Σαν σήμερα... Ο Εθνικός Στρατός διαλύει την ανταρσία των συμμοριτών στο Γράμμο και τελειώνει την Σλαβοκίνητη εισβολή... Όσοι διασώζονται κατεφεύγουν στο ερυθρό παραπέτασμα

 

ΛΑΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΝΕΑ... ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΑΜΕ ΤΟ ΣΑΡΑΝΤΑ ΕΝΝΕΑ...!!! Πυρσός Γ΄ (24-30 Αυγούστου): Η τρίτη και τελική φάση π...

Γιατί σήμερα δεν τελούνται γάμοι και βαπτίσεις;

Παραλίγο τραγωδία σε πρατήριο καυσίμων: Πήγε να ανάψει τσιγάρο την ώρα του ανεφοδιασμού και προκλήθηκε ανάφλεξη – Δύο τραυματίες

ΛΑΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΝΕΑ... ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΑΜΕ ΤΟ ΣΑΡΑΝΤΑ ΕΝΝΕΑ...!!!

Πυρσός Γ΄ (24-30 Αυγούστου): Η τρίτη και τελική φάση προέβλεπε αποφασιστική ενέργεια στην περιοχή του όρους Γράμμου, με σκοπό την κατάληψή της και την εξόντωση ή αιχμαλωσία των δυνάμεων του ΔΣΕ, καθώς και την απόφραξη των αλβανικών συνόρων, για να μην υπάρχει καμία διέξοδος στις δυνάμεις του ΔΣΕ.

Μετά την επιτυχία της προηγούμενης επιχείρησης Πύραυλος, οι δυνάμεις του ΔΣΕ στην κεντρική Ελλάδα νικήθηκαν και μόνο ο Γράμμος και το Βίτσι στη βορειοδυτική Ελλάδα παρέμειναν υπό τον έλεγχό τους. 

Το βράδυ της 25ης Αυγούστου, βάσει του σχεδίου, άρχισε η επίθεση. Στον τομέα της ΙΧ Μεραρχίας (βόρειος τομέας) εξόρμησαν η 42η και 43η Ταξιαρχίες. Η επίθεση αιφνιδίασε τους αμυνόμενους, οι οποίοι συνήλθαν όμως σταδιακά και προέβαλαν ισχυρή αντίσταση, όχι τόσο ισχυρή όμως για να αποτρέψουν τη λήψη επαφής με την αμυντική τοποθεσία Κόντρα Πολιάγκα – Ψωριάρικα.

Με το πρώτο φως τα τμήματα υποστηρίχτηκαν από το Πυροβολικό και την Αεροπορία και έτσι στις 05.40 έπεσε η Κόντρα Πολιάγκα (42η Ταξιαρχία) και στις 09.50 τα Ψωριάρικα (43η Ταξιαρχία). Η 42η Ταξιαρχία συνέχισε την ταχεία προέλασή της, κατά μήκος των συνόρων, καταλαμβάνοντας τα Καλύβια Κατσάρα, παρά τα δραστικά πυρά των Αλβανών εναντίον των Ελλήνων στρατιωτών.

Στον τομέα της Ι Μεραρχίας η επίθεση επίσης εξελίχθηκε βάσει του σχεδίου. Κατά τη διάρκεια της νύκτας η 52η Ταξιαρχία προωθήθηκε σε βάθος, ανοίγοντας δρόμο στα ναρκοπέδια και τα συρματοπλέγματα του εχθρού με τορπίλες Μπάγκαλορ. Με το πρώτο φως η επίθεση συνεχίστηκε και μέχρι τις 12.15 το τρομερό Τσάρνο είχε πέσει, κατόπιν σφοδρού αγώνα της 52ης Ταξιαρχίας. Το 595 Τάγμα Πεζικού (ΤΠ) είχε την τιμή να ολοκληρώσει την κατάληψη του Τσάρνο και να εδραιωθεί σε αυτό.

Η επιτυχία αυτή αποτέλεσε και τον προάγγελο της οριστικής νίκης, αφού το Τσάρνο ήταν πραγματικά το κλειδί του βορείου Γράμμου. Σημαντική ήταν η υποστήριξη της Αεροπορίας στην επιτυχία αυτή, αφού τα για πρώτη φορά χρησιμοποιούμενα βομβαρδιστικά κάθετης εφόρμησης Helldiver, άλλαξαν κυριολεκτικά το τοπίο στο Τσάρνο. Στον ίδιο τομέα οι Καταδρομείς προωθήθηκαν στο Τσάρνο, έτοιμοι να ξεκινήσουν την καταδίωξη των ηττημένων.

Στον τομέα της ΧV Μεραρχίας τα τμήματα επίσης εξόρμησαν βάσει του σχεδίου και αφού ανέτρεψαν μικροαντιστάσεις, παρακάμπτοντας άλλες, έλαβαν μέχρις τις 03.00 τα ξημερώματα στενή επαφή με την κύρια εχθρική αμυντική τοποθεσία. Η 45η Ταξιαρχία υποχρεώθηκε να σταματήσει ενώπιον της ισχυρής αντίδρασης των αντιπάλων. Η 61η Ταξιαρχία όμως διείσδυσε στην εχθρική τοποθεσία, αλλά υποχρεώθηκε να σταματήσει, δεχόμενη το βάρος συγκεντρωτικών εχθρικών αντεπιθέσεων.

Παρόμοια εξελίχθηκε και η επίθεση της 73ης Ταξιαρχίας, η οποία κατέλαβε την Καρυά, αλλά σταμάτησε προ της Γκορίτσας. Ο Τσακαλώτος, βλέποντας την επίθεση να αποτυγχάνει στον τομέα αυτό, αποφάσισε να την σταματήσει και μάλιστα διέταξε την 61η Ταξιαρχία της ΧV Μεραρχίας να ενισχύσει την ΙΧ της οποία η επιθετική ενέργεια εξελισσόταν με λαμπρά αποτελέσματα.

Η 77η Ταξιαρχία επιτέθηκε επί περιορισμένου μετώπου και κατάφερε, μετά από σκληρό αγώνα να καταλάβει το Χωριό Χρυσή, αγκιστρώνοντας δυνάμεις του ΔΣΕ. Η VIII Μεραρχία επίσης επιτέθηκε με την 75η Ταξιαρχία προς Κάμενικ, φτάνοντας σε απόσταση 50 μ. από την κορυφή. Η 74η και η 75η Ταξιαρχίες επιτέθηκαν επίσης και ανέτρεψαν την πρώτη γραμμή ανάσχαισης του εχθρού.

Την επομένη η επίθεση συνεχίστηκε. Η ΙΧ Μεραρχία ρίχνοντας στη μάχη και την εφεδρική της 41η Ταξιαρχία συνέχισε την επίθεση και κατέλαβε τα Καλύβια Κατσάρα. Η Ι Μεραρχία, σε συνεργασία με τους Καταδρομείς, κατέλαβε και το ύψωμα Παπούλη. Η ΧV Mεραρχία απλώς απασχόλησε τον αντίπαλο, όπως και η VIII Mεραρχία, καθηλώνοντας σημαντικές δυνάμεις του ΔΣΕ. Άλλωστε ο Τσακαλώτος είχε ήδη αποφασίσει να ρίξει το βάρος του στον βόρειο τομέα, εκμεταλλευόμενος την αρχική επιτυχία της ΙΧ Μεραρχίας.

Έτσι την επομένη η ΙΧ Μεραρχία συνέχισε την κίνησή της προς Πόρτα Οσμάν, κινούμενη ουσιαστικά στα νώτα της εχθρικής τοποθεσίας, μεταξύ Αλβανών και τμημάτων του ΔΣΕ. Ο ελιγμός αυτός απέδωσε και ο ΔΣΕ χαλάρωσε την αμυντική του προσπάθεια στο κεντρικό και νότιο μέτωπο, προσπαθώντας κρατήσει την υπό κατάρρευση βόρεια πτέρυγά του.

Ελάχιστα όμως κατόρθωσε αφού στις 28 Αυγούστου, η μεν ΙΧ Μεραρχία κατέλαβε την κορυφή του Γράμμου και συνέχισε να κινείται στα νώτα των δυνάμεων του ΔΣΕ, απειλώντας το σύνολό τους με περικύκλωση, η δε Ι Μεραρχία και η ΙΙΙ Καταδρομών διέσπασαν την εχθρική άμυνα στον κεντρικό τομέα.

Οι Καταδρομείς στις 12.20 της 28ης Αυγούστου είχαν κυριεύσει και τη Σκίρτση, κόβοντας στα δυό την κομμουνιστική διάταξη. Ύστερα από την εξέλιξη αυτή τα θλιβερά υπολείμματα του ΔΣΕ άρχισαν να αποσύρονται στην Αλβανία, για να μην κυκλώθούν. Στις 30 Αυγούστου το Κάμενικ έπεσε αμαχητί. Ήταν η τελευταία επιτυχία. Ο πόλεμος είχε τελειώσει.

Οι απώλειες του Ελληνικού Στρατού (ΕΣ) ήταν ελαφρές και έφτασαν στους 243 νεκρούς (15 αξιωματικοί) και 1452 τραυματίες και τους 11 αγνοούμενους. Δεν υπέστη λοιπόν ο ΕΣ τις συντριπτικές απώλειες που αναφέρουν σύγχρονοι ιστορικοί, με συγκεκριμένη οπτική. Από την άλλη πλευρά οι νεκροί έφτασαν τους 922 και οι αιχμάλωτοι τους 950 περίπου.
Οι υπόλοιποι, περί τους 5.000 διέφυγαν στην Αλβανία. Πλούσια ήταν και τα λάφυρα του ΕΣ. Συνολικά κυριεύτηκαν 17 ορειβατικά, 15 αντιαεροπορικά και 8 αντιαρματικά πυροβόλα, στο σύνολο ουσιαστικά του εναπομείναντος πυροβολικού του ΔΣΕ, 670 πολυβόλα και οπλοπολυβόλα, 57 αυτόματα, 2.598 τυφέκια, 221 όλμοι – 10 των 120 χιλ. και οι υπόλοιποι των 81, 60 και 50 χιλ. – 4 φορητοί αντιαρματικοί εκτοξευτές PIAT και τόνοι πυρομαχικών.

ΕΜΒΑΤΗΡΙΟΝ ΓΡΑΜΜΟΥ!

Αντηχεί ο Γράμμος τα τραγούδια.

Ξημερώνει η Λευτεριά.

Ξανανθίζουν πάλι τα λουλούδια

και φυτρώνουν δάφνινα κλαδιά.

https://www.stoxos.gr/2026/08/blog-post_1540.html#google_vignette

Μια απόφαση, εκατοντάδες ζωές

 

● Πώς οδηγήθηκαν στο απόσπασμα οι κομμουνιστές, που βρίσκονταν ανάμεσα στους 200, που τουφέκισαν οι Γερμανοί στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944; Επειδή όταν κατέρρευσε το μέτωπο και μπήκαν οι Γερμανοί στην Ελλάδα οι φυλακισμένοι μπορούσαν να την κοπανήσουν και το κόμμα τους είπε να μείνουν μέσα!

● Αδιάψευστος μάρτυρας ο Γιάννης Μανούσακας (1907-1995). Ηταν ένας από τους πολλούς κομμουνιστές που έζησε αυτή την εμπειρία. Την έγραψε στο βιβλίο «Εμφύλιος στη σκιά της Ακροναυπλίας» (εκδόσεις Δωδώνη).

● Εκεί διαβάζουμε τα ακόλουθα:
«Στις ομιλίες τους οι αντιπρόσωποι παρ’ ότι το κλίμα ήταν πολύ ευνοϊκό δεν έκαναν κριτική για τα λάθη του Κόμματος ή της οργάνωσης Κρήτης. Από το γεγονός αυτό φάνηκα δισταχτικός στο να γίνω η εξαίρεση του κανόνα. Βρήκα όμως τη δύναμη εκείνο που ήθελα να πω να το πω, έστω βιάζοντας τον εαυτό μου: “Θα καταγγείλω, σύντροφοι, άρχισα, ένα λάθος που το κάναμε εμείς οι ακροναυπλιώτες, που το νιώθω ρίζα των λαθών του Κόμματος για τα οποία μίλησε στην έκθεσή του ο σύντροφος γραμματέας”. Οταν φάνηκε από τις πρώτες λέξεις της ομιλίας μου για το ποιο θέμα θα μιλούσα είδα τον Πορφυρογένη ν’ αναπιάνει το στυλό του προσπαθώντας να γράψει ως και την κάθε μου λέξη. Σιγάνεψα κι εξακολούθησα παίρνοντας θάρρος: “Οταν ο Γερμανικός στρατός κατέβαινε κατά τη νότια Ελλάδα κι ο κρατικός μηχανισμός ήταν παραλυμένος, οι πόρτες του στρατοπέδου της Ακροναυπλίας όπου ο Ελληνικός φασισμός μας είχε κλεισμένους, ήταν χωρίς λουκέτα. Οι φρουροί μας, οι πιο πολλοί είχανε φύγει για τα σπίτια τους κι όσοι απόμειναν μας πρότειναν να φύγομε. Η καθοδήγηση όμως για λόγους ανεξήγητους και φόβους ανύπαρκτους, παρά τη γνώμη σχεδόν όλων και των εξακοσίων δυο συντρόφων που κρατιόμαστε, έκανε το λάθος να μας κρατήσει εκεί μέσα κλεισμένους. Ετσι 602 στελέχη που το Κόμμα χρειάστηκε δεκάδες χρόνια για να τα φτιάξει, στην πιο κρίσιμη στιγμή για τη χώρα, που μπορούσαν να βρεθούν λεύτεροι για τη συνέχιση του αγώνα, αχρηστεύτηκαν. Οι μισοί και πάνω απ’ αυτούς τους συντρόφους μας στήθηκαν στ’ αποσπάσματα ή πέθαναν από πείνα και μεις οι υπόλοιποι, άλλοι 300, που μετά από δυο ή και πάνω χρόνια λευτερωθήκαμε, είχαμε χάσει κατά πενήντα στα εκατό τη σωματική και την πνευματική μας ικανότητα».
 https://www.dimokratia.gr/iremologio/660555/mia-apofasi-ekatontades-zoes/

Την έσφαξαν Κομμουνιστοσυμμορίτες! ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ... ΤΟ Μαρτυρικό Τέλος της Ηρωικής Δασκάλας του Σκρά...!!

