέφερε η ίδια η Ιουλία μέσα σε μια τσάντα σκεπασμένη με ραδίκια από την πλατεία Κάνιγγος και την τοποθέτησε με τους συνεργάτες της κάτω από το κλιμακοστάσιο του κτιρίου, ανάβοντας δύο φιτίλια.

Από την έκρηξη το κτίριο σωριάζεται και θα χάσουν τη ζωή τους 29 μέλη της ΕΣΠΟ ανάμεσά τους και ο αρχηγός τους Στεροδήμος, 43 Γερμανοί αξιωματικοί και στρατιώτες. Χτυπήθηκαν όμως ξώφαλτσα και κάποιοι περαστικοί. Ένας από τους τραυματίες μάλιστα, ένας ιερέας, λέει με υπερηφάνεια «Δεν πειράζει που χτυπήσαμε, αρκεί που αφανίστηκε η σφηκοφωλιά των προδοτών»...

Η ίδια Ιουλία απεκάλυψε τι ήταν αυτό που την ώθησε να εμπλακεί στον Αγώνα εναντίον του κατακτητή: το παράδειγμα εκείνων που κατέβασαν τη ναζιστική σημαία από την Ακρόπολη (δεν γνώριζε τα ονόματά τους αλλά δεν θα προλάβαινε και να τα μάθει)…

Μετά τη δίκη της ο γαμπρός της, Αλέκος Μπίμπας, την επισκέφτηκε. Οι Γερμανοί την είχαν δεμένη σ’ ένα δέντρο, την είχαν βασανίσει και κακοποιήσει σε τέτοιον βαθμό ώστε δεν την αναγνώρισε. Η Ιουλία, συγκέντρωσε τις δυνάμεις της, σήκωσε το κεφάλι της και μπόρεσε να αρθρώσει περήφανα τα τελευταία λόγια που άκουσε δικός της άνθρωπος:

«Αλέκο, να είσαι υπερήφανος που με είχες νύφη σου και να είσαι βέβαιος ότι δεν μαρτύρησα απολύτως τίποτε από όσα ήξερα, εις τους Χιτλερικούς».

Είναι η μοναδική γυναίκα στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας που καταδικάστηκε σε θάνατο κι εκτελέστηκε, σύμφωνα με την απόφαση του γερμανικού στρατοδικείου, δια πελέκεως!

ΑΘΑΝΑΤΗ!      

Τα οστά 573 πεσόντων του Έπους του ’40 ενταφιάζονται αύριο στην Κλεισούρα

Από

Π. Καρβουνόπουλος

-

Τα οστά 573 πεσόντων Ελλήνων στρατιωτικών στον ελληνο-ιταλικό πόλεμο, ενταφιάζονται στην Κλεισούρα.
Σε ανακοίνωσή του το ΥΠΕΞ αναφέρει:

Κατ’ εφαρμογή της συμφωνίας που επήλθε μεταξύ του Υπουργού Εξωτερικών Ν. Κοτζιά και της αλβανικής πλευράς στο πλαίσιο της επίλυσης χρονιζόντων διαφορών μεταξύ της Ελλάδας και της Αλβανίας, ολοκληρώθηκαν οι εργασίες που είχαν αρχίσει τον Ιανουάριο στην περιοχή του Dragot της Αλβανίας, για την αναζήτηση και εκταφή των Ελλήνων πεσόντων κατά τον Ελληνο-Ιταλικό πολέμου (1940-1941). Ένα ζήτημα που ταλάνιζε τις Ελληνο-αλβανικές σχέσεις για άνω των 70 ετών.
Αύριο, Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2018, και ώρα 12.00, στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο της Κλεισούρας στην Αλβανία, θα πραγματοποιηθεί θρησκευτική τελετή ενταφιασμού των οστών πεντακοσίων εβδομήντα τριών (573) Ελλήνων πεσόντων στρατιωτικών του Ελληνο-Ιταλικού πολέμου, επιπλέον των εκατό (100) ακόμη Ελλήνων ηρώων που έχουν ήδη ταφεί, σε θρησκευτική τελετή που πραγματοποιήθηκε στο στρατιωτικό κοιμητήριο των Βουλιαρατών της Αλβανίας, στις 13 Ιουλίου 2018.
Οι εργασίες αναζήτησης και εκταφής θα συνεχισθούν στις περιοχές της Κοσσίνας, της Κλεισούρας και της Πρεμετής, σύμφωνα με τις σχετικές αποφάσεις της Μεικτής Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων (ΜΕΕ). Η εν λόγω Επιτροπή είναι αρμόδια για την εφαρμογή της σχετικής Διακρατικής Συμφωνίας Ελλάδος-Αλβανίας που προβλέπει την αναζήτηση, εκταφή, προσδιορισμό της ταυτότητας και ενταφιασμό των Ελλήνων πεσόντων στρατιωτικών σε πολεμικές επιχειρήσεις στην Αλβανία κατά τη διάρκεια του Ελληνο-Ιταλικού Πολέμου του 1940-1941, καθώς και την κατασκευή κοιμητηρίων στο έδαφος της Αλβανίας για τον ενταφιασμό τους.
Σημειώνεται, ιδίως για τις ενώσεις συγγενών και φίλων των αποθανόντων, ότι στις 28 Οκτωβρίου θα διοργανωθεί από εκπροσώπους της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Δημοκρατίας της Αλβανίας επίσημη τελετή σε ανάμνηση των πεσόντων. Παρόμοιες τελετές θα διοργανώνονται την 28η Οκτωβρίου κάθε έτους, σύμφωνα με το άρθρο 1§8 της Διακρατικής Συμφωνίας.
Το Υπουργείο Εξωτερικών χαιρετίζει για μία ακόμη φορά την αγαστή συνεργασία με την αλβανική πλευρά στο πλαίσιο της Συμφωνίας αυτής και εκφράζει την ικανοποίησή του που σχεδόν 70 χρόνια μετά την θυσία τους, οι ψυχές των Ελλήνων πεσόντων στρατιωτικών θα αναπαυθούν επιτέλους εν ειρήνη.           ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ       ΕΔΩ

Μάρκος Μπότσαρης: Ο αγνός «Αετός του Σουλίου» που χαρακτηρίστηκε «Λεωνίδας της Νεότερης Ελλάδας»!

Τα μεσάνυχτα 8 προς 9 Αυγούστου του 1823, πέντε ώρες μετά το βασίλεμα του ήλιου, ο Μάρκος Μπότσαρης εισέρχεται στο Πάνθεον των Αθανάτων

Όταν ο Λόρδος Βύρων έφτασε στο Μεσολόγγι την 5η Ιανουαρίου 1824, μέσα στην πανηγυρική ατμόσφαιρα που του επιφύλαξε ο λαός και η πολιτική ηγεσία, εκείνος κατευθύνθηκε πρώτα στο μνήμα του Μάρκου Μπότσαρη, όπου δακρυσμένος ορκίστηκε στη μνήμη του άδολου πολεμιστή να δώσει ακόμα και τη ζωή του για την ελευθερία της Ελλάδας.
Αυτός ήταν ο σουλιώτης ηγέτης Μάρκος Μπότσαρης που τόσο ενέπνευσε τις πρώτες στιγμές της εθνικής μας παλιγγενεσίας και σφράγισε με τον πρώιμο χαμό του τη μοίρα του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων. Κι αυτό γιατί τον θαύμαζαν όλοι, εντός και εκτός ελλαδικών τειχών, και όλοι ήθελαν ηρωικό χαμό σαν τον δικό του!
Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, για παράδειγμα, συμπολεμιστής του Μπότσαρη σε πλειάδα μαχών, δεν έκρυβε τον σεβασμό του για τον στρατηγό των Σουλιωτών: «Ο Μάρκος ήταν τρανός. Είχε νου που δεν είχε άλλος. Είχε καρδιά λιονταριού και γνώμη δίκαιη σαν του Χριστού. Εμείς όλοι ούτε στο δάχτυλό του δεν φθάνουμε». Ο Καραϊσκάκης θρήνησε αργότερα την άψυχη σορό του μεγάλου αγωνιστή στο Μοναστήρι του Προυσού με τη σπαρακτική οιμωγή του: «Ωρέ, σαν τον Μάρκο ήρωα γυιό, μάνα δεν ματαγεννάει».
Αλλά και ο Οδυσσέας Ανδρούτσος αγαπούσε και σεβόταν ιδιαίτερα τον νεότερό του Μπότσαρη, καθώς αυτός ήταν που εισηγήθηκε πρώτος στην Επαναστατική Κυβέρνηση να του αναθέσει τη στρατηγία των επιχειρήσεων της Δυτικής Ελλάδας. Και βέβαια όλοι ξέρουμε τι έκανε ο Μπότσαρης όταν ονομάστηκε στρατηγός του ελληνικού ξεσηκωμού: αφού ασπάστηκε το δίπλωμα της στρατηγίας, το έσκισε χίλια κομμάτια λέγοντας στους συμπολεμιστές του καπεταναίους: «Σας ορκίζομαι πως κανένα άλλο αξίωμα δεν θέλω από κείνο που είχανε οι πρόγονοί μας κι εσείς οι ίδιοι έχετε. Εμάς, αδέλφια, δεν μας απομένει τίποτα να μοιράσουμε ανάμεσά μας. Το μόνο κοινό που έχουμε είναι η τιμή και η δόξα. Να, ο εχθρός μάς περιμένει»!
Μια από τις αγνότερες και ηρωικότερες μορφές της εθνικής μας παλιγγενεσίας, που τα έξοχα στρατιωτικά του προσόντα ξεπερνιόνταν μόνο από το ήθος και τη μεγαλοψυχία του, έμελλε να πρωταγωνιστήσει στις μάχες των πρώτων κρίσιμων ετών της Ελληνικής Επανάστασης, από το 1821-1823 κοντολογίς, αν και η κληρονομιά του θα ήταν διαχρονική.
Το είχε πει εξάλλου προφητικά λες για κείνον ο πολύπειρος στρατιωτικά Αλή Πασάς των Ιωαννίνων: «Εκειός εκεί ο σιωπηλός θα φάει πολλή Τουρκιά». Αλλά και ο κατά είκοσι χρόνια μεγαλύτερός του Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, που τόση εκτίμηση και θαυμασμό έτρεφε για τον πολεμιστή του Σουλίου, έσπευσε να αδελφοποιηθεί μαζί του, γινόμενος «μπουραζέρης» του την 28η Μαΐου 1822.
Η καθολικά αναγνωρίσιμη μορφή του μαχητή της ελευθερίας ενσάρκωσε το πρόσωπο του σουλιώτη αγωνιστή και χάρισε στον ελληνικό ξεσηκωμό την ευρωπαϊκή αναγνώριση που τόσο αποζητούσε, παραμένοντας ως το ηρωικό τέλος αμερόληπτος και άδολος…

Πρώτα χρόνια

Ο Μάρκος Μπότσαρης γεννιέται το 1790 στο Σούλι ως ο δευτερότοκος γιος του αγωνιστή Κίτσου Μπότσαρη, ηγετικής μορφής της γνωστής φάρας των Μποτσαραίων. Μπαρουτοκαπνισμένος από τα γεννοφάσκια του, ο αγωνιστής έζησε την αυτοκτονία του πατριάρχη της φαμίλιας Γιώργη Μπότσαρη, ο οποίος μετάνιωσε πικρά την εσφαλμένη του απόφαση να αποσύρει τους Μποτσαραίους από το Σούλι λίγα χρόνια πριν από την τελική επίθεση του Αλή Πασά στο μαρτυρικό χωριό το 1803, κάτι που προσυπέγραψε την πτώση του Σουλίου.
Η οικογένεια περιπλανιέται στην Ήπειρο και σε ηλικία 14 ετών, ο Μάρκος θα βιώσει τραυματικά τον αποδεκατισμό της ευρύτερης οικογένειας, όταν τον Απρίλιο του 1804 στο βυζαντινό μοναστήρι του Σέλτσου της Άρτας οι διωκόμενοι Μποτσαραίοι έπεσαν έπειτα από ηρωική αντίσταση 4 μηνών στις δυνάμεις των Τουρκαλβανών που τους κυνηγούσαν λυσσαλέα. Πολύ λίγοι (περίπου 60 νοματαίοι) γλίτωσαν τη σφαγή στα απροσπέλαστα φαράγγια του Αχελώου και έπειτα από πολλές περιπέτειες κατέφυγαν στην Πάργα, μεταξύ αυτών ο πατέρας Κίτσος και ο Μάρκος.
Από κει πέρασαν οι διασωθέντες Σουλιώτες στην Κέρκυρα και τους Παξούς, προσπαθώντας να ξαναφτιάξουν τις ζωές τους και να ανασυντάξουν τις δυνάμεις τους. Ο Μάρκος ενηλικιώνεται το 1808 και κατατάσσεται αμέσως στα γαλλικά στρατεύματα των Ιονίων Νήσων (το λεγόμενο «Αλβανικό Σύνταγμα»), αποδεικνύοντας από την πρώτη στιγμή τόσο τα ηγετικά του χαρίσματα όσο και τον απαράμιλλο ηρωισμό του. Διακρίνεται στις μάχες κατά των Άγγλων και σε ηλικία 22 ετών θα βρεθεί στον βαθμό του ταγματάρχη (εκατόνταρχος)!

Πέρα από στρατιωτική ευφυΐα, ο Μπότσαρης διακρινόταν και από πολιτικά χαρίσματα, προβλέποντας διορατικά σε σωζόμενη χειρόγραφη προκήρυξή του ότι «Όπου κυματίζει η Αγγλική σημαία, οι λαοί είναι δούλοι»…
Μετά την ήττα του Βοναπάρτη και την αποχώρηση των Γάλλων από τα Ιόνια Νησιά (1814), ο Μπότσαρης ιδιωτεύει στην Κέρκυρα και παντρεύεται τη Χρυσούλα, θυγατέρα του πρεβεζιάνου αρματολού Χριστάκη Καλόγερου. Το ζευγάρι απέκτησε έναν γιο και τρεις κόρες.
Παρά την περιορισμένη του μόρφωση (είχε μάθει γραφή και ανάγνωση στο Βουλγαρέλι της Άρτας κατά το διάστημα 1800-1803), ο Μπότσαρης έγραψε το 1809 ελληνο-αλβανικό λεξικό, προβλέποντας λες τα όσα θα ακολουθούσαν. Το «Λεξικό της Ρομαϊκοίς και Αρβανιτικοίς Απλής» (που σώζεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη των Παρισίων) συνέβαλε τα μέγιστα στη γλωσσική συνεννόηση των δύο λαών, κάτι που επέτρεψε τη στρατιωτική συνεργασία Ελλήνων και Αλβανών της Ηπείρου κατά του οθωμανικού ζυγού…
Σούλι και Αλή Πασάς

Έχοντας επιστρέψει από το 1813 στην Ήπειρο, έζησε να δει τη δολοφονία του πατέρα του από τον αρματολό Γώγο Μπακόλα τον Ιανουάριο του 1814 (αργότερα αδελφώθηκε μαζί του ιπποτικά για το καλό του ένοπλου αγώνα!). Πλέον οι Μποτσαραίοι ήταν εγκατεστημένοι στον Κακόλακκο Πωγωνίου και ο Μάρκος διορίστηκε κάποια στιγμή αρχηγός της περιοχής από τον Αλή Πασά. Επόμενος σταθμός το 1818-1819, όταν ο Μάρκος μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και ήταν πια έτοιμος να αναλάβει δράση!
Κι έτσι τον Νοέμβριο του 1820, με τον θείο του Νότη και άλλους σουλιώτες αγωνιστές στο πλευρό του, πολέμησε στο πλευρό των σουλτανικών δυνάμεων που πολιορκούσαν τον ανυπότακτο Αλή Πασά στα Ιωάννινα, έχοντας λάβει τη διαβεβαίωση ότι μετά την πτώση του Αλή Πασά οι Σουλιώτες θα ξαναγυρνούσαν στην πατρίδα τους. Οι σουλιώτες μαχητές καταφτάνουν έξω από τα πολιορκημένα Γιάννενα ως σύμμαχοι των οθωμανικών στρατευμάτων κατά του άσπονδου εχθρού τους Αλή Πασά, έχοντας αξιώσει όπως είπαμε ως αντάλλαγμα την επιστροφή τους στο Σούλι, το οποίο έλεγχαν τα στρατεύματα του επικηρυγμένοι πια Πασά των Ιωαννίνων.
Και τότε ο Μπότσαρης έκανε την κίνηση-ματ! Καθώς οι τούρκοι πασάδες κωλυσιεργούσαν στην εκπλήρωση της δέσμευσής τους, ο Μάρκος εκμεταλλευόμενος την εμφύλια διαμάχη των Οθωμανών αλλάζει στρατόπεδο! Συνεννοείται μυστικά με τον απελπισμένο και πολιορκημένο στο κάστρο των Ιωαννίνων Αλή Πασά τον Δεκέμβριο του 1820 και συντάσσεται με τις δικές του πια δυνάμεις, λαμβάνοντας ως αντάλλαγμα τι άλλο, την άμεση επανεγκατάσταση των Σουλιωτών στα πάτρια εδάφη. Ήταν άλλη μια απόδειξη της διπλωματικής του οξυδέρκειας!

Οι πηγές της εποχής ιστορούν μάλιστα ότι η αποχώρηση του σουλιώτικου σώματος από το στρατόπεδο του σουλτάνου δεν έγινε κρυφά αλλά «μέρα μεσημέρι», με τα λάβαρα να κυματίζουν και τον Μάρκο Μπότσαρη επικεφαλής να προκαλεί με το σπαθί στο χέρι μεγαλόφωνα και ονομαστικά σε προσωπική μονομαχία τους αρχηγούς των οθωμανικών και αλβανικών δυνάμεων, οι οποίοι παρακολουθούσαν αμήχανα. Κανείς δεν τόλμησε να τα βάλει μαζί του και κάποιος από αυτούς, εκφράζοντας τη συνολική απροθυμία για μια τέτοια φονική μονομαχία, του αντιγύρισε: «Αν είσαι εσύ τρελλός, ωρέ Μάρκο, εμείς δεν τρελλαθήκαμε ακόμη»!
Όπως παρατηρούν πολλοί ιστορικοί, μεταξύ αυτών και ο Κωνσταντίνος Βακαλόπουλος, οι Σουλιώτες με την πράξη τους αυτή ήταν οι πρώτοι που έδωσαν ουσιαστικά το έναυσμα για τον αγώνα της εθνεγερσίας. Η επίσημη συμφωνία Μπότσαρη-Αλή Πασά υπογράφηκε στις 15 Ιανουαρίου 1821 και ο Μάρκος μέτρησε ξακουστές νίκες, όπως στους Καμψάδες και τα Πέντε Πηγάδια, και κατέλαβε πολλά φρούρια, όπως της Ρηγιάσας και της Ρινιάσσας.
Με την ολοκλήρωση του επαναπατρισμού των Σουλιωτών στα γνώριμα λημέρια τους, ο Μπότσαρης οργανώνει τους συμπατριώτες του για μακροχρόνιο πόλεμο, διαβλέποντας τις ανάγκες του καιρού. Πρώτη δουλειά, η σύσταση αντι-οθωμανικής συμμαχίας με επιφανείς μουσουλμάνους αλβανούς οπλαρχηγούς, παλιούς συμμάχους του Αλή Πασά. Η συμμαχία επισημοποιείται τον Σεπτέμβριο του 1821 με την προσχώρηση κορυφαίων αρτινών και ακαρνάνων οπλαρχηγών και προβλέπει τη συγκέντρωση των δυνάμεων του συνασπισμού στο Κομπότι και το Πέτα, με άμεσο στόχο την πολιορκία και κατάληψη της Άρτας. Τον Οκτώβριο του 1821 πραγματοποιείται στο κεφαλοχώρι Πέτα γενική συνέλευση οπλαρχηγών (Σουλιωτών, Αλβανών και Ελλήνων της Άρτας και της Ακαρνανίας), μεταξύ των οποίων και οι Καραϊσκάκης και Μακρυγιάννης, όπου επαναβεβαιώθηκε ο «ακατάλυτος δεσμός» τους στον κοινό αγώνα κατά του οθωμανού δυνάστη.