 

ΣΤΟΧΟΣ

Εκείνο το βράδυ, τη χαραυγή της 15 Νοεμβρίου του 1946, βρήκαν οι κομμουνιστοσυμμορίτες να πλήξουν το Σκρά. Τον Νοέμβριο του 1946 ελάχιστ...

Εκείνο το βράδυ, τη χαραυγή της 15 Νοεμβρίου του 1946, βρήκαν οι κομμουνιστοσυμμορίτες να πλήξουν το Σκρά. Τον Νοέμβριο του 1946 ελάχιστα Τάγματα προκαλύψεως είχαν συγκροτηθεί. Ό ‘Ελληνικός λαός μετά την πολλαπλή κατοχή και την κομμουνι­στική σφαγή των τελευταίων ετών, προσπαθούσε να περιμαζέψει ότι του απέμενε. Σ’ ολόκληρη την Ευρώπη επικρατούσε ησυχία και οι λαοί της είχαν ήδη αρχίσει εντατικά την ανοικοδόμηση των ερειπίων τους. Έτσι και στο Σκρά, την έδρα του 564 Τάγματος Πεζικού επικρατούσε απόλυτη ησυχία. Οι στρατιώτες, νέα παιδιά που είχαν στρατευθεί για να υπηρετήσουν τη θητεία τους και να φυλάξουν τα σύνορα κοιμόντουσαν ήσυχοι και αμέρι­μνοι.

Εκείνο το βράδυ, τη χαραυγή της 15 Νοεμβρίου του 1946, βρήκαν οι κομμουνιστοσυμμορίτες να πλήξουν το Σκρά.

Στα γύρω υψώματα είχαν συγκεντρωθεί, κυρίως από τη Γιουγκοσλαβία 800 περίπου συμμορίτες πάνοπλοι. Δολοφόνοι, σφαγείς της κατοχής, του Δεκεμβρίου, βιαστές, Νοφίτες, κατάδικοι τού κοινού ποινικού δικαίου, όλη ή αφρόκρεμα τού Κ.Κ.Ε. και τού «Δημοκρατικού Στρατού». Και στόχος, όχι μόνον το Τάγμα και οι αξιωματικοί του, αλλά και οι απλοί στρατιώτες, οι κάτοικοι τού Σκρά, ό Λαός – αυτός ό μεγάλος εχθρός του κομμουνισμού.

Μετά τον πρώτο αιφνιδιασμό και τη δολοφονία των 5 αξιωματικών και 40 στρατιωτων, ή μανία των συμμοριτων ξέσπασε εναντίον των αθώων και φιλήσυχων κάτοικων τού Σκρά. Οι λίγοι πού είχαν απομείνει μετά τις σφα­γές των κατακτητών και των κομμουνιστών, ήξεραν τώρα τι τούς περίμε­νε… έκλαιγαν… Ήξεραν πώς αυτό πού τούς περίμενε τώρα πια, δεν ήταν μια καταστροφή, ήταν ξεθεμελίωμα, ξερίζωμα, αφανισμός. Τα ανθρωπόμορφα τέρατα ξεχύθηκαν σαν άγρια θηρία μέσα στο χωριό. Άρπαζαν μέσα από τα σπίτια τούς πατεράδες, τούς άνδρες, τούς αδελφούς, βίαζαν τις κοπέλες. Ό θρήνος των γυναικών και τα ξεφωνητά των παιδιών δεν τούς συγκινούσαν.

Πρώτη πιάστηκε και σύρθηκε στην πλατεία τού χωριού η Βασιλική Παπαθανασίου. Ήταν ή δασκάλα τού χωριού, ή Ελληνίδα δασκάλα, ό μεγά­λος εχθρός του Κ.Κ.Ε. και των Βουλγάρων συμμοριτών του. Η ‘Ελληνίδα δασκάλα πού με υπομονή και καρτερικότητα κατόρθωνε να ριζώνει στις ψυχές των μικρών και των μεγάλων, τα ιδεώδη της ελληνικής φυλής.

Η Βασιλική Παπαθανασίου ήταν γεννημένη και μεγαλωμένη στο Σκρά. Ήταν κόρη Ιερέως και ο αδελφός της, Υπολοχαγός, είχε σφαγιαστεί από τούς Έαμοβουλγάρους. Έτσι, ή μικρή δασκάλα είχε ποτισθεί ολόκληρη από την αγάπη για την ‘Ελλάδα και την αυτοθυσία για την Πατρίδα της, κι αυτά προσπαθούσε να μεταλαμπαδεύσει στις καρδιές και τις ψυχές των μικρών παιδιών πού ή Πατρίδα της εμπιστεύτηκε. Μόνη στο χωριό, ριζωμένη, δεμένη με τη μοίρα του τόπου πού γεννήθηκε, μαζεύοντας στο πατρικό της σπίτι, γιατί το σχολείο είχε καεί, τα παιδιά τού χωριού, μικρά και μεγάλα, προσπαθούσε να τα κάνει να νοιώσουν πώς κάθε σπιθαμή του μικρού τους χωριού είναι πολύ ακριβά πληρωμένη και ό,τι είναι δικό τους και δικό τους πρέπει να μείνει, γιατί το χώμα του αχνίζει από αίμα και ιδρώτα ελληνικό.

Σαν δασκάλα ακριτικής περιοχής, είχε νοιώσει βαθειά την αποστολή της. Δεν περιοριζόταν μόνο στο κύριο έργο της, αλλά με λόγια, με έργα, με το παράδειγμά της φρόντιζε να τονώσει το εθνικό φρόνημα των νέων και να εξυψώνει το πνευματικό επίπεδο των κοριτσιών. Ήταν ένας φάρος πού φώτιζε όλο το χωριό και σκόρπιζε το ζοφερό πνευματικό σκοτάδι, πού τόσο το χρειαζόταν ό κομμουνισμός για να μπόρεση να εισχωρήσει στις τυφλές ψυχές. Κι ό φάρος έπρεπε να γκρεμιστεί. Οι φάροι για τούς δολοφόνους του Κ.Κ.Ε. είναι άσπονδοι εχθροί…

Μπροστά ή μικρή δασκάλα του χωριού και πίσω της τριάνταπέντε ακόμη Έλληνες, σύρθηκαν στην πλατεία του χωριού.

Ή λύσσα των κομουνιστοσυμμοριτών ξέσπασε, εκεί μπροστά σε όλους, στο αδύνατο κορμί της άμοιρης κοπέλας. Παιδεύουν, βασανίζουν επί ώρες το κορμί της για να δαμάσουν την ψυχή. Ξεριζώνουν τις τρίχες του κεφαλιού της, λες και θέλουν να τραβήξουν μέσα από το φωτισμένο μυαλό της την Ελλάδα.

Η κοπέλα δεν βγάζει καμιά κραυγή, κανένα βογγητό. Μόνο ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ, φωνάζει. Οι συμμορίτες την έδερναν αλύπητα, τη βασάνιζαν, την παραμόρφω­ναν.

Της ζητούσαν επίμονα, επιτακτικά να φωνάξει ΖΗΤΩ Η ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ. Και όλα αμέσως θα σταματούσαν. Ή κοπέλα επέμενε. Μόνο μια κραυγή ακουγόταν από το φλογισμένο στόμα της: ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ!

Οι μυσαροί πράκτορες τού σλαβισμού έξαλλοι, αποτρόπαιοι δολοφόνοι, της έκοψαν τα δάκτυλα τού χεριού, γιατί μ’ αυτά τολμούσε να μαθαίνει στα παιδάκια να γράφουν Ελληνικά. Μα ή δασκαλίτσα έμεινε απτόητη. Ελληνίδα. ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ, ακουγόταν από το στόμα της. Οι συμμορίτες τού Κ.Κ.Ε. ήσαν πλέον έκτος εαυτού. Δεν μπορούσαν άλλο να ακούν το ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ, και της έκοψαν τη γλώσσα.

Ή δασκάλα τού Σκρά, φωτεινό σύμβολο, σύμβολο μοναδικό σ’ ολόκληρη την Ιστορία μας δεν άντεξε άλλο. Εκεί στην πλατεία τού χωριού, άφησε την τελευταία της πνοή. Μέχρι τότε φώτιζε μόνο το μικρό της χωριό. Από τότε φωτίζει ολόκληρη την Ελλάδα.

Εκεί πού μαρτύρησε ή Βασιλική Παπαθανασίου, υπάρχει ή προτομή της. Όποιος περάσει από εκεί, ας ρωτήσει τους χωρικούς, για να μάθη κι από εκείνους την ιστορία της. Κι ας ανάψει ένα κερί, σε μια πραγματική μάρτυρα.

Αυτή είναι η ιστορία, ή πρώτη μάχη της ξενοκίνητης Βουλγαροκομμουνιστικής επιβουλής κατά της Ελλάδος.               https://www.stoxos.gr/2023/11/blog-post_957.html

Η εκτέλεση των 119 αιχμαλώτων οπλιτών του 611 ΤΠ Εθνικού Στρατού από τουσψσυμοριτες του ΔΣΕ στον Τσαμαντά θεσπρωτηας στης 5;Μαρτίου του 1948;

 

ΕΟΕΑ ΕΔΕΣ ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΖΕΡΒΑΣ

Η εκτέλεση των 119 αιχμαλώτων οπλιτών του 611 ΤΠ Εθνικού Στρατού από τουσψσυμοριτες του ΔΣΕ στον Τσαμαντά θεσπρωτηας στης 5;Μαρτίου του 1948;

Εκεί, οι αντάρτες είχαν αιχμαλώτους στρατιώτες του Ελληνικού Στρατού. Παιδαρέλια. Η κομματική επιτροπή του ΚΚΕ, κάτι πραγματικοί κατσαπλιάδες, κάτι ρακένδυτοι, πρωτόγονοι άνθρωποι, είχαν αποφασίσει να εκτελέσουν αυτά τα παιδιά, τους Έλληνες στρατιώτες.

Τους έγδυσαν, και τους φόρεσαν επάνω τους κάτι λευκά σεντόνια, όλων αυτών των νεαρών στρατιωτών, και τους πήγαν σε ένα χωράφι εκεί να τους σκοτώσουν. Τότε, πήραν και εμάς τα παιδιά που είχαν μαζέψει από τα χωριά, να παρακολουθούμε τις εκτελέσεις γιά να σκληρύνουμε και να γίνουμε φανατικοί αγωνιστές σαν και αυτούς! Στις αρχές του 1948 η VΙΙΙη Μεραρχία έλαβε εντολή να εκκαθαρίσει την Μουργκάνα από τους ένοπλους κομμουνιστές. Στις 4 Μαρτίου το 611, το 581, το 628 Τάγματα Πεζικού και η διλοχία Γαλάνη μάχονταν εναντίον πολύ υπέρτερων δυνάμεων των συμμοριτών στην περιοχή της Μουργκάνας. Συγκεκριμένα, το πρωί της 5ης Μαρτίου το 611 Τ.Π, δέχτηκε στην Πόβλα αιφνιδιαστική επίθεση μεγάλου όγκου συμμοριτών κι επειδή έμεινε ακάλυπτο από τις άλλες μονάδες και εκτεθειμένο, διαλύθηκε.

Ο θλιβερός απολογισμός για τον εθνικό μας στρατό ήταν: Νεκροί Αξιωματικοί 2, νεκροί οπλίτες 37. Τραυματίες Αξιωματικοί 8, οπλίτες 103. Αγνούμενοι: Αξιωματικοί 4. Οπλίτες 173. Οι 173 αγνοούμενοι και 4 Αξιωματικοί , οι περισσότεροι του 611 Τ.Π. που διαλύθηκε στην Πόβλα, συνελήφθησαν αιχμάλωτοι και οδηγήθηκαν στο χωριό του Τσαμαντά.