Η ελληνο-αλβανική συμμαχία προκαλεί ωστόσο τη δυσφορία της πολιτικής ηγεσίας του εθνικού μας ξεσηκωμού (και κυρίως του πανταχού παρόντα Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου), οι οποίοι σαμποτάρουν την ένωση και καταφέρνουν τελικά να τη διαλύσουν (με αιχμή του δόρατος τις σφαγές αλβανών αμάχων και τη σύληση των τζαμιών από κείνους τους Έλληνες που αντιτάσσονταν στην ελληνο-αλβανική σύμπραξη)…
Η Ελληνική Επανάσταση

Με το επίσημο ξέσπασμα του Αγώνα του 1821, ο Μάρκος Μπότσαρης πήρε μέρος στις νικηφόρες μάχες στο Κομπότι της Άρτας (Ιούλιος του 1821) και στην Πλάκα (Σεπτέμβριος του 1821) εναντίον του Τοπάλ Αλή Πασά, αλλά και στα Δερβιζανά εναντίον του Τουρκομακεδόνων του Καπλάν Μπέη (Οκτώβριος του 1822).
Και βέβαια πρωτοστάτησε στην άλωση της Άρτας (Νοέμβριος του 1821) επιδεικνύοντας όλες αυτές τις αρετές που θα τον έκαναν σύμβολο του ελληνικού αγώνα. Ο Κ. Βακαλόπουλος παρατηρεί στο ιστορικό σύγγραμμά του «Ήπειρος»: «Η πολιορκία της Άρτας ξεκίνησε στα μέσα Νοεμβρίου 1821. Υπήρξε ένας ανελέητος και φονικός αγώνας, μια τρομερή αντιπαράθεση μεταξύ 4.000 επιτιθεμένων Ελλήνων και Αλβανών απέναντι σε 12.000 αμυνόμενους Τούρκους, κατά την οποία οι Σουλιώτες έδειξαν για μια ακόμη φορά την απαράμιλλη αυτοθυσία τους και, αφού εξουδετέρωσαν την αντίσταση των Τούρκων, τους υποχρέωσαν να περιοριστούν στο κάστρο της Άρτας».
Όλες οι ιστορικές πηγές συμφωνούν ότι η στρατηγική δεινότητα και η αεικίνητη δράση του Μάρκου Μπότσαρη στον πολύμηνο αυτό πόλεμο (Δεκέμβριος 1820-Σεπτέμβριος 1822), ο αποκαλούμενος «τρελός ηρωισμός» του, η άφταστη πολεμική τακτική του, τα ιδιοφυή στρατιωτικά τεχνάσματα και οι τεράστιες απώλειες πού προκάλεσε στον εχθρό ήταν που εκτόξευσαν τη φήμη του ως στρατιωτικού ηγέτη. Η επαναστατημένη Ελλάδα είχε πια τον στρατιωτικό της ηγέτη! Παρά τις φρικαλεότητες κατά του μουσουλμανικού αλβανικού στοιχείου, οι αλβανοί σύμμαχοι του Μπότσαρη δεν σταμάτησαν να τον σέβονται και να τον εκτιμούν, μην αμφισβητώντας ποτέ την πρωτοκαθεδρία του στις κοινές πολεμικές επιχειρήσεις κατά των Οθωμανών. Όταν μάλιστα διαλύθηκε η ελληνο-αλβανική συμμαχία, οι Αλβανοί τήρησαν την μπέσα που είχαν δώσει και ενημέρωσαν ιπποτικά τον Μάρκο Μπότσαρη ότι από κείνη τη στιγμή θα λογίζονταν αντίπαλοι.

Οι ηρωικοί Σουλιώτες, παρά την απρόοπτη και δυσάρεστη αυτή εξέλιξη, δεν δίστασαν να συνεχίσουν σχεδόν μόνοι τους το βαρύ επαναστατικό έργο που είχαν αναλάβει και οι μάχες εναντίον των σουλτανικών στρατευμάτων αλλά και των πρώην συμμάχων τους, των μουσουλμάνων αλβανών μισθοφόρων, συνεχίστηκαν ακατάπαυστες. Οι Οθωμανοί είχαν εν τω μεταξύ αιχμαλωτίσει την οικογένειά του, που παρέμενε στον Κακκόλακο. Κι έτσι τον Μάρτιο του 1822 ο Μπότσαρης πήγε μαζί με άλλους σουλιώτες οπλαρχηγούς στην Πελοπόννησο για να ζητήσει βοήθεια από την προσωρινή κυβέρνηση, καταφέρνοντας να απελευθερώσει τελικά την οικογένειά του (την αντάλλαξε με τα χαρέμια που είχαν αιχμαλωτιστεί κατά την άλωση της Τριπολιτσάς στις 23 Σεπτεμβρίου 1821). Αφού φυγάδευσε τη φαμίλια του στην Ανκόνα της Ιταλίας, ο Μάρκος παρέμεινε στην Πελοπόννησο και ακολούθησε τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο στην εκστρατεία του στη Δυτική Στερεά Ελλάδα.
Ο Μάρκος, ως μπροστάρης των Σουλιωτών, ήταν πια πολυπαινεμένος στις τέσσερις γωνιές της χώρας και οι ηχηρότατες νίκες του κατά των Οθωμανών έκαναν τον γύρο της επαναστατημένης Ελλάδας. Αναφέρουμε ενδεικτικά: στους Κουμτζιάδες αιφνιδίασε και διέλυσε μεγάλη τουρκική εφοδιοπομπή, στα Πέντε Πηγάδια με τετρακόσιους Σουλιώτες παρέσυρε σε ενέδρα και συνέτριψε δύναμη χιλιάδων Τούρκων, στη Ρηνιάσα κατέλαβε με αιφνιδιασμό και χωρίς απώλειες το ομώνυμο φρούριο, στο χωριό Βαργιάδες εκδίωξε τους Οθωμανούς που το είχαν μόλις καταλάβει, στους Δραμεσούς αντιμετώπισε 2.000 Γενίτσαρους και τους διέλυσε, στην Πλάκα έτρεψε σε φυγή μεγάλο τουρκικό στρατιωτικό σώμα και τα πολεμικά ανδραγαθήματά του δεν έχουν κυριολεκτικά τέλος! Για τη μάχη στο Κομπότι εναντίον ισχυρού τουρκικού σώματος ιππικού, ο Φ. Πουκεβίλ διηγείται στην «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως»: «Ο Μάρκος Μπότσαρης εις την μάχην αυτήν ηνδραγάθησε τόσον, ώστε, όταν ηθέλησε μετά την μάχην να αποθέση την αιμοσταγή σπάθην του, παρετήρησαν ότι η παλάμη του είχε κολλήσει από το αίμα εις την λαβήν της»!
Επόμενος σταθμός ο Ιούνιος του 1822, όταν ο Μπότσαρης κατευθύνεται με 1.200 αγωνιστές από το Κομπότι στο Σούλι, αν και στη μάχη της Πλάκας στα τέλη του μήνα οι υπέρτερες δυνάμεις του Κιουταχή τους τρέπουν σε φυγή. Κι έτσι στις 4 Ιουλίου, ο Μπότσαρης με τα 32 παλικάρια του παίρνει μέρος στην τελική -και καταστροφική- Μάχη του Πέτα, που θα σημάνει την οριστική παράδοση του Σουλίου στους Οθωμανούς.

Παρά την ήττα, το όνομά του ήταν πια φόβητρο για τους Οθωμανούς, γι’ αυτό και στις 12 Οκτωβρίου 1822 η Επαναστατική Κυβέρνηση τον προήγαγε στη θέση του στρατηγού της Στερεάς, μια απόφαση που δεν ήρθε ωστόσο χωρίς αντιδράσεις. Τότε ήταν που έσκισε όπως είπαμε το χαρτί του διορισμού του, λέγοντας περίφημα: «Όποιος είναι άξιος, παίρνει το δίπλωμα μεθαύριο μπροστά στον εχθρό».
Η ανιδιοτέλεια και η προσήλωσή του στην ελευθερία της πατρίδας δεν είχαν ενδεχομένως όμοιό τους. Άλλη μια ξακουστή επίδειξη της ανδρείας του ήταν στην πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου (Οκτώβριος-Δεκέμβριος 1822), όταν με το στρατιωτικό του δαιμόνιο παρέσυρε τον κατακτητή σε ψεύτικες συνομιλίες δίνοντας έτσι τον απαραίτητο χρόνο στους πολιορκημένους να ενισχύσουν τις οχυρώσεις τους! Το δημοτικό μας τραγούδι διέσωσε τα γεγονότα με πιστότητα: «Ο Bάλτος επροσκύνησε και όλο το Ξηρομέρος / το Μεσολόγγι το μικρό, αυτό δεν προσκυνάει / γιατί ’ναι ο Μάρκο Μπότσαρης, με τα Σουλιωτοπαίδια». Πολύ αργότερα πληροφορήθηκαν οι διασωθέντες Τουρκαλβανοί ότι εκείνα τα τρομερά Σουλιωτοπαίδια που είχε υπό τις διαταγές του ο δαιμόνιος Μάρκος και σκιάχτηκαν να τους επιτεθούν ήταν όλα κι όλα 35 παλικάρια! Έκτοτε η μορφή τού Μάρκου Μπότσαρη κυριαρχεί στις στρατιωτικές επιχειρήσεις των επαναστατημένων Ελλήνων και η φήμη του ως ηγέτη αποκτά ευρωπαϊκές διαστάσεις…
Ένδοξος θάνατος

Παροιμιωδώς ολιγόλογος και σεμνός άντρας, λιτός στην εμφάνιση και ελάχιστα κοινωνικός, ο Μπότσαρης λατρεύονταν τόσο από τούς συμπολεμιστές του όσο και από τον απλό λαό, καθώς ενσάρκωνε όλες τις αρετές του αγνού πολεμιστή της ελευθερίας.

Η μεγαλοσύνη του Μπότσαρη ως στρατιωτικού ηγέτη επικυρώθηκε τις παραμονές του θανάτου του, ενόψει της επελαύνουσας προς το Καρπενήσι μεγάλης τουρκαλβανικής στρατιάς των 4.000 αντρών του Μουσταή Πασά της Σκόδρας, όταν συνέλαβε τη μεγαλοφυή στρατηγική έμπνευση να την προσβάλλει με νυχτερινό αιφνιδιασμό καθ’ οδόν για το Καρπενήσι. Καλοκαίρι του 1823, νύχτα 8ης προς 9η Αυγούστου, ο Μπότσαρης επιτέθηκε με τους 350 Σουλιώτες του κατά των αντρών του Μουσταή Πασά στο Κεφαλόβρυσο του Καρπενησίου, πετυχαίνοντας τον στρατηγικό αιφνιδιασμό του.