Οι 4 αξιωματικοί του Εθνικού στρατού: Κων/νος Αργυρόπουλος, υπολοχαγός, Θεοφάνης Ευσταθίου, υπολοχαγός, Παναγιώτης Βλαβιανός, δόκιμος και Σταύρος Σταυρόπουλος, Ανθυπίατρος, εκτελέστηκαν αμέσως στον Τσαμαντά, μετά από δίκη με την κατηγορία ότι προσέφεραν βοήθεια στο μοναρχοφασιστικό καθεστώς.

Στους οπλίτες αιχμαλώτους προτάθηκε όσοι ήθελαν να ενταχτούν στο "Δημοκρατικό Στρατό" και όσοι δεν ήθελαν να βγάλουν τα ρούχα τους και να φύγουν. Από αυτούς 120 οπλίτες έβγαλαν τα ρούχα τους και έφυγαν. Γι’ αυτούς πίστευαν όλοι ότι βρίσκονται κάπου στην Αλβανία ή σε άλλες ανατολικές χώρες αιχμάλωτοι… και πέρασαν χρόνια.

Το 1971 σε μια ασβεσταριά στον Τσαμαντά ανακαλύφθηκε τυχαία ένας σκελετός. Ακολούθησε έρευνα και βγήκαν στην επιφάνεια άλλοι 119 σκελετοί δεμένοι με καλώδια και σύρματα και με μια σφαίρα στο κρανίο! Ήταν όλοι ΄Ελληνες στρατιώτες. Αυτή ήταν η τύχη των αιχμαλώτων του 611 Τ.Π.. Στο σημείο που βρέθηκαν οι σκελετοί των στρατιωτών του 611 Τ.Π. ανεγέρθηκε το μνημείο όπου συγκεντρώνονται κάθε χρόνο όσοι τιμούν τη μνήμη τους και ανάβουν ένα κεράκι.

Και προς τιμήν του, ένα κεράκι θα ανάψει εφέτος και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μας κ. Προκόπης Παυλόπουλος και θα τιμήσει έτσι τη θυσία αυτών που εδραίωσαν την Ελληνική Δημοκρατία. Ακόμη, με την παρουσία του εκεί θα διδάξει σε όλους όσους ονομάζουν το μνημόσυνο αυτό μνημόσυνο μίσους, ότι είναι οφειλόμενο χρέος τιμής της Πολιτείας η απόδοση τιμής και ευγνωμοσύνης στους θυσιασθέντες για την Πατρίδα!

Πηγη ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ εφημερίδα Πρωινός λόγος μαρτυρία της Φαιβρωνία Κάγκα                                      

Δεκεμβριανά 1944: Οι άγνωστες μάχες της Αττικής μεταξύ της Χωροφυλακής και του ΕΛΑΣ

 

Πλην του Συντάγματος Μακρυγιάννη η Χωροφυλακή πολέμησε σε όλη την Αττική «μέχρις ενός» για την ελευθερία της Ελλάδας

Newsroom | email: info@pronews.gr

Τον Δεκέμβριο του ’44, πέρα και εκτός από την μάχη του Συντάγματος Μακρυγιάννη που όπου οι ηρωικοί μαχητές της Χωροφυλακής έσωσαν την ίδια την Ελλάδα, υπήρξαν και μια σειρά από μικρότερες μάχες, εξίσου καθοριστικές, οι οποίες όμως δεν αναφέρονται καν στις εκθέσεις καταστάσεων ή στα ημερολόγια των επιτελών, αλλά περικλείονται σε γενικότερες αναφορές ευρύτερων επιχειρήσεων.

Σύγκρουση συχνά με την απουσία βαρέος οπλισμού στα δύο στρατόπεδα, όπου συχνά ο αγώνας έφτανε σε εκ του συστάδην εμπλοκή και η έκβασή του κρινόταν σε μεγάλο βαθμό από το σθένος των αντρών και την αγωνιστική τους διάθεση κατά τη διάρκειά της και όχι από την εμφανή υπεροπλία κάποιου εκ των δύο στρατοπέδων.

Αυτές οι μάχες, που ανά εκατοντάδες θα επαναληφθούν σε Αθήνα και Πειραιά στις 33 μέρες, προσδίδουν τελικά τον οριστικό χαρακτήρα αυτού που ονομάζουμε «Δεκεμβριανά».

Η επίθεση του ΕΛΑΣ στις φυλακές Βουλιαγμένης

Η επίθεση του ΕΛΑΣ στις φυλακές Βουλιαγμένης ξεκίνησε τις απογευματινές ώρες της 4ης Δεκεμβρίου. Σε αυτή, από πλευράς ΕΛΑΣ, οι δυνάμεις που πήραν μέρος δεν ξεπερνούσαν δυνάμεις διλοχίας, οπλισμένες με τυφέκια, αυτόματα όπλα και διαθέτοντας το πλεονέκτημα να μπορούν να εκτελούν βολές όλμων.

Τις φυλακές υπερασπίζονταν μόνο 8 αξιωματικοί και 51 οπλίτες της Χωροφυλακής.                                                                                       ΓΙΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ             https://www.pronews.gr/istoria/dekemvriana-1944-oi-agnostes-maxes-tis-attikis/

Διαβάστε για το βρωμερό έγκλημα των ΕΑΜοβούλγαρων στον ΚΟΥΚΟ ΠΙΕΡΙΑΣ...

 

ΣΤΟΧΟΣ -

Η Ιστορία του Κουκού είναι πραγματικά τραγική και αξίζει τον κόπο να την διαβάσετε και να την διαδώσετε:

Το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ αποφάσισε να εκμεταλλευτεί την Γερμανική Κατοχή, για να καταλύσει τη Δημοκρατία και να εκπληρώσει ένα χρέος του προς τη Μόσχα: να δημιουργήσει την Ανεξάρτητη Μακεδονία, δηλαδή να κατεβάσει τα σύνορα της Ελλάδας κάτω από τον Όλυμπο. Άπειρες οι επίσημες αποφάσεις του, που βεβαιώνουν την ανειλημμένη αυτή υποχρέωση προς τη Μόσχα.

Το 3ο έκτακτο Συνέδριο του ΚΚΕ αποφασίζει: «Το συνέδριο παραδέχεται ότι τα συνθήματα που διετύπωσε η 6η και 7η Βαλκανική κομμουνιστική συνδιάσκεψη, «ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία», «ενιαία και Ανεξάρτητη Θράκη», είναι τελείως ορθά και αληθινά επαναστατικά». (Για περισσότερα δες: Ν. Ξανθόπουλος: «Ποίος έπταισεν Εμφύλιος 1941-1944 σελ. 47-66)

Ο Κυριάκος Παπαδόπουλος (Κισάμπατζακ), πολύπειρος Καπετάνιος από τον Δυτικό Πόντο, από την πρώτη στιγμή θα εναντιωθεί σ’ αυτήν την προδοτική απόφαση του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Ο Ελληνικός στρατός στα Ελληνοαλβανικά σύνορα, με την είσοδο των Γερμανών στην Ελλάδα, πετά τα όπλα και τρέπεται σε άτακτη φυγή (Απρίλιος 1941). Ο Κισάμπατζακ είναι από τους πρώτους που συγκεντρώνει όπλα, για να τα χρησιμοποιήσει, εννοείται, εναντίον των Γερμανών. Το ΚΚΕ/ΕΑΜ/ΕΛΑΣ δεν έχει ακόμη εμφανιστεί. Τελικώς, ο Κισάμπατζακ, θα στρέψει τα όπλα εναντίον του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Εξάλλου το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ ευθέως απευθύνεται σε όλες τις ένοπλες οργανώσεις να προσχωρήσουν στις τάξεις του, διαφορετικά θα τις εξοντώσει. Η πρόταση απευθύνεται και στον Κισάμπατζακ. Του ζητά, ούτε λίγο ούτε πολύ, να συνεργαστεί μαζί τους στην προδοσία της Μακεδονίας.

Η σύγκρουση ήταν μοιραία. Το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ έχει την πρωτοβουλία. Επείγεται να κυριαρχήσει, με κάθε τρόπο, όσο γίνεται πιο γρήγορα. Στις 18 Νοεμβρίου 1943 ο Κούκος βρέθηκε περικυκλωμένος. Οι χωρικοί που ξεκίνησαν για τα χωράφια τους υποχρεώθηκαν έντρομοι να γυρίσουν στα σπίτια τους. Στόχος του ΕΛΑΣ είναι δέκα οπλίτες με τον Καπετάνιο τους τον Κισάμπατζακ. Η επιχείρηση απέτυχε. Ο ΕΛΑΣ αποσύρεται παίρνοντας μαζί του τους σαράντα περίπου νεκρούς ελασίτες-όλο νέα παιδιά, και συγχρόνως σέρνει σε ομηρία 150 άνδρες και έξι γυναίκες, ανάμεσά τους και τη γυναίκα του Κισάμπατζακ και τις δύο μικρές του κόρες 16 Και 14 χρονών και τους οδηγεί στο Αρχηγείο του, στο χωριό Ελαφίνα στους πρόποδες των Πιερίων. Είναι ο νόμος περί οικογενειακής και συλλογικής ευθύνης, που καθιέρωσε η Μόσχα και εφάρμοσε η ναζιστική Γερμανία σε μεγάλη έκταση με τα γνωστά αντίποινα.

Στις 18 Δεκεμβρίου οι Γερμανοί στα πλαίσια των εκκαθαριστικών τους επιχειρήσεων φτάνουν στην Ελαφίνα. Ο ΕΛΑΣ χωρίς να ρίξει ούτε μια τουφεκιά, εγκαταλείπει τους ομήρους, αλλά εκτελεί τη γυναίκα του Κισάμπατζακ, διότι ο Κισάμπατζακ αρνήθηκε να παραδώσει τα όπλα, όπως με βεβαίωσε ο τότε Εαμίτης Κυρ.-Αλέκος.

Οι όμηροι που επιστρέφουν ζητούν όπλα να προστατεύσουν τον εαυτό τους και τις οικογένειές τους. Ο Καπετάνιος (Κισαμπατζάκ), όμως βλέπει μακρύτερα. Πάνω από τις οικογένειες είναι η Μακεδονία. Σε επιστολή του προς τον υπολοχαγό Μυτιληνάκη αναφερόμενος στην ηγεσία του ΚΚΕ/ΕΑΜ/ΕΛΑΣ γράφει: «Αυτού ηγούνται σεσημασμένοι κομμουνιστές σκοπούντες επέκτασιν Σλάβων και όχι απελευθέρωσιν πατρίδος.» Στο κάλεσμα του Καπετάνιου θα ανταποκριθούν 1150 οπλίτες από τα χωριά του Νομού Πιερίας. Δίπλα του οι παλιοί συνεργάτες του από τον Δυτικό Πόντο, που χρήζονται τώρα Καπετάνιοι: Ασλανίδης Παύλος υπαρχηγός, παλιός απόφοιτος του Αμερικανικού Κολλεγίου της Μερζιφούντας, μικρής πόλης του Δυτικού Πόντου, ο Σαχινίδης Ανέστης, τραγική μορφή, ο Μανασής, ο Θεόφιλος Λεοντιάδης, ο Σιδηρόπουλος Ανέστης, ο δεινός σκοπευτής Καπετάν Γιώργης, που για την υπερβολική του τόλμη την ώρα της μάχης, αποκλήθηκε Ντελή-Γιωργης(τρελός Γιώργος), καθώς και άλλοι.

Ο Κισάμπατζακ θα δώσει πολλές μάχες εναντίον του ΕΛΑΣ. Τελικώς θα ηττηθεί, γιατί θα του λείψουν οι απαιτούμενες ενισχύσεις σε οπλισμό και πολεμοφόδια, λόγω της μυωπικής τακτικής της επίσημης Ελληνικής - και της Αγγλικής - κυβέρνησης, που έχει την έδρα της στο Κάιρο.

18 Οκτωβρίου 1944, ο Πρωθυπουργός της Ελλάδος Γ. Παπανδρέου κάτω από τον γαλανόλευκό ουρανό της Αττικής υψώνει την Ελληνική Σημαία στην Ακρόπολη, ενώ συγχρόνως ακούγεται ο Εθνικός μας Ύμνος. Την ίδια ώρα κάτω από έναν όντως λαμπερό ουρανό - οι μεγάλοι ελπίζω να το θυμούνται - ο ΕΛΑΣ κυριεύει τον Κούκο. Μετά από μερικές ώρες ο Κούκος θα παραδοθεί στις φλόγες και ο ήλιος θα κρυφτεί πίσω από τους καπνούς. Τις κραυγές ενός αλλόφρονα κόσμου, που τρέχει στους δρόμους και δεν ξέρει τι τον περιμένει, θα τις σκεπάσουν οι σπαρακτικές κραυγές 15-18 οπλιτών, που σφάζονται στην άκρη του χωριού. Είναι ο Καπετάνιος Σαχινίδης Ανέστης με την μικρή του ομάδα. Πρώτο θύμα της άγριας σφαγής ο 16χρονος γιος του, μπροστά, στην ανήμπορη να αντιδράσει, μάνα. Σε λίγο οι καπνοί των πτωμάτων, με το έντονο χρώμα που προσδίδει το καιόμενο πετρέλαιο, θα ανταμωθούν με τους καπνούς των καιόμενων σπιτιών.