Ο Μάρκος λαβώθηκε στην κοιλιά, αν και το τραύμα δεν τον σταμάτησε από το να κατευθυνθεί στη σκηνή του πασά για να τον αιχμαλωτίσει! Το βόλι όμως από τον αφρικανό υποτακτικό του Μουσταή τον βρήκε στο μάτι και τον τραυμάτισε θανάσιμα. Ο μεγάλος μας αγωνιστής άφησε την τελευταία του πνοή λίγο αργότερα. Η είδηση του χαμού του ήταν τέτοια που οι αγωνιστές του, αν και νικούσαν, διέκοψαν τη μάχη για να παραλάβουν τη σορό του.
Μεταφέροντας τον νεκρό Μπότσαρη προς το Μεσολόγγι, η πομπή σταμάτησε στη Μονή Προυσού, όπου βρισκόταν ο Καραϊσκάκης κατάκοιτος, χτυπημένος από φυματίωση. Αυτός τον ασπάστηκε λέγοντας: «Άμποτε ήρωα Μάρκο, κι εγώ από τέτοιο θάνατο να πάω». Ο νεκρός μεταφέρθηκε στο Μεσολόγγι στις 10 Αυγούστου 1823 με πάσα επισημότητα, καλυμμένος με κυανή χλαμύδα, και η νεκρώσιμη ακολουθία τελέστηκε στον ιερό ναό Αγίου Νικολάου.

Τον θάνατο του Μάρκου Μπότσαρη ύμνησε η λαϊκή και η έντεχνη μούσα, τόσο εντός Ελλάδας όσο και στο εξωτερικό. Ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός τον έκλαψε στο ποίημα «Εις Μάρκο Μπότσαρη», όπως έκανε και ο Βίκτορ Ουγκό στα «Ανατολίτικά» του.

Ο επίλογος του χαμού του Μάρκου Μπότσαρη ήρθε την επομένη της άλωσης του Μεσολογγίου, τον Απρίλιο του 1826. Την ώρα που οι Αιγύπτιοι του Ιμπραήμ και οι Τουρκαλβανοί του Κιουταχή διαγωνίζονταν άγρια για την λαφυραγωγία του Μεσολογγίου, οι αιγύπτιοι στρατιώτες εντόπισαν το μνήμα του Μάρκου και αποπειράθηκαν να το συλήσουν. Και τότε οι αλβανοί μαχητές προτείνοντας τα καρυοφύλλια και τα γιαταγάνια τους προστάτευσαν τον τάφο του αγωνιστή από τη βεβήλωση, δηλώνοντας ότι δεν θα επέτρεπαν τη μετά θάνατον προσβολή της μνήμης ενός τέτοιου άντρα-πολεμιστή! Θρυλείται ότι ο ακόμα και ο Μουσταής Πασάς αναφώνησε πως «Θα ήθελα να έχω την παλληκαριά του»…

Ο θάνατος του Μάρκου Μπότσαρη

Πίνακας από τον Ludovico Lipparini, που βρίσκεται στο μουσείο της Τεργέστης στην Ιταλία

Το βόλι που τραυμάτισε θανάσιμα τον Μ. Μπότσαρη και μέρος από το ματωμένο κεφαλόδεσμο του αγωνιστή.

ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ  ΕΔΩ

Ευαγόρας Παλληκαρίδης: Ο Αγωνιστής πρότυπο των Εθνικιστών

«Μπορεί σε κάποια μάχη
γραμμένο η μοίρα να ’χει
να μη νικήσουμε.
Μα πάμε με καμάρι
Και λέμε «όποιον πάρει»
Και θα νικήσουμε»
Ο ήρωας και ποιητής Ευαγόρας Παλληκαρίδης  στάθηκε μέχρι τέλους πιστός στην αγάπη του για την  Μεγαλόνησο και επισφράγισε με τη θυσία της σάρκας του το πνεύμα και το νόημα της ποιητικής του μαρτυρίας. Γιατί προτίμησε τον τιμημένο θάνατο του ανδρειωμένου, που θάνατος δε λογιέται, από τη ζωή της σκλαβιάς και της υποτέλειας στο σαρκασμό του δυνάστη.
Η σύντομη αλλά γεμάτη νόημα ζωή του, αποτελεί σπάνια περίπτωση ολοκλήρωσης της πρόθεσης και συνέπειας στην ποιητική υπόσχεση.
Γεννημένος σ’ ένα χωριό της Πάφου, την Τσάδα, στις 28 Φεβρουαρίου 1938,  ήταν ο μικρότερος από τους αγωνιστές της ΕΟΚΑ, που άφησε την τελευταία του πνοή στην αγχόνη, για την λευτεριά. Η εφηβική του ηλικία σημαδεύεται ανεξίτηλα από το δημοψήφισμα που κατέδειξε την επιθυμία των Κυπρίων για ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα για την οποία η ψυχή του είναι γεμάτη από αγάπη.
Την 1η Ιουλίου 1953 οι Άγγλοι γιορτάζουν τη στέψη της νέας βασίλισσας. Στους εορτασμούς μετέχει και η Κύπρος, σαν Αγγλική αποικία. Οι Άγγλοι έχουν πάρει το γυμναστήριο της πόλεως, για να γιορτάσουν. Οι μαθητές εξοργίσθηκαν και με μπροστάρη τον Ευαγόρα κάνουν διαδήλωση ζητώντας ν’ αδειάσει το γυμναστήριο κι οι άλλοι χώροι, από τους Άγγλους στρατιώτες. Στην κεντρική πλατεία ο Ευαγόρας με απαράμιλλο θάρρος σκαρφαλώνει και κατεβάζει την  σημαία του κατακτητή. Οι μαθητές την κουρελιάζουν, φωνάζοντας συνθήματα εναντίον των Άγγλων. Η γιορτή ματαιώνεται. Στην παιδική ψυχή του Ευαγόρα, όμως, ήδη έχει ανάψει η φλόγα για λευτεριά.
Δύο χρόνια αργότερα, τον Νοέμβριο του ΄55 και ενώ είχε οργανωθεί πια ως μαχητής στις τάξεις της ΕΟΚΑ, συλλαμβάνεται και οδηγείται στο δικαστήριο, με την κατηγορία της συμμετοχής σε παράνομη οχλαγωγία. Ο Βαγορής, έτσι τον έλεγαν, αρνείται την κατηγορία και η δίκη του αναβάλλεται, για τις 6 Δεκεμβρίου. Στις 4 του μηνός δηλώνει στον πατέρα του, ότι προκειμένου να βρεθεί στην φυλακή, θα πάει στο βουνό να συνεχίσει τον αγώνα. Στην συνέχεια πηγαίνει στο σχολείο του κι αφήνει πάνω στην έδρα, το περίφημο τραγούδι του αποχαιρετισμού, προς τους συμμαθητές και τους καθηγητές του, τονίζοντας τον λόγο της φυγής του:
«Θα πάρω μιαν ανηφοριά
θα πάρω μονοπάτια
να βρω τα σκαλοπάτια
που παν στην Λευτεριά……»
«Της φυλακής
δεν τα σηκώνω εγώ τα βάρη
γι’ αυτό θα φύγω
για βουνά και ρεματιές.
Να χω τη νύχτα
Συντροφιά μου το φεγγάρι
και την ημέρα
να μιλώ με τις ιτιές».
Κι έτσι, ο Ευαγόρας αποφασίζει να περάσει από τα λημέρια του ανταρτοπολέμου. Ο πατέρας του, του δίνει την ευχή του.  Προτού φύγει για τα  βουνά, συναντά μια συμμαθήτρια του και της δίνει ένα γράμμα που απευθύνεται στους συμμαθητές του. Σ’ αυτό, ο ποιητής γίνεται προφήτης του ηρωικού τέλους που τον περίμενε: «Αυτή την ώρα κάποιος λείπει ανάμεσα σας. Κάποιος που φεύγει αναζητώντας λίγο λεύτερο αέρα. Κάποιος που μπορεί να μην τον ξαναδείτε παρά μόνο νεκρό. Μην κλάψετε στον τάφο του. Δεν κάνει να τον κλαίτε…».
Στον ανταρτοπόλεμο ο Ευαγόρας αγωνίζεται και ξεχωρίζει για το σθένος του και την αυτοθυσία του, είναι πάντα θαρραλέος μπροστάρης, γι’ αυτό και γίνεται  υπαρχηγός της αντάρτικης ομάδας. Τα χτυπήματα που κατάφεραν στον εχθρό, όπως η επίθεση κατά του μεταλλείου της Κινούσας και η ανατίναξη του αστυνομικού σταθμού Παναγιάς τον έκαναν να παραμιλά. Η δράση του αυτή προκαλεί φυσικά την επικήρυξη του από τους Άγγλους με το αστρονομικό για την εποχή ποσό των 5,000 λιρών.
Ο Γολγοθάς που καταλήγει στην ένδοξη θυσία του Ευαγόρα ξεκινά από τα γεγονότα της σύλληψης του. Ενώ προχωρούσε μαζί με συναγωνιστές του προσπαθώντας να εξασφαλίσουν τρόφιμα και ρούχα, άξαφνα βρέθηκαν αντιμέτωποι με ενέδρα άγγλων στρατιωτών που τους περικυκλώνουν. Οι υπόλοιποι  καταφέρνουν να ξεφύγουν, όχι όμως και ο Ευαγόρας που συλλαμβάνεται με την κατηγορία της μεταφοράς οπλοπολυβόλου. Τον υποβάλλουν σε φρικτά βασανιστήρια και το ωραίο του πρόσωπο γίνεται αγνώριστο.
Στις 25 Φεβρουαρίου, μετά από μια σύντομη δίκη-παρωδία καταδικάζεται σε θάνατο δι’ απαγχονισμού. Η απάντηση του ήρωα, λιτή: «Ό, τι έκανα το έκανα για την ελευθερία της πατρίδος μου… Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε και εύχομαι να είμαι ο τελευταίος...». Και ήταν πράγματι ο τελευταίος…
Στα αλλεπάλληλα διαβήματα προς την βασίλισσα της Αγγλίας (προκειμένου να του δοθεί χάρη) του πατέρα του και επίσημων φορέων της Κύπρου, και ακόμη και της ίδιας του της μάνας, ελπίζοντας  να κατανοήσει το μητρικό της ένστικτο, η  απάντηση ήταν αρνητική.
12 Μαρτίου τον επισκέφθηκαν ο πατέρας του και άλλοι συγγενείς στις κεντρικές φυλακές όπου κρατούνταν. Ο Ευαγόρας γαλήνιος τους πληροφορεί, πως σε δύο μέρες θ’ ανέβει τα σκαλοπάτια της αγχόνης.
Αποχαιρετώντας τους, τους ζήτησε να μην λυπούνται και να μην κλαίνε λέγοντας : «Ορκίσθηκα να πεθάνω για την Πατρίδα μου κι ετήρησα τον όρκο μου».
Ζητά να του φέρουν το σταυρό του. Ζητά επίσης με γράμμα του στην αδερφή του Γιωργούλα, τη μικρή του ξαδερφούλα που δεν πρόλαβε να τη βαφτίσει, να την ονομάσουν εκείνη την πεντασύλλαβη λέξη «Για να θυμίζει εκείνην την οποία κάθε άνθρωπος ποθεί πιο πολύ απ’ όλα»…
Τα μεσάνυκτα, με το χαμόγελο στα χείλη, φορώντας το σταυρό του στο λαιμό, προχωράει απτόητος προς την αγχόνη.
Όλη η φύσις κοιμάται
την ναρκώνει το κρύο
κι εγώ φεύγω λαλώντας
το στερνό μου αντίο.
Και τη μάνα φιλώντας
Την κοιτάζω και κλαίω.
«μάνα μην κλαις» της λέω
«μάνα μην κλαις» και κλαίω.
Η καταπακτή άνοιξε. Οι φυλακές βουβάθηκαν, κι όλη η Κύπρος πάγωσε.
Ο Ευαγόρας έφυγε για να συναντήσει τους υπόλοιπους δολοφονημένους συναγωνιστές του. Η ψυχή του πέταξε στον ελεύθερο ουρανό της αθανασίας.
Τόσο μικρός σε ηλικία και συνάμα τόσο ώριμος, σαν από πάντα έτοιμος να πεθάνει.
Η πατριωτική και ποιητική του πορεία και ο άσβεστος πόθος του για ελευθερία αποτυπώνονται στους στίχους του.
«Των αθανάτων το κρασί
Το ‘βρετε σεις και πίνετε.
Ζωή για σας ο θάνατος
Κι αθάνατοι θα μείνετε».
Οφείλουμε όλοι μας να θυμόμαστε και να τιμούμε τέτοιες μορφές σαν του Ευαγόρα Παλληκαρίδη και όλων των ηρώων του ελληνισμού, που, στο διάβα της ιστορίας, ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του χρέους, προσφέροντας στο βωμό της ελευθερίας, ως υπέρτατη θυσία, την ίδια τους τη ζωή.
Κορίνα Πενέση 

 ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ   ΕΔΩ

ΣΜΗΝΑΓΟΣ ΚΩΣΤΑΣ ΗΛΙΑΚΗΣ: ΤΟΥΡΚΟΙ ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ, ΘΑ ΕΚΔΙΚΗΘΩ...! ΕΦΥΓΕ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΔΟΛΟΦΟΝΗΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΟΓΓΟΛΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙ ΤΟΥΣ ΑΜΕΤΡΗΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

Writen by ΣΤΟΧΟΣ 

2006: Καταρρίπτεται ελληνικό μαχητικό έπειτα από σύγκρουση με τουρκικό μαχητικό με αποτέλεσμα τον θάνατο του Έλληνα πιλότου Κωνσταντίνου Ηλιάκη. Το αεροπλάνο του Κωνσταντίνου Ηλιάκη κατέπεσε κοντά στην Κάρπαθο, έπειτα από προσπάθεια αναχαίτισης τουρκικού F-16. Τα συντρίμμια του αεροπλάνου βρέθηκαν λίγο αργότερα επιβεβαιώνοντας το τραγικό αυτό συμβάν. Ο σμηναγός ήταν πατέρας δύο παιδιών 1,5 και 5 χρονών αντίστοιχα. Στις 28 Δεκεμβρίου 2006, στην καθιερωμένη τελετή απονομής μεταλίων και βραβείων από την Ακαδημία Αθηνών, του απονεμήθηκε το αργυρό μετάλλιο αρετής και αυτοθυσίας. Στις 23 Μαΐου 2007 έγιναν τα αποκαλυπτήρια του μνημείου προς τιμήν του       ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ      ΕΔΩ

ΑΘΑΝΑΤΟΙ!!! ΟΡΚΙΣΤΗΚΑΝ ΝΑ ΠΕΣΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΞΕΝΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ... ΤΑ ΑΚΟΥΣ ΚΑΜΜΕΝΕ;;;

Writen by ΣΤΟΧΟΣ 

Εντοπίστηκε το πρωί της Παρασκευής και η σορός του κυβερνήτη του μοιραίου ελικοπτέρου Agusta Bell, Αναστάσιου Τουλίτση, έπειτα από πολύωρες έρευνες στις οποίες συμμετείχαν βατραχάνθρωποι του Πολεμικού Ναυτικού, η 31η ΜΕΕΔ της Πολεμικής Αεροπορίας και άνδρες της ΕΜΑΚ. Η σορός εντοπίσθηκε στη στεριά, κοντά στο σημείο όπου βρέθηκαν και οι σοροί του υποπλοιάρχου Αναστασίου Πανανά και του ανθυπασπιστή Ελευθερίου Ευαγγέλου. Τα σωστικά συνεργεία ξεκίνησαν τη διαδικασία περισυλλογής της σορού και σε εξέλιξη βρίσκεται η διαδικασία μεταφοράς της -μαζί με τις άλλες δύο- με ελικόπτερο στο 251 Γενικό Νοσοκομείο Αεροπορίας.

Οι σοροί του υποπλοίαρχου Κωνσταντίνου Πανανά και του ανθυπασπιστή Ελευθέριου Ευαγγέλου, είχαν βρεθεί από την Πέμπτη στην πλαγιά της απόκρυμνης περιοχής της Κινάρου - όπου σημειώθηκε το δυστύχημα - σε απόσταση 40-50 μέτρων από την κορυφή όπου είχαν βρεθεί τα πρώτα συντρίμμια.

Μια ημέρα μετά την τραγωδία το υπουργείο Εθνικής Άμυνας έδωσε στη δημοσιότητα τις φωτογραφίες των αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού που έχασαν τη ζωή τους τα ξημερώματα της Πέμπτης εν ώρα καθήκοντος και ενώ μετείχαν στην άσκηση «Αστραπή 2/16».

Οι οικογένειες των αδικοχαμένων πιλότων, οι Ένοπλες Δυνάμεις, όλη η Ελλάδα πενθούν για τις απώλειες των τριών Ελλήνων αξιωματικών, ενώ ο πρωθυπουργός ζήτησε την πλήρη διερεύνηση των αιτιών που προκάλεσαν το τραγικό δυστύχημα.                   ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ         ΕΔΩ

ΑΝΑΤΡΙΧΙΛΑ: ΓΙΑΤΙ Η ΣΤΟΛΗ ΠΟΥ ΦΟΡΑΓΕ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΤΡΥΠΕΣ ΚΑΙ ΚΗΛΙΔΕΣ ΑΙΜΑΤΟΣ;;; ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΙ ΤΟΝ «ΣΤΟΧΟ» Ο 21ΧΡΟΝΟΣ ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΗΡΩΑ ΚΑΡΑΘΑΝΑΣΗ

Writen by ΣΤΟΧΟΣ 

Συγκλονίζει η πρώτη συνέντευξη του 21χρονου γιου του ήρωα Χριστόδουλου Καραθανάση, κυβερνήτη του ελικοπτέρου που κατέπεσε το βράδυ των Ιμίων. Τα συνταρακτικά λόγια για τον πατέρα του και την ιατροδικαστική εξέταση. Τι απαντά σε όσους επιχείρησαν να καπηλευθούν τη μνήμη του. Το μήνυμα που στέλνει στην πολιτεία

Ξημερώματα 31ης Ιανουαρίου 1996. Η κρίση μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας είναι στο αποκορύφωμά της και το ελικόπτερο του Πολεμικού Ναυτικού ίπταται πάνω από τα Ίμια αναγνωρίζοντας με τον προβολέα του, μέσα σε ακραία καιρικά φαινόμενα, τους Τούρκους κομάντος οι οποίοι έχουν καταλάβει την Δυτική Ίμια. Ακολουθούν τα δραματικά λεπτά που συγκλονίζουν ακόμη και σήμερα το πανελλήνιο.
Η Ελλάδα θρηνεί. Τα ελληνικά πολεμικά σκάφη και το αρχηγείο στην Αθήνα γνωρίζουν ότι το ελικόπτερο κατέπεσε και πλέον όλοι προσεύχονται να έχει σωθεί το πλήρωμα. Όμως οι προσευχές δεν εισακούστηκαν. Τρία παλικάρια, τρεις ήρωες, εκτελώντας το καθήκον τους, άφησαν την τελευταία τους πνοή και ξεκινά ένας αγώνας δρόμου για τον εντοπισμού του υποπλοιάρχου Χριστόδουλου Καραθανάση, του υποπλοιάρχου Παναγιώτη Βλαχάκου και του αρχικελευστή Έκτορα Γιαλοψού.
Πρώτος εντοπίζεται -σε μακρινή απόσταση- από το σημείο συντριβής ο κυβερνήτης Χριστόδουλος Καραθανάσης, βυθίζοντας στην θλίψη την οικογένειά του. Τους γονείς του και την γυναίκα του η οποία μόλις πριν από ένα χρόνο έχει φέρει στη ζωή το παιδί τους. Τον Ιωάννη, που η μοίρα θέλει να μεγαλώνει χωρίς πατέρα αλλά ταυτόχρονα με έναν πατέρα ήρωα που ολόκληρη η Ελλάδα μιλά ακόμη και σήμερα για εκείνον και την αυτοθυσία που έκανε.
Είκοσι χρόνια μετά ο Ιωάννης Καραθανάσης, ένα παιδί γεμάτο όνειρα, με μάτια γαλανά που αντανακλούν το μπλε της θάλασσας, τον τόπο που «αγκάλιασε» τον πατέρα του να δίνει την πρώτη του συνέντευξη στο News247.
Ο 21χρονος Ιωάννης μιλά, στο News247, για την αποστολή θανάτου του πατέρα του, για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες θυσιάστηκε ο Χριστόδουλος Καραθανάσης και για την λατρεμένη του μητέρα, στέλνοντας παράλληλα ηχηρό μήνυμα στην πολιτεία.
«Όταν σκοτώθηκε ο πατέρας μου ήμουν μόλις ενός έτους. Από τα πρώτα κιόλας βήματά μου έμαθα να ζω χωρίς πατέρα. Ήταν το δεδομένο της ζωής μου και ουσιαστικά μεγάλωσα με την μητέρα μου η οποία είχε και τον ρόλο του πατέρα. Ζούσα όμως και με έναν ήρωα πατέρα και το βαρύ φορτίο που συνεπάγεται η απώλειά του. Όμως από ένα σημείο και μετά λειτουργούσα με απόλυτη συνείδηση. Θυμάμαι, για παράδειγμα στο δημοτικό να με ρωτούν οι συμμαθητές μου για τον πατέρα μου και εγώ να τους εξηγώ με ηρεμία όσα ήξερα για το ποιος ήταν και πως σκοτώθηκε”, αναφέρει στο News247 ο Ιωάννης που πλέον σήμερα σπουδάζει Αρχιτεκτονική στο Πολυτεχνείο.
“Αγαπούσα από μωρό την Αρχιτεκτονική και δεν ήθελα να χτίσω μια καριέρα στο Πολεμικό Ναυτικό. Νομίζω -λέει με χαμόγελο- ότι ο κύκλος στις Ένοπλες Δυνάμεις έκλεισε με τον πατέρα μου, ενώ και ο παππούς μου έφτασε στον βαθμό του Ναυάρχου. Ήμουν όμως πολύ συνειδητοποιημένος από μικρός. Μου άρεσαν τα αρχαία ελληνικά και όσο θυμάμαι τον εαυτό μου έλεγα πως θέλω να γίνω αρχιτέκτονας. Ζωγράφιζα σπίτια, φωτογράφιζα σπίτια. Και να ζούσε, λοιπόν, ο πατέρας μου πάλι θα επέλεγα την Αρχιτεκτονική. Έχω μεγάλη λατρεία. Άλλωστε, έτσι μεγάλωσα. 'Ετσι με έμαθαν, να ακολουθώ αυτό που αγαπάω. Ο πατέρας μου, για παράδειγμα, λάτρευε τα ελικόπτερα και δεν κατατάχθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό επειδή ήταν ο παππούς μου. Άρα η συνέχεια στο Ναυτικό θα είναι λογικά, ως απλός ναύτης μόλις πάρω το πτυχίο μου” μας εξηγεί με χαρά, ενώ ρωτώντας τον για τον πατέρα του και πως τον έχει στο μυαλό του αρκεί ένα ακόμη χαμόγελο και η εξιστόρησή του:

«Μια από τις πρώτες μου ερωτήσεις προς την μητέρα μου ήταν που είναι ο πατέρας μου και έπρεπε με κάποιον τρόπο να μου απαντήσει. Ευτυχώς ούτε η ίδια ούτε οι παππούδες μου, μου είπαν κάποια ανούσια δικαιολογία. Δεν μου είπαν, δηλαδή, ένα απλό και ξερό «λείπει ταξίδι». Μου εξήγησαν από την πρώτη στιγμή τι έχει γίνει, ενώ μεγαλώνοντας έψαξα, έμαθα και διάβασα τι ακριβώς έγινε και πως σκοτώθηκε.
Η μητέρα μου σπούδασε στη Γαλλία και παντρεύτηκε σε μικρή ηλικία τον πατέρα μου. Εγώ γεννήθηκα όταν ήταν 26 και στα 27 της χάνει τον πατέρα μου. Πέρασε πολύ δύσκολα. Από τη μια είχε να αντιμετωπίσει τα όσα ακούστηκαν για τον πατέρα μου και από την άλλη να αντιμετωπίσει το προσωπική της δράμα.
Στάθηκε όμως, κράτησε. Είχε τεράστια υποστήριξη από τους παππούδες μου και μεγάλη ψυχική δύναμη. Τα κατάφερε. Δεν αντέχει όμως την υποκρισία και το ψέμα και έχει μέσα της μια μεγάλη πικρία. Πρέπει να ακούσει μια συγγνώμη και να μάθει την αλήθεια. Η μόνη της απαίτηση είναι αυτή. Να της πουν την αλήθεια.
Θα σας έλεγα όμως ότι τελικά ο χαμός του πατέρα μου και ο τρόπος που με μεγάλωσε η μητέρα μου με έκαναν πιο δυνατό. Και εύχομαι να αντιμετωπίσω τις δυσκολίες της ζωής με τη δύναμη και το θάρρος του πατέρα μου. Σε μια Ελλάδα, με αξίες, με σεβασμό”.

«Τις λεπτομέρειες τις μάθαινα σταδιακά από την μητέρα μου, ενώ τελειώνοντας το σχολείο άρχισα να ασχολούμαι εντατικά καθώς είχε ξεκινήσει η υπερεκμετάλλευση του θέματος. Ενώ, λοιπόν, είχα διαβάσει και ήξερα την βασική ιστορία γύρω από το θέμα, ρώτησα φίλους και συμμαθητές του πατέρα μου που ήξεραν πολλές λεπτομέρειες και προσπάθησα να μάθω περισσότερα, πιέζοντας την μητέρα μου να θυμηθεί όσα περισσότερα μπορούσε. Προσπάθησα επίσης να μάθω πως ήταν. Τι του άρεσε να κάνει, ποιες διακοπές του άρεσαν και πως έπινε τον καφέ του. Τις συνήθειες ενός ανθρώπου, του πατέρα που δεν έζησα ποτέ.
Άρα για ένα παιδί με έναν πατέρα νεκρό σε περίοδο οριακά πριν από τον πόλεμο το βάρος και η ευθύνη είναι τεράστια. Και όταν λέω ευθύνη, εννοώ το πώς θα διαχειριστώ εκτός των άλλων όλη αυτή την υπερπροβολή που έχει γίνει και την οποία εκμεταλλεύτηκαν διάφορες ομάδες. Και αναφέρομαι σε πολιτικές ομάδες οι οποίες είτε έλεγαν τρομερά αρνητικά για τον πατέρα μου, αμαυρώνοντας τον άνθρωπο Χριστόδουλο Καραθανάση είτε ισοπεδώνοντας την αξία του ως αξιωματικό. Ερχόμουν σε πολύ δύσκολη θέση, με χαρακτηριστικό παράδειγμα κάποιους γνωστούς μου ακραίων οργανώσεων οι οποίοι μου μίλαγαν απαξιωτικά επειδή δεν τους υποστηρίζω. «Μου έλεγαν πως για να διαιωνιστεί η μνήμη του πατέρα μου θα έπρεπε να ανήκω στον χώρο τους και να ακολουθώ την δική τους πολιτική άποψη, με την οποία δεν είμαι σύμφωνος. Αυτοί οι άνθρωποι και αυτές οι ομάδες πρέπει να ξέρουν πως ούτε ο πατέρας μου ήταν ή θα γινόταν, ούτε εγώ ήμουν ή θα γίνω «φαν» της Χρυσής Αυγής»
Και από την άλλη πλευρά ένιωθα την πίεση της κοινωνίας, επειδή τολμάμε να έχουμε στο σπίτι μας την ελληνική σημαία. Μέχρι και φασίστα με έχουν αποκαλέσει μόνο και μόνο για την σημαία που κυματίζει στο μπαλκόνι μας”.

«Για εμάς δεν υπάρχουν σοβαρά ή μη ερωτήματα, τι έγινε και πως άφησε την τελευταία του πνοή ο πατέρας μου. Το θέμα είναι πότε θα υπάρξει μια σοβαρή αναγνώριση από το κράτος. Θα υπάρξει; Δυστυχώς είμαι πια αρκετά ώριμος να καταλάβω πως δεν πρόκειται να μας πουν τι ακριβώς έγινε. Πως σκοτώθηκε και γιατί τελικά όλα αυτά τα χρόνια κυριαρχεί το ψέμα.
Η οικογένειά μου, όλοι μας ξέρουμε τι έγινε, ακόμη και για τον τρόπο που διενήργησαν την ιατροδικαστική εξέταση, η οποία έχει πολλά κενά. Και αναφέρομαι στα συμπεράσματα που προέκυψαν.
Για ένα πράγμα, όμως, είμαστε σίγουροι. Το ελικόπτερο δεν έπεσε ούτε λόγω καιρού, ούτε μόνο του. Μάλιστα πριν χρόνια είχαν δημοσιευθεί και κάποιες φωτογραφίες που έδειχναν την κατάσταση του ελικοπτέρου. Δεν χρειαζόταν να γίνουν στόχοι, δεν έπρεπε να δοθεί εντολή να κατέβουν τόσο χαμηλά στο νησί, ούτε να μετρήσουν τους Τούρκους κομάντος έναν προς έναν.
Την αλήθεια την ξέρουμε και δεν θα μας την στερήσουν όσο και αν προσπαθούν. Το άψυχο σώμα του πατέρα μου βρέθηκε εκτός του ελικοπτέρου, ενώ ο Παναγιώτης Βλαχάκος και ο Έκτορας Γιαλοψός βρέθηκαν δεμένοι με τις ζώνες τους μέσα στο ελικόπτερο.
Ο πατέρας μου ζούσε την ώρα της πρόσκρουσης του ελικοπτέρου. Λύθηκε, πάλεψε αλλά δεν τα κατάφερε. Άρα δεν έπαθε ούτε ανακοπή, ούτε είχε κάποιο πρόβλημα με την καρδιά του. Πρέπει να σταματήσει αυτή η καραμέλα ότι και οι τρεις έπασχαν από κάτι».

«Ήταν πρώτοι στις σχολές τους, νέοι άνθρωποι, μάχιμοι και άρτια εκπαιδευμένοι. Άρα το πόρισμα που αναφέρει ότι είχε πρόβλημα με την καρδιά του και έριξε το ελικόπτερο, δεν ισχύει. Πως βγήκε και κολύμπησε. Θα ήθελα να τους παρακαλέσω να μας πουν.
Γιατί όμως συγκάλυψαν και την διενέργεια της νεκροψίας – νεκροτομής; Γιατί δεν άφησαν εκπρόσωπό μας να είναι μέσα;. Γιατί ο παππούς μου πιάστηκε στα χέρια με τον ιατροδικαστή; Και γιατί ουσιαστικά η ιατροδικαστική έκθεση βασίστηκε σε ένα πρόβλημα της καρδιάς που είχε η μητέρα του πατέρα μου και όχι ο ίδιος. Τι σχέση μπορεί να έχει το εκ γενετής πρόβλημα της γιαγιάς μου που δεν είναι κληρονομικό με τον πατέρα μου. Εκεί “πάτησαν” και προέκυψε ξαφνικά ότι ο πατέρας μου είχε πρόβλημα με την καρδιά του.
Γιατί η μητέρα μου και ο παππούς μου είδαν μόνο το κεφάλι του και δεν τους άφησαν να δουν το σώμα του; Γιατί ήταν καλυμμένο και γιατί φώναζε ο παππούς μου ότι το παιδί του δεν πνίγηκε;
Και ποιος τελικά θα μας εξηγήσει γιατί η στολή που φόραγε -την οποία έχουμε στο σπίτι μας- έχει τρύπες και κηλίδες αίματος, σημάδια που φανερώνουν πως ο θάνατός του δεν επήλθε από καρδιακό επεισόδιο. Η υπόθεση συγκαλύφθηκε και το μόνο που ζητάω είναι να μάθουμε την αλήθεια».