Στην πλατεία του χωριού ένα μνημείο θυμίζει στους περαστικούς το ολοκαύτωμα του Κούκου από τον ΕΛΑΣ με τον ονομαστικό κατάλογο των 90 θυμάτων και τους καλεί σε ένα ευλαβικό προσκύνημα. Δίπλα υπάρχει μια δεύτερη στήλη όπου αναγράφοντα αριθμητικά τα θύματα από τα άλλα χωριά των Πιερίων. Σύνολο περίπου 300. Γενικό σύνολο περίπου 400. Ανάμεσα στα θύματα θα καταμετρηθούν η γυναίκα του Κισάμπατζακ, ο γιος του και ο ίδιος στη μάχη του Κιλκίς 4 Νοεμβρίου 1944.

«Μητρός τε και πατρός και απάντων των προγόνων τιμιώτερον εστί η πατρίς.».                                                       https://www.stoxos.gr/2021/10/blog-post_981.html

Δεν ξεχασαμε ΠΟΤΕ τι σημαίνει ΚουΚουΕ...! Κωσταντία Πέλλας 10/2/1947: Αυτές οι μνήμες , οι ματωμένες δε σβήνουν... και τα εγκλήματα δεν παραγράφονται!

 

ΣΤΟΧΟΣ - 

ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΣΧΟΛΙΑ ΠΕΡΙΤΤΕΥΟΥΝ

• Facebook
• Tweeter
• Google+https://www.stoxos.gr/2021/02/1021947_12.html
• Pinterest         

ΜΟΛΑΟΙ ΛΑΚΩΝΙΑΣ - Ο «ΜΙΚΡΟΣ ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ». Η Σφαγή των 39 από τον ΕΛΑΣ, Παραμονή Πρωτοχρονιάς 1944!

 

Η Τρύπα του Ταράτσα

Το «Όλοι τα Ίδια Κάνανε», είναι Ψεύδος και Προπαγάνδα.

Ποτέ η "άλλη πλευρά", ο Ελληνικός Στρατός, η Χωροφυλακή, οι Πατριωτικές Αντιστασιακές Οργανώσεις, οι Παραστρατιωτικές Οργανώσεις, κλπ., δεν έσφαξαν ανθρώπους ομαδικά, ούτε έριξαν ανθρώπους ημιθανείς σε καταβόθρες!

Αυτά, στην Ελλάδα τα έκανε μόνο το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΟΠΛΑ/ΚΚΕ,και μάλιστα σε αιχμαλώτους και αθώους αμάχους πολιτικούς του αντιπάλους –άνδρες, γυναίκες και παιδιά (μέχρι και νήπια).

Η Βουλή των Ελλήνων να Ορίσει «Ημέρα Μνήμης της Κοκκινης Τρομοκρατίας»!

Στους Μολάους Λακωνίας, για πρώτη φορά ο ΕΛΑΣ κτυπά πόλη ή χωριό, και για πρώτη φορά το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΟΠΛΑ ρίχνει τα θύματα σε ΚΑΤΑΒΟΘΡΑ.

39 Μολαϊτες αφού βασανίστηκαν άγρια, εσφάγησαν και ρίχτηκαν σε μιά καταβόθρα του Πάρνωνα, την «Τρύπα του Ταράτσα».

Οι περισσότεροι, ενώ ήταν ακόμη ζωντανοί!

Το μαζικό αυτό αυτό απάνθρωπο έγκλημα έγινε ενώ ο λαός υπέφερε την τρίτη εορταστική περίοδο Χριστουγένων και και Πρωτοχρονιάς υπό κατοχή και στερήσεις!

Τη σφαγή των Μολαϊτών την ονομάζω «Μικρό Μελιγαλά», γιατί εκτός από τη ρίψη των θυμάτων σε καταβόθρα υπάρχουν και άλλα σοβαρά κοινά σημεία, τα οποία περιέχονται κατωτέρω στην περιγραφή του εγκλήματος.

Ακολουθεί περιγραφή των γεγονότων της τραγωδίας.

«Τις τελευταίες ημέρες του Οκτωβρίου 1943 με την επίθεση του ΕΛΑΣ ενατίον της Πατριωτικής Οργάνωσης ΕΣ (Ελληνικός Στρατός) του ίλαρχου Τηλέμαχου Βρετάκου στην Παλιόχωρα της Καλαμάτας, τη σύλληψή του και τη δολοφονία του μαζί με άλλους αξιωματικούς και αντάρτες του, επικρατεί το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ στην Πελοπόννησο. 

Ακολουθεί η Α΄ Παμπελοποννησιακή Συνέλευση στη Στρέζοβα όπου κηρύσσεται και επισήμως η Κόκκινη Τρομοκρατία με το σύνθημα «να ξεπατωθεί η αντίδραση».

Κτίζεται ο «Ελεύθερος Μωριάς», το «κράτος» του ΕΑΜ, και ξεφυτρώνουν παντού Στρατόπεδα Κρατουμένων του ΕΑΜ, «Λαϊκά Δικαστήρια», βία και εκτελέσεις.

Η πρώτη αντίδραση έρχεται από τη Σπάρτη.

Ο αδελφός του νεκρού Βρετάκου, κρατούμενος κι αυτός σε Στρατόπεδο του Ταϋγέτου, δραπετεύει, καταφεύγει στους Γερμανούς της Σπάρτης και ζητά όπλα με τα οποία σε ελάχιστο χρόνο δημιουργεί το αντικομμουνιστικό τάγμα Λεωνίδας με πάνω από 1000 οπλίτες και αξιωματικούς. 

Ακολουθεί η συγκρότηση μιάς ομάδος 18 επίλεκτων μελών της κοινωνίας της μικρής κωμόπολης των Μολάων, «η Επιτροπή Εθνικού Αγώνος». 

Απευθύνονται στους Γερμανούς και με 200 περίπου ιταλικά τουφέκια που τους δίνουν οπλίζουν 150 Μολαϊτες με στόχο να κρατήσουν το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΟΠΛΑ μακριά από τους Μολάους.

Η αντίδραση του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΟΠΛΑ ήταν άμεση και εξαιρετικά βίαιη.

Στις 28 Δεκεμβρίου 1943 ο ΕΛΑΣ Πάρνωνος επιτίθεται στους Μολάους και σε λίγες ώρες μπαίνει στην πόλη.

Την επομένη στήνεται «Λαϊκό Δικαστήριο» και απαγγέλλεται η προαποφασισμένη θανατική ποινή σε 40 άτομα, εκ των οποίων στη συνέχεια απαλλάσσεται ο ένας.

Τό πρωϊνό της 30ης Δεκεμβρίου 1943, ἕνα ἀπόσπασμα ἀνταρτῶν παρέλαβε τούς 32 ἀπό τούς καταδικασθέντες.

Δεμένους ἀνά δύο μέ καλώδια, τούς ἀνέβασαν σ᾽ ἕνα παλιό φορτηγό καί τούς πῆγαν στόν Πάρνωνα, στό χωριό Ἅγιος Δημήτριος τοῦ Ζάρακα.

Ἐκεῖ τούς ἔκλεισαν στό σχολεῖο γιά νά περάσει ἡ νύχτα.

Ἡ τελευταία σκηνή τῆς τραγωδίας καί τοῦ ἀπαίσιου ἐγκλήματος γράφτηκε τήν ἑπομένη, τήν 31η Δεκεμβρίου 1943, παραμονή Πρωτοχρονιᾶς, τῆς τρίτης καί τελευταίας πού πέρασε ἡ Ἑλλάδα ὑπό Κατοχή.

Ἡ πομπή τῶν 32 μελλοθανάτων, μεταξύ τῶν ὁποίων ἦταν ἡ «ἀφρόκρεμα καί ὁ κορμός τῆς ἀστικῆς τάξης» τῆς μικρῆς πόλης τῶν Μολάων, ξεκίνησε γιά τό τελευταῖο σκέλος τοῦ μαρτυρικοῦ ταξιδιοῦ.

Ἀπό τόν Ἅγιο Δημήτριο, προχώρησαν βορειοανατολικά 2-3 χιλιόμετρα, στή βορινή πλαγιά τοῦ βουνοῦ Κουμαριά καί στόν δρόμο πρός τό μικρό χωριό Γκιότσαλι.

Προορισμός τους ἦταν ἕνα βάραθρο μέ τό ὄνομα «Τρῦπα τοῦ Ταράτσα», στήν τοποθεσία Πλακούρα.

Παραλείπω ὅλες τίς προσβολές πού δέχτηκαν στήν ἀνθρώπινή τους ἀξιοπρέπεια καί τίς ἀνατριχιαστικές πράξεις βίας πού ὑπέστησαν οἱ μελλοθάνατοι, ὅταν ἔφθασαν ἐκεῖ.

Ἀρκεῖ νά ἀναφερθεῖ τό τέλος τους.

Οἱ φονιάδες ὅταν κόρεσαν τόν σαδισμό τους, τούς ἔρριξαν γυμνούς στήν Τρῦπα πού εἶχε ἄνοιγμα περίπου 1 μέτρο καί βάθος 39 μέτρα.

Κάποιοι τυχεροί ἦταν ἤδη νεκροί ἀπό τίς μαχαιριές, ἀλλά εἶναι βέβαιο ὅτι πολλοί ρίχτηκαν ζωντανοί, ἀφοῦ οἱ μαρτυρίες ἀνθρώπων τῆς περιοχῆς ὁμιλοῦσαν γιά γοερές κραυγές καί ἀπεγνωσμένες ἐκκλήσεις γιά βοήθεια νά βγαίνουν ἀπό τήν Τρῦπα.

Αὐτήν τήν τύχη σίγουρα εἶχε ὁ ἱερέας τῶν Μολάων Νικόλαος Καρυτσιώτης, τόν ὁποῖον ἔρριξαν πρῶτο καί ὑπό τίς λοιδορίες τους.

Ὅτι πολλά ἀπό τά θύματα ρίχτηκαν στήν Τρῦπα ζωντανά ἀναφέρει στό βιβλίο του καί ὁ τότε διοικητής τοῦ 8ου συντάγματος τοῦ ΕΛΑΣ, λοχαγός Δημ. Καραγιαννάκος, ὁ ὁποῖος γιά λίγες ἡμέρες ἔλλειπε ἀπό τή θέση του.Γράφει:

«...Ἑτοιμαζόμουν νά ἐπιστρέψω στούς Μολάους ὅταν ἔμαθα τό συνταρακτικό γεγονός τοῦ φόνου 50 Μολαϊτῶν.

Κι ἀκόμη χειρότερα.

Διαδόθηκε ὅτι τούς ἔριχναν ζωντανούς σέ μία Τρῦπα. Ἄλλοι ἔλεγαν πώς τούς ἔσφαζαν καί στή συνέχεια τούς ἔριχναν στήν Τρῦπα...». 

Σέ λίγες ἡμέρες οἱ κομμουνιστές συνέλαβαν καί τούς ὑπόλοιπους 7 πού εἶχαν ἀποφασίσει νά δολοφονήσουν.

Τούς 5 ἐξ αὐτῶν τούς μετέφεραν στήν «Τρῦπα τοῦ Ταράτσα» καί ἐκεῖ τούς θανάτωσαν μέ τόν ἴδιο τρόπο ὅπως καί τούς 32 πρώτους.

Τούς δυό τελευταίους, ἕναν πατέρα μέ τό παιδί του, τούς ἐκτέλεσαν ἔξω ἀπό τό κοντινό χωριό Γεράκι.

Στό βιβλίο τοῦ Μολαΐτη Δημητρίου Π. Ἀνδριτσάκη, «ΜΝΗΜΕΣ ΠΟΥ ΣΥΓΚΛΟΝΙΖΟΥΝ», ὑπάρχει ἐκτεταμένη περιγραφή τῶν σχετικῶν γεγονότων γύρω ἀπό τούς Μολάους καί τήν ἐπαρχία Ἐπιδαύρου Λιμηρᾶς γιά ὁλόκληρη τήν περίοδο 1941-44.

Λεπτομέρειες τῆς μάχης τῶν Μολάων καί τῶν φρικτῶν ἐγκλημάτων πού ἀκολούθησαν στήν πόλη καί ἰδιαίτερα τῆς ἀνθρώπινης παρα-φροσύνης πού συνετελέσθη στήν «Τρῦπα τοῦ Ταράτσα».

Περιγράφει ἀκόμη τήν ἀνάσυρση τῶν ὀστῶν τῶν θυμάτων πού ἔλαβε χώρα 28 χρόνια ἀργότερα, τό 1971 καί τῶν στοιχείων τοῦ ἐγκλήματος πού ἦρθαν ἔτσι στό φῶς.