«Ο πατέρας μου ήξερε ότι θα πεθάνει. Ήξερε ότι θα ήταν η τελευταία του πτήση και για αυτό άλλωστε άφησε το ρολόι του, δίπλωσε τα ρούχα του και είπε αυτά να δοθούν στην γυναίκα μου.
Δεν ήταν η σειρά του να πάει και ο συνάδελφός του που είχε σειρά να πετάξει – που μου είναι και ιδιαίτερα συμπαθής- μου είπε ότι την ώρα που τον καλούσαν μίλαγε στο τηλέφωνο και στην ανάγκη να βρουν πλήρωμα πήραν τον πατέρα και πήγε εκείνος στην φρεγάτα «Ναυαρίνο». Αυτή είναι η μοίρα. Σας λέω και πάλι ήξερε ότι θα πεθάνει. Και πριν φύγει από το σπίτι, χαιρέτησε τον παππού μου, την μητέρα μου κάτι που δεν συνήθιζε κάθε φορά πριν φύγει για μια αποστολή. Τους αγκάλιασε, τους φίλησε και ζήτησε από τη στρατιωτική βάση να επιστραφεί το αυτοκίνητο στο σπίτι. Και όχι μόνο πήγε αλλά δεν δείλιασε ούτε στιγμή. Και μια λεπτομέρεια. Κάθε φορά πριν πετάξουν υπογράφουν ότι είναι σύμφωνοι για την πτήση που θα κάνουν. Εκείνος δεν υπέγραψε. Τους είπε με άλλα λόγια ότι ήταν κατά αυτής της πτήσης όμως πήγε εκτελώντας το καθήκον του».

«Όμως αυτό που έχει αξία είναι η αυτοθυσία τους. Είτε έπεσαν από τις άσχημες καιρικές συνθήκες, είτε από βολές για εμάς είναι το ίδιο. Η υπέρτατη αξία είναι ότι γνωρίζανε ότι πάνε σε αποστολή αυτοκτονίας και πήγανε. Αυτό πρέπει πάση θυσία να είναι το σημερινό δίδαγμα. Από αυτή την μοιραία νύχτα πρέπει να κρατήσουμε το φωτεινό παράδειγμα αυτοθυσίας αυτών των ανθρώπων.
Γιατί πρέπει να βρούμε ξανά την αξιοπρέπειά μας. Να επανέλθει στο λεξιλόγιό μας και στις πράξεις μας. Η ατίμωση της πατρίδας πρέπει να σταματήσει και να μην ξεχνάμε ούτε τον Ηλιάκη ούτε κανέναν από τους νεκρούς μας.
Δεν μπορώ να ακούω, για παράδειγμα, από τον πρωθυπουργό ότι η Ελλάδα δεν έχει θαλάσσια σύνορα. Μας προσβάλει εμάς και τους προγόνους μας. Δεν μπορεί να λέει ο κ. Τσίπρας ότι ουσιαστικά η Ελλάδα είναι υπό των άλλων. Υπό των γειτόνων. Ζούμε σε μια ευαίσθητη περιοχή και δεν πρέπει να ακούγονται αυτά από το στόμα του εκάστοτε πρωθυπουργού. Όταν απευθύνονται στην πατρίδα πρέπει να είναι προσεκτικοί».

«Έχουμε μια πανέμορφη χώρα. Την ομορφότερη και την αγαπάω ιδιαίτερα. Θέλω να μείνω στην Ελλάδα, γιατί η χώρα μας έχει τεράστιες δυνατότητες. Πρέπει να παλέψουμε για να μην μας απογοητεύει τόσο συχνά. Πρέπει να φτιάξουμε τα Πανεπιστήμια μας, τα νοσοκομεία μας, τις δημόσιες υπηρεσίες μας. Δεν γίνεται, για παράδειγμα, να κλείνουν οι σχολές μας για 5-6 μήνες και εμείς απλά να καθόμαστε. Αν όλοι κάναμε τη δουλειά μας σωστά τότε η Ελλάδα σήμερα θα ήταν διαφορετική. Ο πατέρας μου έκανε την δουλειά του και μάλιστα καλά. Αυτό πρέπει να ξαναβρούμε. Πρέπει πρώτα εμείς να δίνουμε το καλό παράδειγμα και να κάνουμε σωστά τη δουλειά μας.
Πέρασε η εποχή των δεξιών και των αριστερών. Η αυτοθυσία του πατέρα μου πρέπει να γίνει παράδειγμα για όλους. Να υποστηρίζουμε τα εθνικά και ατομικά μας δικαιώματά και να μην ζούμε εις βάρος των διπλανών μας.
Η μητέρα μου και οι παππούδες μου με μεγάλωσαν να τιμώ την αυτοθυσία του πατέρα μου. Είναι άλλο να τιμάς την ιστορία σου και άλλο να φανατίζεσαι και στο κάτω – κάτω ας πάψουμε να ψάχνουμε τις εύκολες λύσεις. Ακόμη και ο πατέρας μου δεν επέλεξε την εύκολη λύση και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε”.
Ο Ιωάννης είναι ένα παιδί με πολλά χαρίσματα. Μιλάς μαζί του και νιώθεις όμορφα. Έχει την δύναμη να σε εμψυχώνει, να σε πηγαίνει παρακάτω και να σου μεταφέρει χωρίς κακία, ψευτοεγωισμούς και άλλα νεοελληνικά δήθεν κλισέ μια πραγματικότητα που την ώρα που δακρύζεις σε κάνει να χαμογελάς.
Το μόνο που ζητά είκοσι χρόνια από την θυσία του πατέρα του είναι να μάθει την αλήθεια πέρα και έξω από τα φώτα της δημοσιότητας. Και πρέπει να την μάθει.

http://news247.gr/                                                                                                  ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ    ΕΔΩ

O "007" ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ... Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΝΤΕΡΤΙΛΗ ΟΡΓΩΝΕ ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ Η ΒΟΣΝΙΑ ΦΛΕΓΟΝΤΑΝ!

Οι αποστολές του Βασίλη Ντερτιλή στα φλεγόμενα Βαλκάνια έχουν αφήσει εποχή . Οι ιστορίες που λέγονται γι΄ αυτές τις “μοναχικές” επιχειρήσεις του Έλληνα “007” είναι πολλές. Κανείς στην πραγματικότητα δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι γνώριζε ή γνωρίζει το περιεχόεμενο εκείνων των αποστολών. Ο Βασίλης Ντερτιλής ήταν πολύ καλός στη δουλειά του και αυτό σημαίνει ότι έλεγε πάντα όσα έπρεπε να πει. Κι εκεί που έπρεπε.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι το δίκτυο επαφών που είχε δημιουργήσει ο Βασίλης Ντερτιλής ήταν αξιοζήλευτο από πολλές μεγάλες χώρες που ήθελαν να το αξιοποιήσουν. Ο Ντερτιλής στον εμφύλιο της Γιουγκοσλαβίας είχε καταφέρει να μιλά σχεδόν μ΄ όλους τους πρωταγωνιστές. Και το κυριότερο είχε κατορθώσει να τον εμπιστεύονται.

Οι φωτογραφίες που σιγά,σιγά, αρκετό καιρό πια μετά τον απρόσμενο θάνατό του αποδεικνύουν όλα αυτά. Στη φωτό ο Βασίλης Ντερτιλής με τον Κάρατζιτς. Ο οποίος κυριολεκτικά έπινε νερό κι έπεφτε στη φωτά για τον Έλληνα πλοίαρχο του ΠΝ. Ο Ντερτιλής ήταν από τους ελάχιστους ανθρώπους στον πλανήτη εκείνη την ταραγμένη κι αιματηρή εποχή του εμφυλίου που ήξερε ανά πάσα στιγμή που ήταν ο Κάρατζιτς κι επιπλέον μπορούσε όποτε ήθελε να τον συναντήσει. Εξίσου στενές σχέσεις είχε με τον Μιλόσεβιτς και άλλους πρωταγωνιστές εκείνου του πολέμου.

Ο Βασίλης Ντεριλής δεν “δούλεψε” μόνο στην Γιουγκοσλαβία. Η δράση του επεκτάθηκε και σ΄ άλλες χώρες ,άλλες εποχές. Αναφερόμαστε στον γιουγκοσλαβικό εμφύλιο με αφορμή αυτή τη φωτογραφί ντοκουμέντο που μας εμπιστεύθηκε ένας από τους πολλούς πιστούς φίλους του ,ο οποίος είχε την τύχη να ταξιδέψει μαζί του στη Βοσνία . Και να τραβήξει αυτή τη φωτό.

  ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ  ΕΔΩ

ΛΟΧΙΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΙΤΣΙΟΣ! Ο ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΣ ΤΟΥ '41... ΤΟ ΔΟΛΟΦΟΝΗΜΕΝΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΟΧΥΡΩΝ!

Ο Δημήτριος Ίτσιος γεννήθηκε το 1906 στην ακόμα σκλαβωμένη τότε Μακεδονία απο βλάχους γονείς. Παντρεύτηκε την Άννα Κ. Νανοπούλου, με την οποία απέκτησαν δύο παιδιά, την Μαρία και τον Αναστάση. Με την κύρηξη του Δεύτερου Παγκόσμιου πολέμου επιστρατεύθηκε ώς έφεδρος λοχίας και υπηρετούσε στο Μπέλες, πάνω απο τα Άνω Πορόια.

Κατά την εισβολή των Γερμανών στο Μπέλες, στις 6 Απριλίου 1941, βρέθηκε να είναι επικεφαλής του Πολυβολείου Π8. Η ώρα είναι 5.15΄ όταν ψηλά στην "Ομορφοπλαγιά" του Μπέλες η ποιό τέλεια πολεμική μηχανή της εποχής αρχίζει το καταστροφικό της έργο.