Ἡ ἀνακομιδή ἔγινε μέ ἔξοδα καί τήν προσωπική φροντίδα δυό μεταναστῶν ἀδελφῶν ἀπό τήν Καλιφόρνια, πού ὁδηγήθηκαν ἀπό τήν ἐπιθυμία τους νά βγάλουν ἀπό τήν «Τρῦπα τοῦ Ταράτσα» τά ὀστᾶ τοῦ πατέρα τους, τοῦ Σταμάτη Καναβάρου ἀπό τά Πάκια.

Στήν Τρῦπα τότε βρέθηκαν 39 κρανία, μόνο 2 περισσότερα ἀπό τά 37 θύματα τῶν κομμουνιστῶν, ὅλα ἄθικτα, χωρίς ἴχνος πυροβολισμοῦ ἤ χαριστικῆς βολῆς.

Αὐτό εἶπαν οἱ γυναῖκες πού ἔπλυναν τά ὀστᾶ.

Τά δυό ἐπιπλέον κρανία καί σκελετοί, πολύ πιθανόν ἦταν ἕνα τοῦ Ταράτσα, πού ἔδωσε καί τό ὄνομά του στήν Τρῦπα καί ἑνός ἀγνώστου.

Αὐτό διαψεύδει τή φήμη πού καλλιέρ-γησαν κάποιοι ἀριστεροί, ὅτι στήν Τρῦπα ἔριχναν ἀνθρώπους καί οἱ παρακρατικοί τῆς δεξιᾶς. 

Κάτι ἀντίστοιχο ἔχει συμβεῖ καί μέ τό ἔγκλημα τῆς «Πηγάδας τοῦ Μελιγαλᾶ».

Κάποιοι ἱστοριογράφοι τῆς Ἀριστερᾶς, γιά νά ἐλαττώσουν τόν ἀριθμό τών εκτελεσθέντων από τον ΕΛΑΣ, ἔχουν γράψει ὅτι δῆθεν στήν Πηγάδα ρίχτηκαν καί οἱ νεκροί ἀντάρτες τοῦ ΕΛΑΣ!

Ἡ «Τρῦπα τοῦ Ταράτσα» μπορεῖ νά ἦταν πρόβα γιά τήν «Πηγάδα τοῦ Μελιγαλᾶ», ἀφοῦ ὑπάρχει σοβαρή ὑποψία ὅτι μερικοί τουλάχιστον ἀπό τούς σφαγεῖς, ἀντάρτες τοῦ 8ου συντάγματος τοῦ ΕΛΑΣ μέ καταγωγή ἀπό τά χωριά τοῦ Πάρνωνα, συμμετεῖχαν καί στίς δυό αὐτές μαζικές σφαγές.

Ἀπό τούς σφαγεῖς στήν «Τρῦπα τοῦ Ταράτσα» γνωστοί ἔγιναν μόνο 2-3 ἀντάρτες ἀπό τόν κοντινό Ἅγιο Δημήτριο.

Οἱ συγκεκριμένοι σφαγεῖς εἶναι γνωστό ὅτι ἐπέζησαν, γιατί δικάστηκαν ἀργότερα, ἄρα ἦταν καί στόν Μελιγαλά.

Ἄν ἦταν καί ἐκεῖ σφαγεῖς μαζί μέ τούς ὑπόλοιπους σφαγεῖς τῆς «Τρύπας τοῦ Ταράτσα» καί μέ ἄλλους πού ὑπηρετοῦσαν στή Διμοιρία τοῦ 8ου πού ἔσφαζε στήν «Πηγάδα τοῦ Μελιγαλᾶ», εἶναι ἄγνωστο μέχρι σήμερα.

Παρότι τά θύματα ἦταν πολύ λιγότερα στήν «Τρῦπα τοῦ Ταράτσα», τά δυό ἐγκλήματα μοιάζουν σέ πολλές πτυχές τους.

Θεωρῶ βέβαια ὅτι τό πρῶτο ἦταν σαφῶς φρικτότερο, γιατί πολλοί ρίχτηκαν στό στενό βάραθρο ζωντανοί. Τουλάχιστον στήν Πηγάδα, ἐκτός ὀλίγων ἴσως περιπτώσεων, τά θύματα ρίπτονταν μετά τήν θανάτωσή τους, ἔστω καί μέ παρόμοιες φρικιαστικές μεθόδους βασανισμοῦ καί σφαγῆς.

Ὅμως ἡ μεγάλη ὁμοιότητα μεταξύ τῶν ἐγκλημάτων στούς Μολάους καί τόν Μελιγαλά, ἀπορέει ἀπό κάτι βαθύτερο.

Ἀπό τήν ἴδια ἀπάνθρωπη ψυχρότητα καί τόν ἴδιο ἀποτρόπαιο ὑπολογισμό πού ἔδειξαν οἱ δολοφόνοι πού ἔφεραν εἰς πέρας αὐτά τά «ἰδιαζόντως εἰδεχθῆ» μαζικά ἐγκλήματα.

Καί στίς δυό περιπτώσεις, τά θύματα κρατήθηκαν γιά ἡμέρες, μεταφέρθηκαν ἀπό τόπο σέ τόπο, βασανίστηκαν, γδύθηκαν, λοιδωρήθηκαν ἀπό συμπατριῶτες τους καί ξένους, πρίν σφαγοῦν μέ ἄγριο καί ἀπάνθρωπο τρόπο.

Οἱ δολοφόνοι τους, ἠθικοί καί φυσικοί, δέν ἔκαναν ἕνα βῆμα πίσω, δέν δίστασαν.

Ἀναρωτιέται κανείς, ποῦ βρέθηκε τόσο μῖσος;

Ἦταν ἄραγε ταξικό ἤ πολιτικό;

Ἡ Τραγωδία τῶν Μολάων καί τό ἔγκλημα στήν «Τρῦπα τοῦ Ταράτσα» ἔχουν καί άλλες πρωτιές, τουλάχιστον γιά τήν Πελοπόννησο.

Ἦταν ἡ πρώτη ἐπίθεση τοῦ ΕΛΑΣ ἐναντίον κατοίκων πόλεως ἤ χωριοῦ πού ὁπλίσθηκαν γιά νά κρατήσουν μακριά τό ΕΑΜ/ ΕΛΑΣ.

Ἀκολούθησε τό Βαλτέτσι, τό Ἀραχναῖο, τό Ἀγγελόκαστρο καί ἄλλα.

Ἦταν καί ἡ πρώτη φορά πού οἱ σφαγεῖς τοῦ ΕΑΜ/ ΕΛΑΣ ἔριξαν τά θύματα, νεκρά ἤ μισοζώντανα, σέ Τρῦπα ἤ καταβόθρα.

Θά ἀκολουθήσουν ἡ «Τρῦπα στό Κακοβούνι» στόν Φενεό τῆς Κορινθίας, ἡ «καταβόθρα τοῦ Ζάρακα» κοντά στό Σοφικό, τό ξεροπήγαδο τῆς Ἀγνάντας στή Νέα Ἐπίδαυρο, τά ξεροπήγαδα κοντά στά χωριά Λίμνες Ἀργολίδος καί Ἁγιονόρι Κορινθίας καί φυσικά ἡ «Πηγάδα τοῦ Μελιγαλᾶ».

Νά πιστέψει κανείς ὅτι ὅλα αὐτά ἔγιναν μετά ἀπό ἀποφάσεις τοπικῶν παραγόντων τοῦ ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ, χωρίς σχεδιασμό καί καθοδήηση κεντρικῶν ὀργάνων αὐτῶν τῶν ὀργανώσεων;

Δέν νομίζω!".

ΥΓ// Υπάρχει άλλη μία σχέση μεταξύ των δύο μαζικών εγκλημάτων του ΚΚΕ, στους Μολάους και στον Μελιγαλά.

Επικεφαλής του ΕΑΜ στην περιοχή των Μολάων, και βασικό μέλος του Λαοδικείου που απεφάσισε ποιοί και πως θα εκτελεστούν, ήταν ο φοιτητής Νομικής Γκίκας Φράγκος.

Μετά τη Βάρκιζα,για να αποφύγει τους παρακρατικούς αντικομμουνιστές (που σύμφωνα με την Αριστερή ιστοριογραφία δεν κυνηγούσαν εγκληματίες αλλά όλους «τους Δημοκρατικούς πολίτες ανεξαρτήτως φύλλου και ηλικίας»), το ΚΚΕ τον έστειλε στο στρατόπεδο Μπούλκες στη Γιουγκοσλαβία.

Στο τέλος του 1947 επέστρεψε στην Ελλάδα μαζί με άλλα στελέχη, ένας των οποίων ήταν ο δικηγόρος Βασίλης Μπράβος από τον Μελιγαλά, μέλος της τριμελούς Επιτροπής που απεφάσισε ποιοί κρατούμενοι στο Μπεζεστένι θα εκτελεστούν στην Πηγάδα.

Ο Ζαχαριάδης ανεκήρυξε τον Φράγκο στρατηγό και τον τοποθέτησε «μέραρχο» Πελοποννήσου, ενών τον Μπράβο τον τοποθέτησε «επιτελάρχη» του.

Οι δυό τους είχαν γίνει καλοί φίλοι στο Μπούλκες, και σίγουρα θα αντήλλασσαν και ιστορίες από τα κατορθώματά τους. 

Καθ’οδόν για την Πελοπόννησο, στη Φωκίδα, έπεσαν σε ενέδρα του Ελληνικού Στρατού και σκοτώθηκαν.

Η τραγωδία των Μολάων εκτός από το έργο του Μολαϊτη Δημητρίου Π. Ἀνδριτσάκη, περιέχεται και στον Α’ Τόμο του έργου μου «ΑΘΩΩΝ ΑΙΜΑ, «Ελεύθερος Μωριάς» 1943-44».

Παρακαλώ στην αναμετάδοση των γεγονότων αυτών, ιδιαίτερα στους νεώτερους που βομβαρδίζονται από τα ΜΜΕ με την ψευδεπίγραφη ιστορία του ΚΚΕ και των οργανώσεών του.

Η πολιτική κατευνασμού και λήθης που οι δημοκρατικοί Έλληνες ακολουθήσαμε για 68 και πλέον χρόνια είχε αντίθετα αποτελέσματα.

Βοήθησε την Αριστερά να επιβάλει την προπαγάνδα της ως Ιστορία και να δημιουργήσει μόνιμη διαίρεση στον Ελληνικό λαό!

Για τη μνήμη των αθώων συνελλήνων θυμάτων του ΚΚΕ!

Ονόματα: ΕΚΤΕΛΕΣΘΕΝΤΩΝ

Καρυτσιώτης Ν.

Κουτσογιάννης Ι.

Λύρας Θ.

Κουτσογιαννόπουλος Γ.

Φερδιανάκης Ν

Σκανδαλάκης Δ.

Ζερβάκος Α.

Νικολινάκος Γ.

Φουργιέζος Γ.

Λυγερός Π.

Καρυτσιώτης Ι.

Έξαρχος Δ.

Κοντοσταθάκος Ε.

Γιανναράκης Α.

Φριντζίλας Χ.

Καλαμβόκης Ε.

Γραμματικάκης Δ.

Νικολακάκος Γ.

Λιβερδίσης Δ.

Δριβάκης Α.

Κωστάκος Λ.

Καλκανδής Σ.

Παντελής Κ.

Κυριακάκος Π.

Ζερβάκος Χ.

Μανιατάκος Δ.

Κωστάκος Ε.

Μανωλάκος Δ.

Αντωνάκος Ν.

Μπέμπης Γ.

Καναβάρος Σ.

Ντέντες Π.

Καναβάρος Ν

Πιερράκος Σ.

Ρουμάνος Γ.

Χριστακάκος Δ.

Ρουμάνος Δ.

Φουργιέζου Π.

ΠΕΣΟΝΤΩΝ ΣΤΗΝ ΜΑΧΗ

Σκανδαλάκης Μ.

Γιαννιός Θ.

Σταμογιάννος Π.

Χριστέας Ι.

Αποστολάκος Γ.

Μαχαίρα Μ.

Ντανάκας Α.

Φριντζίλα Α.

Παντίδης Π.

Τσατσαρώνη Μ.

-

Το Ηρώον στους Μολάους

Ιωαννης Μπουγας

         https://www.epilekta.com/2018/12/39-1944.html?fbclid=IwAR1wPfnBKH__t2yjuQKTjtKUIYJ6dteoev-MwPcXf2HOMJt-km0OHbpl2tM

ΣΥΜΜΟΡΙΤΕΣ ΣΕ ΔΡΑΣΗ ...

https://www.facebook.com/groups/1688695318085808
 

Το Παιδομάζωμα: ένα φρικτό μεταπολεμικό έγκλημα

Ο Σουλτάνος ΣελήμA‘, ο οποίος και επέρασε δια τούτο εις την ιστορίαν με το επώνυμον του σκληρού, είναι πράγματι εκείνος όστις πρώτος εθέσπισε το παιδομάζωμα των χριστανοπαίδων, εκ των οποίων συνεκροτούντο τα περιβόητα τάγματα των γενιτσάρων(δείτε εδώ).Αλλά και οι Σουλτάνοι της ζοφεράς αύτης περιόδου του μεσαίωνος της Ανατολής δεν απέσπων από τας οικογενείας όλα τα παι­διά όπως ο Μάρκος...