Το πρώιμο γλυκοχάραμα έρχεται συντροφευμένο απο ομοβροντίες Γερμανικών πυροβόλων, όλμων και πολυβόλων. Αρχίζει η επίθεση. Ανταπαντούν οι υπερασπιστές της προκάλυψης. Τα μάτια του Ίτσιου και των συντρόφων του κατακόκκινα απο την ολονύχτια αγρυπνία ερευνούν πόντο-πόντο το έδαφος μπροστά τους. Με το δάχτυλο στην σκανδάλη είναι έτοιμοι να αντιτάξουν σκληρή αντίσταση στην ιταμή επίθεση. Η προκάλυψη αντιστέκεται ηρωικά. Ο ήλιος, στις πλαγιές του Μπέλες, αρχίζει σιγά-σιγά το καθημερινό του ανηφόρισμα. Κάποια στιγμή ακούγεται βόμβος αεροπλάνων. Τρία ή τέσσερα "στούκας" πλησιάζουν την περιοχή και ξερνούν σίδηρο και φωτιά.

Στην σφοδρότητα των επίγειων και ουράνιων επιθέσεων δεν αντέχει άλλο η προκάλυψη.

Αναδιπλώνονται οι υπερασπιστές της πρώτης γραμμής. Έρχεται η σειρά των πολυβολείων. Θερίζουν τα πολυβόλα τους. Ατσάλινοι οι υπερασπιστές τους καθηλώνουν τους Γερμανούς. Τα αεροπλάνα βουτούν και ξαναβουτούν με λύσσα σκορπώντας φωτιά και όλεθρο. Τα οχυρά αντιστέκονται. Πρώτοι νεκροί οι Ανωπορογιώτες υπερασπιστές άλλων πολυβολείων: Αργυρίου Αργύριος, Κορδένης Δημήτριος, Χουρσουτίδης Παναγιώτης, αφήνουν την τελευταία τους πνοή τούτη την ανοιξιάτικη μέρα στις πλαγιές του βουνού των παιδικών τους βιωμάτων. Ποτίζουν με το αίμα τους τα ιερά χώματα του. "Το ένα μετά το άλλο τα πολυβολεία σιγούν" γράφει σε βιβλίο του ο συμπατριώτης μας δικηγόρος και συγραφέας Π.Πέννας.

Ο Ίτσιος όμως στο Π8 αντιστέκεται. Μαζί του και οι συγχωριανοί μας Ζιώγας Θ. και Κοζάρτσης Ι.

Έχουν 38000 φυσίγγια και είναι αποφασισμένοι να τα "ξοδέψουν" με τη "δέουσα τσιγκουνιά". Κάποια στιγμή διατάζει τους άλλους να φύγουν, ο λοχίας Ίτσιος. Θα καλύψει μόνος του την σωτηρία τους. Μερικοί υπακούουν. Οι Ανωπορογιώτες όμως μένουν. Φίλοι και σύντροφοι στις δουλειές και στα γλέντια στο χωριό. Πιστοί συμμαχητές του τώρα στο Π8 στην απόφασή του για αντίσταση μέχρις εσχάτων. Στη θυσία. Μεθυσμένος ο Ίτσιος απο τους καπνούς και τη βαριά μυρωδιά της μπαρούτης, αλλά και σε κατάσταση έκστασης, αποκρούει με το πολυβόλο του τις λυσσασμένες απόπειρες των Γερμανών για κατάληψη του οχυρού του. Γυαλίζουν τα κράνη των σκοτωμένων Γερμανών στρατιωτών της Βέρμαχτ στον απριλιάτικο ήλιο. Οι επιθέσεις συνεχίζονται, πληθαίνουν, σκληραίνουν. Μα ο Ίτσιος δε σταματά με το πολυβόλο του να σκορπά τον όλεθρο και το θάνατο στο Γερμανό εισβολέα. Όσο ποιό πολύ κρατήσει στο μετερίζι του, τόσο ποιό ασφαλής θα γίνει η υποχώρηση των άλλων προς τα Κρούσια. Ούτε σκέψη για τη δική του σωτηρία με φυγή.

Η χαρά της θυσίας για την πατρίδα δίνει φτερά στην ψυχή, στα χέρια, στο πολυβόλο του λοχία. Οι άδειοι κάλυκες γεμίζουν τον ελεύθερο χώρο του πολυβολείου. Το τηλέφωνο με τη Διοίκηση απο ώρα έχει σιγήσει. Κάποια στιγμή τελειώνουν τα πυρομαχικά. Αμέσως μετά ακολουθεί μια αλλόκοτη σιωπή. Οι Γερμανοί λουφάρουν. Αυτό φαίνεται, περίμεναν. Το τελείωμα των φυσιγγιών. Ο Ίτσιος και οι σύντροφοί του με δυσκολία ανοίγουν τη βαριά σιδερόπορτα του φρουρίου τους. Τα άδεια φυσίγγια την είχαν φρακάρει. Σε λίγο βρίσκονται έξω. Στο γεμάτο απο καπνούς και μυρωδιά μπαρούτης και θάνατο αέρα του βουνού. Είναι προχωρημένο απόγευμα. Κράτησαν για καλά. Στην κατάσταση αυτή -μισοζαλισμένοι και ιδρωμένοι απο την περίεργη σιωπή- ούτε που κατάλαβαν την περικύκλωσή τους, άοπλοι αυτοί, απο ομάδα Γερμανών. Ο επικεφαλής αξιωματικός σε άπταιστα Ελληνικά ζητά τον αρχηγό του φρουρίου Π8. Η σκηνή που ακολουθεί, ζωντανεύει, χωρίς υπερβολή, την Αλαμάνα με το Διάκο της εδώ πάνω στα αθάνατα Μακεδονικά βουνά. Ευθυτενής, με αγέρωχη αξιοπρέπεια χωρίς ίχνος πρόκλησης και κούφιας επίδειξης, κάνει ο Ίτσιος δυό-τρία βήματα μπροστά, χαιρετά στρατιωτικά το Γερμανό Αξιωματικό και με σταθερή φωνή αναφέρει:

- Ίτσιος Δημήτριος, λοχίας πεζικού.

Ξαφνιάζεται ο άλλος. Στα μάτια του εύκολα θα μπορούσε να διακρίνει κανείς το θαυμασμό του για το παλληκάρι.

- Συγχαρητήρια λοχία. Με τη γενναιότητά σου ζωντάνεψες εδώ πάνω, σε τούτα τα βουνά, την πανάρχαια ιστορία των προγόνων σου.
Αμέσως μετά του κάνει νεύμα να τον ακολουθήσει. Τον οδηγεί στο ξέφωτο μπροστά απο το πολυβολείο, και δείχνοντας του τις δεκάδες των πτωμάτων των στρατιωτών του - πάνω απο 200 κατά έγκυρη εκτίμηση- του λέει.
- Αυτό που βλέπεις λοχία είναι έργο δικό σου.
Ο Ίτσιος γαλήνιος σαν όλους τους πραγματικούς ήρωες απαντά λακωνικά:
- Έπραξα το καθήκον μου.
- Εσύ έπραξες το καθήκον σου. Τώρα η σειρά μου να "εκτελέσω" κι εγώ το δικό μου καθήκον.

Και μπροστά στα έκπληκτα μάτια των Ελλήνων και Γερμανών στρατιωτών, βγάζει το πιστόλι του και στυλώνοντάς το στον κρόταφο του παλληκαριού τον εκτελεί εν ψυχρώ. Πέφτει άψυχο το παλληκάρι στα πόδια του εκτελεστή του. Μια αυλακιά άλικο αίμα πνίγει τα πρώτα αγριολούλουδα της "Ομορφοπλαγιάς" σημαδεύοντας τα όρια της γενναιότητας της πατριδολατρίας και της θυσίας απο τη μια και της βαρβαρότητας, του φασισμού και της απανθρωπιάς απο την άλλη. Ψυχρή, εγκληματική δολοφονία. Δολοφονήθηκε ο Ίτσιος. Δεν έπεσε.

Μέρες και μήνες πλανιόταν ο "θάνατος" στην ατμόσφαιρα του βουλγαροκρατούμενου πια, όμορφου χωριού μας. Ο θάνατος των Γερμανών επιδρομέων απο το εκδικητικό πολυβόλο του Ίτσιου και των συντρόφων του. Ο θάνατος των παλληκαριών του χωριού, που βουβά, πνιχτά έκλαψαν οι αγαπημένοι τους στη σκοτεινιά της βουλγαρικής κατοχής.

Ίτσιος Δημήτριος !...

Η θυσία του έχει καταγραφεί σε σχετική πολεμική έκθεση του 111/70 τάγματος Πεζικού, όπου μεταξύ των άλλων, αναφέρονται : ".ο γενναίος Ίτσιος Δημήτριος με το σκληρό θάνατό του θα εισέλθει στο πάνθεον των ηρώων και η ιστορία θα αναγράφει το όνομά του προς παραδειγματισμό των επερχόμενων γενεών....",.

Μεταθανάτια του απονέμεται ο βαθμός του Επιλοχία και το Αργυρό Αριστείο Ανδρείας.

Πολλά χρόνια μετά στήνεται στην "Ομορφοπλαγιά" και κοντά στο θρυλικό πλέον Π8 αναμνηστική στήλη, το δε στρατόπεδο ονομάζεται "Στρατόπεδο Ίτσιου".

Τέλος στις 10 Αυγούστου 1980, σε επίσημη τελετή γίνονται τα αποκαλυπτήρια της γλυπτικής σύνθεσης της Κεντρικής Πλατείας των Άνω Ποροίων.

Εκείνη την ημέρα, η ευγνωμοσύνη των κατοίκων, ο στρατός, η Πατρίδα, τιμούν τον ήρωα Ίτσιο. Λιβανωτό μνήμης και χρέους απο επίσημους και ανεπίσημους.

Και σήμερα επίκαιρα όσο ποτέ ο ήρωας Ίτσιος Δημήτριος βροντοφωνάζει με τη χάλκινη σιωπή της προτομής του απο την Κεντρική Πλατεία του Μακεδονίτικου κεφαλοχωριού των Άνω Ποροίων, σε απόσταση αναπνοής απο τα συμβατικά σύνορα του ασύνορου Ελληνισμού, οτι τα κόκκαλα των παλαιών και νέων Μακεδόνων ηρώων τσακίζουν αλύπητα τα βέβηλα χέρια φίλων και εχθρών για όποια απόπειρα καπήλευσης της Ελληνικής ιστορίας.                                                                                                                                                                                               ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ       ΕΔΩ