ΕΠΙΣΗΜΟΙ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ

  Η κατωτέρω «σύνοψις» των σχετικών με το παιδομάζωμα κατά την περίοδον από 1^ηςΙουνίου μέχρι 15^ηςΑύγουστου πληροφοριών, μαρτυριών και αποδείξεων, τας οποίας συνέλεξε και εξηκρίβωσεν η Βαλκανική Επιτροπή του ΟΗΕ, είναι ένα «ντάϊτζεστ»,προπαρασκευασθέν από την γραμματείαν της Επιτροπής, ακριβώς ίνα χρησιμεύση από την αρμοδίαν υποε­πιτροπήν συντάξεως της συμπληρωματικής της εκθέσεως. Συνεζητήθη κατά την επίσημον δημοσίαν συνεδρίασιν της Επιτροπής, την 8^ηνΣεπτεμβρίου, εγκριθέν ως «ντοκουμέντον, υπ’ αριθ. Α)ΑΣ. 16)384 της 6^ηςΣεπτεμβρίου. Και εγένετο ομοφώνως δεκτόν ως ζήτημα υπ’ αριθ. 7 της ημερησίας διατάξεως της σχετικής δημοσίας συνεδρίασε ως της Βαλκανικής Επιτροπής.

Είναι, συνεπώς, αδιάβλητον διεθνώς και επισημότατον. Ιδού τι λέγει:

Το παιδομάζωμα εις την Αλβανίαν

α)Γεγονότα: Μαρτυρούμενα παρ’ αυτοπτών, των οποίων ηλέγχθησαν η αξιοπιστία και αι μαρτυρίαι. β) Γεγονότα καταχωρηθέντα εις εκθέσεις ομάδων παρατηρητών της Επιτροπής· (Ομάδες υπ’ αριθ. 1 και 12. Μάρτυρες καταγεγραμμένοι υπό τους αριθμούς Μ: (μάρτυς) 58 59. 38, 51, 5Α, 55, 101. 106. 1C7, 108. 109, 125, 133. γ) Εκθέσεις και σχετικοί αποφάσεις της υπ’ αριθ. 1 υποεπιτροπής. Επί τη βάσει όλων αυτών των στοιχείων προκύ­πτουν τα εξής:

1)   Μεταξύ 15 Ιανουαρίου και τέλους Απριλίου, τρεις φάλαγ­γες,έκαστη από 100 παιδάκια, συνοδευόμενα από συμμορίτας και δύο άλλαι φάλαγγες (ειδικώς εις τα τέλη Απριλίου αυταί, από60 η μία και 130 η άλλη παιδάκια) διήλθον δια του Βατοχωρίου.Αι μητέρες των παιδιών ηκολούθουν εις θλιβερωτάτην φάλαγγα κλαίουσαι.Τα παιδάκια απήχθησαν εις Αλβανίαν.Αι μητέρες, απαρηγόρητοι, επανήλθον την επομένην, εκδιωχθείσαι από τους συμμορίτας εις τα σύνορα.

2) Από το Τρίγωνον διήλθον την 25^ηνΜαρτίου (του Ευαγγε­λισμού) 500 παιδιά απαγόμενα προς την Αλβανίαν. Τρεις ημέρας αργότερα διήλθον από το ίδιο χωριό άλλα 300 παιδιά.

3) Την αυτήν εποχήν εις άλλο σημείον των προς την Αλβανίαν συνόρων, εις την Ιεροπηγήν,μαζεύθηκαν από τους ληστάς 250 παιδάκια, απαχθέντα εκ των γύρω χωριών. Μέχρις Ιεροπηγής είχον συνοδεύσει τα παιδάκια πολλαί μητέρες και πατέρες, με οδυρμούς και σπαρακτικά κλάματα, προσπαθούντες να διασώσουν τα τέκνα των.Τα παιδάκια απήχθησαν βιαίως, οδηγηθέντα προς Αλβανίαν·

4) Επίσης εις Αλβανίαν απήχθησαν, διακομισθέντα πάλιν δια Βατοχωρίου κατά το πρώτον 15θήμερον του Απριλίου εις διαφό­ρους «αποστολάς» από 100—150 εκάστη, τρεις χιλιάδες -3.000- εν συνόλω παιδάκια, βιαίως αποσπασθέντα από τας οικογενείας των.

5) Παρά τας απεγνωσμένας προσπαθείας και αντιστάσεις των γονέων των, ανηρπάγησαν κατά την ιδίαν εποχήν10 παιδάκιαειδικώς και συγκεκριμένως από το χωρίον Καλλονή.

6)   Κατά τα τέλη Απριλίου αντάρται ήλθον εις Διποταμιάν δια το παιδομάζωμα.Μόνον δύο οικογένειαι του χωριού συγκατετέθησαν να δώσουν τα παιδιά των.Οι λησταί, εν τούτοις, απήγαγον βιαίως άλλα 22 παιδιά, παρά τους δυναμένους να συγκινήσουν και θηρία οδυρμούς των μητέρων των και τας απέλπιδας προσπαθείας των πατέρων των. Οι συμμορίται έλεγαν ότι παίρνουν τα παιδιά να τους εξασφαλίσουν «καλύτερη τροφή και δημοκρατική μόρφωσι».

7)  Τέλος, κατά τας τελευταίας ημέρας του Μαρτίου,απήχθησαν 720 εν όλω παιδιάαπό τας περιοχάς Γιαννοχώρι και Κομνηνάδες, οδηγηθέντα εις την Αλβανίαν, με πρώτον σταθμόν, εντός του αλβανικού εδάφους, το χωρίον Βιντέχοβα.
Συνολικώς αναφέρονται ένδεκα διαπιστωθέντα τοιαύτα περι­στατικά απαγωγής παιδιών από τους συμμορίτας εις την Αλβα­νίαν κατά την ανωτέρω περίοδον.Το σύνολον των Ελληνόπουλων, τα οποία ανηρπάγησαν, κατά τα ένδεκα αυτά «περιστατικά», από τις αγκαλιές των γονέων των, ανέρχονται εις 5.172.


Άρθρον, δημοσιευθέν εις τo«GiornaledellaSera»
την 1-4-48 και αναφερόμενον εις το παιδομάζωμα, γράφει:
«… Παραλλήλως οι συμμορίται ήρχισαν την τακτικήν τηςαπαγωγής κορασίδωναπό τα χωρία της παραμεθορίου περιοχής.
Αι ελληνικαί αρχαί ανεκοίνωσαν τα ονόματα εκατοντάδων απαχθεισών γυναικών, 21 δε Ελληνικαί γυναικείαι οργανώσεις ύψωσαν την φωνήν του πόνου των διαβιβάσασαι τας διαμαρτυρίας των προς τας αναλόγους οργανώσεις όλου του κόσμου.
Μερικαί συμμορίτισσαι αιχμαλωτισθείσαι προέβησαν εις κατα­πληκτικός αποκαλύψεις περί του τρόπου με τον οποίον οι άνδρες του Μάρκου συνηθίζουν να στρατολογούν και να μεταχειρίζωνται τας γυναίκας. Αλλά μίαν εύγλωττον απόδειξιν της αντιλήψεως την οποίαν έχουν οι συμμορίται του Μάρκου δια την γυναίκα, αποτελεί το εξής επεισόδιον:
Εις το χωρίον Μεσοχώρι της Υπάτης το αρχηγείονμιαςσυμμορίας ωργάνωσε θεατρικήν παράστασιν ενός έργου της συμμορίτισσας Κούλας Μανέντα υπό τον τίτλον «Κάτω η Παρθενία». Εις τη παράστασιν υπεχρεώθησαν να παραστούν 70 κορίτσια προς διασκέδασιν των συμμοριτών, οι οποίοι μετά το τέ­λος της παραστάσεως τα ηνάγκασαν να παραδοθούν εις την διάθεσίν των.
Ήδη ο Μάρκος υιοθέτησεν εν άλλο σύστημα έτι αγριώτερον: Το παιδομάζωμα.
Εις ορεινά χωρία των συνοριακών τμημάτων της χώρας οι συμμορίται απάγουν βιαίως τα παιδιά ηλικίας τριών μέχρι δεκα­τεσσάρων ετών από τας οικογενείας των και τα αποστέλλουν εις τας κομμουνιστικάς χώρας (Αλβανίαν, Βουλγαρίαν, Γιουγκοσλαυίαν, Ρουμανίαν και Ουγγαρίαν) δια να παιδαγωγηθούν εις τον κομμουνισμόν.
Οι συμμορίται του Μάρκου και οι Ραδιοσταθμοί της Μόσχας και των δορυφόρων, οι οποιοι τους υποστηρίζουν, ομολογούν την αρπαγήν αυτήν των παιδιών!
Το πρόγραμμα των σλαυοκομμουνιστών προβλέπει τον εκτοπισμόν 80.000 παιδιών, εκ των οποίων 30.000 θα σταλούν εις την Ουγγαρίαν, 30.000 εις την Ρουμανίαν και την Βουλγαρίαν και 20.000 εις την Γιουγκοσλαυίαν και την Αλβανίαν.
Προς ποίον σκοπόν;
Εν πρώτοις επιδιώκουν να κάμψουν δια του πόνου την αντίστασιν του παραμεθορίου πληθυσμού και να τον αναγκάσουν να εξυπηρετή και βοηθή την δράσιν των συμμοριτών από φόβον αντι­ποίνων κατά των παιδιών τα οποία ο Μάρκος και οι υποστηρικταί του κρατούν ούτω ως ομήρους
Κατά δεύτερον λόγον επιδιώκουν να καταστήσουν τα αθώα αυτά παιδιά φανατικούς πράκτορας του κομμουνισμού, δια να τους εξαπολύσουν κατόπιν εις τας διαφόρους χώρας και κυρίως εις την Ελλάδα ως όργανα της πέμπτης φάλαγγος.
Κατά τρίτον λόγον οι δορυφόροι επιδιώκουν να εκριζώσουν την Ελληνικήν φυλήν από τας παραμεθορίους περιοχάς, επί των οποίων τρέφουν ως γνωστόν, εξαπλωτικά σχέδια.
Είναι εύκολον να φαντασθή κανείς την οδύνην και την αγανάκτησιν που επροκάλεσε το παιδομάζωμα μεταξύ όλου του Ελληνικού Λαού·
Πρόκειται, ως ορθώς εχαρακτηρίσθη, περί του τερατωδεστέρου εγκλήματος της μεταπολεμικής περιόδου, θα έπρεπε να ανατρέξη κανείς εις τους πρώτους αιώνας της τουρκικής κυριαρχίας δια να συναντήση ανάλογα προηγούμενα.
Ο Σουλτάνος ΣελήμA‘, ο οποίος και επέρασε δια τούτο εις την ιστορίαν με το επώνυμον του σκληρού, είναι πράγματι εκείνος όστις πρώτος εθέσπισε το παιδομάζωμα των χριστανοπαίδων, εκ των οποίων συνεκροτούντο τα περιβόητα τάγματα των γενιτσάρων.Αλλά και οι Σουλτάνοι της ζοφεράς αύτης περιόδου του μεσαίωνος της Ανατολής δεν απέσπων από τας οικογενείας όλα τα παι­διά όπως ο Μάρκος.
Οι κομμουνισταί υπερέβησαν επί του σημείου αυτού και τον ναζισμόν, ο οποίος απεπειράθη, ως γνωστόν, να αλλοιώση τον εθνολογικόν χαρακτήρα της Πολωνίας και άλλων κατακτηθεισών υπ’ αυτού χωρών δια του εκτοπισμού των νέων».

Η ΕΚΚΛΗΣΙΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ
Ο αείμνηστοςΑρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός απηύθυνε προς τον ΟΗΕ, προς το εν Γενεύη Παγκόσμιον Συμβούλιον των Εκκλησιών και προς την Βαλκανικήν Επιτροπήν την κατω­τέρω τηλεγραφικήν έκλησιν δια το διενεργούμενον υπό των συμμοριτών παιδομάζωμα:
Δεν παρήλθε μην, αφ’ ης ηναγκάσθην να διαμαρτυρηθώ εκ μέρους της Εκκλησίας της Ελλάδος δια τας βιαιοπραγίας καιαρπαγάς γυναικώνυπό των συμμοριτών του Μάρκου και ιδού έτερον φρικιαστικόν έγκλημα παρά των ιδίων επιχειρούμενον με αναγκάζει να προσφύγω πάλιν προς Υμάς δια να ζητήσω επει­γόντως την ηθικήν αρωγήν σας προς περαιτέρω αποτροπήν του κακού.Οι συμμορίται, εισβαλλόντες αιφνιδιαστικούς εις χωρία, κείμενα εις την μακράν συνοριακήν μας γραμμήν, αρπάζουν δια της βίας από τους γονείς των παιδιά δια να τα σώσουν δήθεν από την κακομεταχείρισιν, ην δοκιμάζουν από τον ελληνοαμερικανικόν ιμπεριαλισμόν, πράγματι όμως δια να τα χρησιμοποιήσουν ως ομήρους και τελικώς δια να μειώσουν την δύναμιν της ελληνικής εθνότητος.Το ελληνικόν κράτος περιθάλπει και σώζει δια των ποικίλων οργανώσεών του, εν στενή συνεργασία με τους Συμμάχους του και άλλους φιλανθρώπους φίλους, τα παιδιά της Ελλάδος, τα οποία δεινώς εταλαιπωρήθησαν κατά την κατοχήν και από την συνεχιζομένην δυσπραγίαν. Είνε επομένως πλέον ψευδής ο ισχυ­ρισμός των συμμοριτών. Αληθές είναι ότι η ελληνική εθνότης, κατέχουσα από αιώνων την κρισιμωτάτην αυτήν θέσιν της Μεσογείου και έχουσα ως ακατάλυτον σύμβολον της ζωής της την πίστιν και τον σεβασμόν προς την αληθινήν ελευθερίαν του ανθρώπου, αποτελεί εμπόδιον εις τους παλαιούς κατακτητικούς σκοπούς των Σλαύων, οι οποίοι βοηθούν και οδηγούν κυριαρχικώς τους συμμορίτας και εν συνεργασία μετ’ αυτών επιδιώκουν την εξόντωσιν και εκρίζωσιν της ελληνικής εθνότητος. Αυτή είναι η αλήθεια. Η Ελ­ληνική Εκκλησία προ αυτής της απειλουμένης γενοκτονίας ποιείται έκκλησιν προς υμάς, ίνα καταβληθή πάσα δυνατή προσπάθεια και αποτραπή το έγκλημα τούτο, το οποίον δεν πλήσσει μόνον ένα Έθνος αλλά και τας θεμελιώδεις αρχάς του ανθρωπισμού και της θρησκείας.
Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ.

ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΤΩΝ ΜΙΚΡΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ
Η απελευθέρωσις της περιοχής του Γράμμου απεκάλυψεν, εις όλην του την στυγνότητα, το φοβερόν δράμα των πληθυσμών της περιοχής.
Και το αποκορύφωμα του δράματος αυτού υπήρξενη ανεύρεσις πεντακοσίων παιδιών, ηλικίας από τριών έως δεκαπέντε ετών,—εγκαταλελειμμένων εις τας αποκρημνούς κορυφάς και τας χα­ράδρας του Γράμμου — τα οποία οι συμμορίται, κατά την διάρκειαν της αλλόφρονος φυγής των προς την Αλβανίαν, δεν είχαν προφθάσει να παραλάβουν μαζί των.Τα ατυχή αυτά παιδάκια, απεριγράπτως αποσκελετωμένα, μόλις ο συμμοριακός εφιάλτης απομακρύνθη οριστικώς πλέον από τας περιοχάς, όπου διεξήγοντο αι μάχαι και αι εθνικαί δυνάμεις απηλευθέρωναν τας ως άνω περιοχάς, έντρομα και εξουθενωμένα από τας φρικτάς ημέρας πείνης και τρόμου, που είχαν διέλθει, εξήλθον από τα σπήλαια και τας χαράδρας, όπου εκρύπτοντο. Πολλά από αυτά είχαν να φάγουν επί ημέρας και χόρτα ακόμη άγρια του βουνού, διότι αι μάχαι, που εμαίνοντο καθ’ όλον το μήκος του Γράμμου, τα ημπόδιζαν να μετακινηθούν από τα κρη­σφύγετά των, δια την ανεύρεσιν τροφής, καταλλήλου, άλλωστε μόνον δι’ αγρίμια. Μαζί με τα παιδιά ήσαν και αρκεταί γυναίκες, καθώς και γέροντες, που μόλις εστέκοντο στα πόδια από τας κα­κουχίας και την αδυναμίαν και που το πρόσωπόν των πάντως έλαμπεν από αγαλλίασιν, διότι επί τέλους η ελευθερία και μαζί με αυτήν και λίγο ψωμί επανήρχοντο εις τας χαροκαμένας περιοχάς των..

Η τραγική έξοδος
Το δράμα των ανθρώπων αυτών, γερόντων, γυναικών και παι­διών — ότι απέμεινεν από τους πληθυσμούς των περιοχών του Γράμμου και δεν εσαρώθη από το πέρασμα της συμμοριακής θυέλλης υπό μορφήν βιαίας στρατολογίας, καταναγκαστικής εργασίας παιδομαζώματος και δολοφονιών — ήτο πραγματικά απερίγραπτον. Την παραμονήν της εσπευσμένης φυγής των από τας περιοχάς του Γράμμου και μετά την διάσπασιν των θέσεών των από τας εθνικάς δυνάμεις, οι συμμορίται διέταξαν όλους τους κα­τοίκους — όσοι απέμειναν ακόμη — των χωρίων που εξεκένουν κατά την διάρκειαν της ίδιας νυκτός, να είναι έτοιμοι δια να τους ακολουθήσουν εις την Αλβανία.
Την νύκτα όμως εκείνην, ακριβώς την παραμονήν της εορτής της Παναγίας, επραγματοποιήθη μία αληθής έξοδος από τα συμμοριοκρατούμενα ακόμη χωρία προς την ύπαιθρον παντός ό,τι απέμεινεν εις ανθρωπίνας ψυχάς και είχε την δυνατότητα να διαφύγη την συμμοριακήν επιτήρησιν. Μεταξύ αυτών, των διαφυγόντων, συγκαταλέγοντο και300 παιδάκια, των οποίων η ανεύρεσις επραγματοποιήθη την 21^ηνΣεπτεμβρίου. Ήδη τα παιδιά αυτά, μαζί με τους πλέον ασθενείς εκ των γερόντων και των γυναικών που συναπελευθερώθησαν, προωθήθησαν βραδέως και με διάφορα μέσα — λόγω της καταστάσεώς των — προς την Κόνιτσαν.

ΣΤΥΓΕΡΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ
Σχετική περικοπή άρθρου των «Τάιμς της Νέας Υόρκης» της 21-8-48 επιλέγει:
«—Αι επαναστάσεις των μπολσεβίκων και των ναζί επανέφεραν εις την Ευρώπην πολλάς των τρομοκρατικών μεθόδων των σκοτεινών αιώνων και ιδιαιτέρως την μέθοδον των ομαδικών θανα­τώσεων ή εκτοπίσεων ολοκλήρων πληθυσμών. Τώρα οι ηγέται των κομμουνιστών εγκαινιάζουν νέαν μέθοδον,χρησιμοποιηθείσαν προ αιώνων εις την Οθωμανικήν Αυτοκρατορίαν, την μέθοδον του παι­δομαζώματος, δια να κάνουν τα παιδιά γενιτσάρους της σοβιετι­κής αυτοκρατορίας και μονάδας κρούσεως δια την επέκτασίν της.
»Οι νέοι γενίτσαροι είναι Ελληνόπαιδες απαγόμενοι κατά χι­λιάδας υπό των Ελλήνων συμμοριτών και στέλλονται εις τα δορυφόρα κράτη δια να παιδαγωγηθούν ως πράκτορες του κομμουνι­σμού και συμμορίται του μέλλοντος».


ΤΑ ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΑ ΣΤΑ ΣΛΑΥΪΚΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ
Η αφιχθείσα την 27^ηνΜαΐου εκ της Τσεχοσλοβακικής πρωτευούσης Ελληνίς κυρία Κούλα Ζωγράφου, η οποία παραμείνασα εις την Πράγαν προσήγγισε το περιφραγμένον με συρματοπλέγματα στρατόπεδον εις το οποίον κρατούνται πολυάριθμα Ελληνόπουλα, απαχθέντα από τας ορδάς του Μάρκου, καταθέτει:
«Τα Ελληνόπουλα αυτά είναι τρομερά εξησθενημένα. Τα πρόσωπά των είναι ωχρά και ο φόβος είναι ζωγραφισμένος εις αυτά.Πολλά κλαίουν συνεχώς, ζητούντα τους γονείς των.Το θέα­μα το οποίον παρουσιάζει το στρατόπεδον είναι απεριγράπτως τραγικόν. Τα παιδιά έχουν υποχρεωθή vα αποκαλούνται μεταξύ των σύντροφοι. Έλληνες κομμουνισταί τα διδάσκουν επί τρεις ώρας καθημερινώς κομμουνιστικά μαθήματα. Η κυρία Ζωγρά­φου ετόνισεν ότι το θέαμα των χιλιάδων ασθενικών παιδιών, των στιβαγμένων εις το οικτρόν στρατόπεδον, έχει συγκινήσει όλους τους Τσέχους αντικομμουνιστάς.
Πλην της Πράγας έχουν μεταφερθή Ελληνόπαιδες και εις άλλα σημεία της Τσεχοσλοβακίας. Ούτω εις το στρατόπεδον Μικούλωφ ενεκλείσθησαν περί τα 700 παιδιά, εις το παλαιόν γερμανικόν στρατόπεδον της πόλεως Άουσσιγκ παρά τα Τσεχοσλοβακογερμανικά σύνορα περί τα 800 και εις το στρατόπεδον παρά το Μπρνό της Μοραβίας άλλα 400 περίπου παιδιά αμφοτέρων των φύλων.
Όλα αυτά τα δυστυχισμένα παιδάκιαηλικίας μέχρι 15 ετών,μεταξύ των οποίων υπάρχουν καιαρκετά νήπια ολίγων μηνών, ηρπάγησαν βιαίως υπό των συμμοριτών από διαφόρους περιφέ­ρειας της Βορείου Ελλάδος.Είναι απαρηγόρητα και κλαίουν συ­νεχώς ζητούντα να επιστρέφουν εις τους γονείς των. Δια τούτο τρο­μοκρατούνται αγρίως από τους ξένους φύλακάς των.
Στεγάζονται στιβαγμένα σωρηδόν εις πεπαλαιωμένα ξύλινα παραπήγματα, κοι­μούνται επάνω εις αχυροστρωμνάς και διαιτώνται μάλλον ανεπαρκώς. Ιδίως υποφέρουν από έλλειψιν άρτου. Υπό έποψιν ενδύσεως η κατάστασίς των είναι αξιοθρήνητος. Φορούν ράκη, τα περισσό­τερα είναι ανυπόδητα και μερικά είναι τυλιγμένα με ένα κλινο­σκέπασμα δια να καλύψουν την γυμνότητα των. Πολλά μετεφέρθησαν εις τα πρόχειρα νοσοκομεία των στρατοπέδων συγκεντρώσεως διότι πάσχουν από τύφον, ψώραν και προχωρημένην αβιταμίνωσιν.
Μεγάλη προσπάθεια καταβάλλεται δια να εμποτισθούν αι ψυχαί των με τας θεωρίας του σλαυοκομμουνισμού. Εις το Άουσσιγκ την επίβλεψιν των παιδιών έχει αναλάβει νεαρός Έλλην κομμουνιστής και τρεις διδασκάλισσαι κομμουνίστριαι, αι οποίαιπλην των μπολσεβικικών θεωριώνπροσπαθούν να τους μάθουν την σλαυοκομμουνιστικήν διάλεκτον.
Όλα τα παιδάκια κατέχονται από την έμμονον ιδέαν παλιννοστήσεως εις τα χωριά των και ιδίως τα μεγαλύτερα εξ αυτών, παρ’ όλην την τρομοκράτησίν των, δεν παραλείπουν να εκδηλώνουν τα Ελληνικά των αισθήματα. Παραπονούνται δια την έλλειψιν Ελληνικού σχολείου και ζητούν επιμόνως μολυμβοκόνδυλα και τετράδια δια να γράφουν και μη λησμονήσουν την γλώσσαν των. Επίσης ζητούν να γράψουν εις τους γονείς των.
Τέλος οι μικροί μάρτυρες ζουν ως φυλακισμένοι, διότι πάσα επικοινωνία των μετά του έξω του στρατοπέδου κόσμου είναι αυστηρώς απηγορευμένη.


ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ
Εις την Αμερικήν
Η «The Boston Herald», την 20^ηνΟκτωβρίου, έγραφεν:
«Είκοσι χιλιάδες Ελληνοαμερικανοί της Βοστώνης έκαμαν έκκλησιν εις τας εφημερίδας της πόλεώς μας ζητούντες όπως δημοσιευθή εις αυτάς διαμαρτυρία κατά της απαγωγής των Ελληνοπαίδων».
Εις την Τουρκίαν
Δημοσιογραφικαί πληροφορίαι αναφέρουν ότι η υπό του Μάρ­κου απαγωγή των Ελληνοπαίδων γίνεται κατόπιν συμφωνίας αυτού μετά της Κόμινφορμ, η οποία και έδωσεν οδηγίας εις τας μεθοριακάς αρχάς της Αλβανίας και της Γιουγκοσλαυίας να παραλαμβάνουν τους απαγομένους Ελληνόπαιδας, να παρέχουν εις αυτούς τρόφιμα και ρουχισμόν και να διευκολύνουν την αποστολήν των εις την Ουγγαρίαν και την Γιουγκοσλαυίαν. Αι αυταί πληροφορίαι αναφέρουν ότι της εκπαιδεύσεως των απαχθέντων Ελληνοπαίδων ηγείται ο εν Άγκυρα άλλοτε πρεσβευτής της Γισυγκοσλαυίας συνταγματάρχης Σίμιτς, ο οποίος είναι σήμερον αρχηγός της Βαλκανικής Νεολαίας της Κόμινφορμ.
Αι τουρκικαί εφημερίδες, δημοσιεύουσαι τας ανωτέρω πληρο­φορίας, χαρακτηρίζουν το παιδομάζωμα αυτό ως απάνθρωπον και ανήκουστον δια την σύγχρονον ιστορίαν πράξιν.
Εις την Αγγλίαν
Εκπρόσωπος του βρετανικού Υπουργείου των Εξωτερικών ομιλών προς δημοσιογράφους την 7^ηνΟκτωβρίου κατεδίκασε σφοδρώς την υπό των συμμοριτών του Μάρκου απαγωγήν Ελληνοπαίδων.
«Η αυτή μέθοδος, προσέθεσεν ο Βρετανός εκπρόσωπος, εφηρμόσθη και υπό των Γερμανών εν Πολωνία και εις άλλας χώρας, είναι δε μέθοδος την οποίαν ημείς ελεεινολογούμεν».
Απάντων εις ερώτησιν, εδήλωσεν ότι δεν υπάρχει λόγος να αμφιβάλλη τις περί της αυθεντικότητος των πληροφοριών αυτών, καθ’ όσον αύται διεβιβάσθησαν και δια του Ραδιοσταθμού των ανταρτών.
Εις την Ιταλίαν
Το συμβούλιον της διακοινοβουλευτικής ενώσεως εδέχθη την 7-9-48 παμψηφεί πρότασιν όπως καταδικασθή το παιδομάζωμα ως έγκλημα κατά της διεθνούς ηθικής.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΑΤΑΔΙΚΗ
Εις Στοκχόλμην, η διάσκεψις του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού απεφάσισε την 30 Σεπτεμβρίου παμψηφεί τον επαναπατρισμόν των απαχθέντων υπό των συμμοριτών Ελληνοπαίδων, οίτινες ευρίσκονται εις τας σλαυϊκάς χώρας. Προς τούτοις η διάσκεψις εξέδωκε την κάτωθι απόφασιν:
«Η διεθνής Διάσκεψις εκφράζει ομοφώνως την ευχήν όπως οι Ελληνόπαιδες οι απαχθέντες πέραν των συνόρων επαναπατρισθούν το ταχύτερον».
Ο πρόεδρος της Διεθνούς Ενώσεως Ερυθρών Σταυρών και ο πρόεδρος του Αμερικανικού Ερυθρού Σταυρού κ. Οκόνορ, λα­βών τον λόγον μεταξύ άλλων εκπροσώπων, είπε ότι το ζητούμενον είναι το ελάχιστον όπερ δύναται να ζητηθή. Υπό το αυτό πνεύμα ωμίλησαν και πολλοί άλλοι εκπρόσωποι, ως και ο λόρδος Γούλτων της Αγγλίας, ο κ. Μόρρις της Αυστραλίας, ο κ. Λαμάρκ της Γαλ­λίας, ο κ. Σώλτερ της Βραζιλίας κα. Ο πρόεδρος της διασκέψεως είπεν ότι τα λεχθέντα απηχούν εις την ψυχήν πάντων.
Η ανωτέρω απόφασις εψηφίσθη παρά 57 εκπροσώπων κυβερ­νήσεων και ισαρίθμων εκπροσώπων Ερυθρών Σταυρών.
Εις την Σουηδίαν
Η εφημερίς «Σβένσκα Μοργκενμπλάντετ» της Στοκχόλμηςεδημοσίευσεν άρθρον του επανελθόντος εκ δημοσιογραφικής περι­οδείας εν Ευρώπη συντάκτου της, εις το οποίον γίνεται ιδιαιτέρα μνεία περί των απαχθέντων Ελληνοπαίδων, των ευρισκομένων ήδη εις στρατόπεδα συγκεντρώσεως εν Τσεχοσλοβακία, Ρουμανία, Ουγγαρία, Γιουγκοσλαυία και Βουλγαρία.
Ο αρθρογράφος περιγράφει με τα ζοφερώτερα χρώματα την θλιβεράν κατάστασιν των ατυχών τούτων θυμάτων, ιδία εν Ουγ­γαρία, την οποίαν ιδιαιτέρως στιγματίζει και συνηγορεί υπέρ της ανάγκης αμέσου τερματισμού της απανθρώπου ταύτης εγκλημα­τικής μεταχειρίσεως των Ελληνοπαίδων ιδία εν Ουγγαρία, όπου υφίστανται μεγάλας στερήσεις, ως ο ίδιος αντελήφθη. Συνηγορεί επίσης υπέρ της επιστροφής εις την Ελλάδα των Ελληνοπαίδων και της παροχής Σουηδικής βοήθειας προς περίθαλψιν εις τα οργανωθέντα υπό της Βασιλίσσης Φρειδερίκης κέντρα περιθάλψεως εν Ρόδω και αλλαχού. Είναι τρομερόν, καταλήγει, να μεταφέρωνται τα παιδία ταύτα εις χώρας στερουμένας των πάντων.

ΕΡΥΘΡΟI ΓΕΝΙΤΣΑΡΟΙ
Εις την ρωσικήν εκπομπήν της 17 Αύγουστου π.ε. η «Φωνή της Αμερικής»  είπε τα εξής:
«Ο αποκλεισμός του Βερολίνου, αι συζητήσεις εις την Μόσχαν, ο πόλεμος εις την Ελλάδα και την Παλαιστίνην, παρεμέρισαν, ως ήτο φυσικόν,το γεγονός της απαγωγής υπό των συμμοριτών του Μάρκου 14.000 Ελληνοπαίδων, ώστε και τούτο να θεωρήται σήμε­ρον ως μία επί πλέον τραγωδία μεταξύ άλλων χιλίων.
»Αι επί τούτου διαμαρτυρίαι των Δυτικών Δυνάμεων δεν έφερον αποτέλεσμα, όπως άλλωστε και όλαι αι άλλαι διαμαρτυρίαι των που απηυθύνοντο προς τας όπισθεν του Σίδηρου Παραπετά­σματος χώρας.Αλλά το γεγονός του παιδομαζώματος παραμένει και δεν δύναται κανείς να το αντιπαρέλθη όταν ευρίσκεται μάλιστα εις την Ελλάδα, διότι ευρισκόμενος εδώ κατανοεί ότι επιστρέφει εις την εποχήν του σκοτεινού μεσαίωνος και ενθυμείται τους «γενιτσάρους» των μέσων του 14^ουαιώνος, που ήσαν και αυτοί εκτουρκισθέντα Ελληνόπουλα, βιαίως απαχθέντα από την Ελλάδα και αποτελέσαντα το αγριώτερον και φανατικώτερον στοιχείον του τουρκικού στρατού.

Τελευταίως επί του ζητήματος αυτού περιήλθον εις χείρας μου ωρισμένα στοιχεία από τα οποία προκύπτει:

1)Ότιη βιαία απαγωγή των Ελληνοπαίδων διετάχθη υπό της Κόμινφορμ.Το σχέδιον της Κόμινφορμ αποβλέπει εις την δη­μιουργίαν κομμουνιστών — γενιτσάρων και εις την ανατροφήν των παιδιών αυτών εν τω πνεύματι της απολύτου αφοσιώσεως προς τον Στάλιν.

2)Επί κεφαλής αυτού του «τραστ του παιδομαζώματος» ευρίσκεται μία γυναίκα — ηΜήτρα Τζίλας— υπουργός της παι­δείας της γιουγκοσλαυικής Λαϊκής Δημοκρατίας.Η Μήτρα Τζί­λας είναι από τα πλέον ενδιαφέροντα πρόσωπα της Κόμινφορμ. Λέγουν δι’ αυτήν ότι ο εγκέφαλός της στερείται τελείως των συν­δετικών κέντρων και ότι εκ φύσεως είναι απάνθρωπος και σκληρά. Ακόμη και οι στενοί της φίλοι και συνεργάται εκπλήσσονται με τα διάφορα σατανικά σχέδιά της.

3)Η ιδέα της απαγωγής των Ελληνοπαίδων ανήκει εις την Μήτραν Τζίλας.Αυτή είναι η εμπνεύστρια του σχεδίου και αυτή έπεισε την Κόμινφορμ να το εγκρίνη. Τούτο εγένετο όταν τα Σοβιέτ επείσθησαν ότι ο πόλεμος εις την Ελλάδα παρατείνεται και ότι δεν πρέπει να υπολογίζουν στη νίκη του Μάρκου. Τότε ακριβώς η Μήτρα Τζίλας απεφάσισεν εις την πράξιν να ελέγξη τας «παιδαγωγικάς μεθόδους» και ως πειραματόζωα δια το ανατριχιαστικόν αυτό πείραμα εξελέγησαν τα Ελληνόπουλα.

4)Εις την επικράτειαν της Γιουγκοσλαυίας ιδρύθησαν δια τα παιδιά αυτά έξη κλειστά εκπαιδευτικά κέντρα, όπου φοιτούν επίσης και τα παιδιά των Γιουγκοσλαύων πολιτικών εγκληματιών όπου η διαπαιδαγώγησις γίνεται επί τη βάσει καθαρώς κομμουνι­στικού προγράμματος.Πάσα επικοινωνία με τον έξω κόσμον απαγορεύεται αυστηρώς. Κατ’ ουσίαν αυτά τα σχολεία είναι φυλακαί.

5)Το εκπαιδευτικόν προσωπικόν αυτών των σχολείων αποτελείται κατά μέγα μέρος από Ρώσους.Η διδασκαλία γίνεται εις την ρωσικήν. Το κύριον μέλημα των παιδαγωγών είναι να μετα­δώσουν εις τα παιδιά αυτά τον ολοκληρωτικόν κολλεκτιβισμόν.
Ούτω μακράν της πατρίδος και της οικογενείας μεγαλώνει η γενεά των νεαρών κομμουνιστών Γενιτσάρων. Και αυτό συντελείται κατά τον 20^οναιώνα και υπό τα όμματα όλου του πεπολιτισμένου κόσμου.

Δριμύ κατηγορητήριον
Η άρνησις των δορυφόρων όπως επιστρέφουν τους απαχθέντας Ελληνόπαιδαςαπησχόλησε την 2αν Ιουλίου ε.ε τον Αμερικανικόν Τύπον. Εις μακρά άρθρα των αι εφημερίδες στιγματί­ζουν το απαίσιον παιδομάζωμα και ζητούν την άμεσον επέμβασιν του Ο Η. Ε.
Ούτω η εφημερίς «Ηβνιγκ Στάρ» έγραψεν ότι η παραβίασις των εκ παραδόσεως κανόνων της διεθνούς ηθικής δεν πρέπει να αποφύγη τον συλλογικόν κολασμόν της πολιτισμένης ανθρωπότητος και ότι αποτελεί αύτη νέαν κηλίδα του κομμουνιστικού οικο­σήμου, το οποίον είναι ήδη κηλιδωμένον δια τόσον πολλών απανθρώπων πράξεων.
Επίσης η εφημερίς «Ινκουάρερ» της Φιλαδελφείας τονίζει ότι οι κομμουνισταί θέλουν να εντάξουν τους νέους εις ομάδας καταναγκαστικής εργασίας και να τους μορφώσουν προς τας ολοκληρωτικάς των Αρχάς. Εις τα ελεύθερα έθνη λέγει τελικώς η εφημε­ρίς, εναπόκειται να επιτύχουν τον επαναπατρισμόν των παιδιών και να σταματήσουν κάθε τοιαύτην βάναυσον διαρπαγήν.
Τέλος η εφημερίς «Τάϊμς της Ν. Ορλεάνης» εις άρθρον της υπό τον τίτλον: «Εν μεσαιωνικόν έθιμον» κατέληξεν ότι εφ’ όσον η Βαλκανική Επιτροπή διεπίστωσε το αληθές των Ελληνικών κα­ταγγελιών, «πρέπει να παύση να γράφη τόμους ολοκλήρους περί των δικαιωμάτων των παιδιών και των γυναικών και να επίδειξη τα δόντια της».


ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ: ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ
Αποσπάσματα από το βιβλίο:
«ΕΘΝΙΚΟ ΠΑΙΔΟΦΥΛΑΓΜΑ» ΕΚΔΟΣΕΩΝ Γ.Ε.Σ., ΑΘΗΝΑΙ 1949



Πηγή:

egolpion.com
antexoume.wordpress.com                ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ    ΕΔΩ