ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ 2013

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ 2013

Σάββατο, 29 Αυγούστου 2015

Έτοιμοι να ανταλλάξουμε Κύπριους αγωνιστές με οικόπεδα-αποζημιώσεις;


Σε μια σειρά από ενδιαφέρουσες «διαπιστώσεις» προχωρά για το Κυπριακό Ειδικός Συνεργάτης του «defence-point.gr», οι οποίες χρήζουν – αν μη τι άλλο – μελέτης, για σκέψη και προβληματισμό…
1η Διαπίστωση. Υπάρχουν δύο τρόποι για να χαρακτηριστεί κάποιος ως έχων την ταυτότητα του Γάλλου, Άγγλου, Κύπριου κλπ. Είναι ο Άγγλος, Γάλλος, Κύπριος φυλετικά και ο Άγγλος, Γάλλος, Κύπριος, Υπήκοος κ.λπ. Ο φυλετικός προσδιορισμός δεν είναι μόνο γενετικός, είναι και γλωσσικός και πολιτιστικός καθώς και πολιτισμικός. Ένας επί πλέον παράγων είναι το προσωπικό φυλετικό αίσθημα του ΕΙΜΑΙ, ΝΟΙΩΘΩ, ΑΝΗΚΩ.
Του ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗ (Γ.Α.)
Ας δούμε όμως ποιοι διεκδικούν τον προσδιορισμό του ΚΥΠΡΙΟΥ. Κατά τον ΟΗΕ είναι οι Ελληνοκύπριοι και οι Τουρκοκύπριοι. Βάσει της ποιο πάνω ανάλυσης προσδιορισμού ταυτότητας, τον προσδιορισμό του ΚΥΠΡΙΟΥ θα έπρεπε να έχουν μόνο οι Ελληνοκύπριοι (κατ’ εμέ, αποτελεί ενδεχομένως λάθος παραδοχή ο προσδιορισμός του Ελληνοκυπρίου διότι αυτόματα δημιουργεί την αποδοχή της ύπαρξης παραπάνω από ένα είδος ΚΥΠΡΙΟΥ).
Ο λόγος είναι απλός, οι Ελληνοκύπριοι ως «Έλληνες» είναι οι αδιάψευστοι γηγενείς κάτοικοι της Κύπρου σύμφωνα με όλα τα αρχαιολογικά και ιστορικά ευρήματα και έχουν όλα τα γλωσσικά, πολιτισμικά και πολιτιστικά στοιχεία που προσδιορίζουν ένα γηγενή.

2η Διαπίστωση. Οι Τουρκοκύπριοι είναι έποικοι, είναι κατάλοιπο της Οθωμανικής κατοχής που αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους μετά την πώληση της Κύπρου από τους Οθωμανούς στην Αγγλία. Υπήρξαν πληθυσμιακά πάντα μειονότητα, μιλούν ως πρώτη γλώσσα τα Τουρκικά, ήθη και έθιμα Τουρκικά και νιώθουν ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΟΙ (λόγω του ότι γεννήθηκαν και ζουν στην ΚΥΠΡΟ) και όχι ΚΥΠΡΙΟΙ.
Μόνο οι Ελληνοκύπριοι πάλεψαν και έχυσαν αίμα για την ανεξαρτησία της ΚΥΠΡΟΥ και την δημιουργία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι Τουρκοκύπριοι απλά περίμεναν να δουν που φυσάει ο άνεμος για να προσποριστούν οφέλη από την οποιαδήποτε εξέλιξη.
Και μόνο αυτό τους δίνει μειωμένα δικαιώματα στη Δημοκρατία της Κύπρου. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που θέλουν να καταργήσουν την Κυπριακή Δημοκρατία και να δημιουργηθεί ένα νέο κράτος με δικαίωμα 50/50, ή δικαίωμα αναβλητικής αρνησικυρίας (βέτο).
3η Διαπίστωση. Ο ΟΗΕ και το Συμβούλιο Ασφαλείας (βλ. μεγάλες δυνάμεις) εξίσωσαν αυθαίρετα και κατά παράβαση όλων των Συνθηκών τα δύο μέρη για πολλούς και διάφορους λόγους, στρατηγικούς, πολιτικούς, παγκόσμιας ισορροπίας κ.λπ.
4η Διαπίστωση. ΈΝΩΣΗ, όλοι εμφανίζονται να θέλουν κάποια ένωση στην Κύπρο. Το θέμα είναι, ποια ένωση, με ποιόν, γιατί και με ποια μορφή;. Η Τουρκία θέλει την Ένωση με όλη την Κύπρο για να διορθώσει αυτό που θεωρεί ως ιστορικό και στρατηγικό λάθος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δηλαδή την πώληση της Κύπρου στην Αγγλία.
Ως ελάχιστο και αποκλειστικά προς το παρόν, αποδέχεται τη δημιουργία ενός κράτους-μαριονέτα, το οποίο και θα ελέγχει μέχρι να δημιουργηθούν οι συνθήκες που θα της επιτρέψουν την πλήρη προσάρτηση.
Οι Τουρκοκύπριοι είναι διαιρεμένοι, καθώς υπάρχουν αυτοί που αποδέχονται και ακολουθούν τα σχέδια της Τουρκίας και αυτοί που θέλουν μία μορφή Ένωσης που θα τους δίνει τα οφέλη της ΕΕ, αλλά θα τους επιτρέπει να υπάρχουν ως ξεχωριστή οντότητα.
Η Βρετανία δεν θα ήθελε οποιαδήποτε μορφή Ένωσης, η παρούσα κατάσταση είναι ιδιαίτερα βολική για εκείνη, αλλά κατ’ ανάγκη θα δεχόταν μία μορφή Ένωσης που δεν θα ανέτρεπε τα στρατηγικά της συμφέροντα. ΟΙ ΗΠΑ λίγο πολύ τα ίδια. Η Ρωσία παρόλο που έχει στρατηγικά συμφέροντα στο νησί έχει μόνο δευτερεύουσα δυνατότητα παρέμβασης.

Η Ελλάδα είναι η Μεγάλη Απούσα, αφού ανόητα και χωρίς πραγματική στρατηγική τίναξε το νησί στον αέρα (αυτό δεν σημαίνει ότι οι Κύπριοι είναι άμοιροι ευθυνών βέβαια, γιατί έχουν εξίσου βαριές ευθύνες για τα γεγονότα) έχει πλέον αποστασιοποιηθεί, αποποιήθηκε τις όποιες ευθύνες και δικαιώματα είχε και η παρουσία και ανάμιξη της είναι πλέον τελείως βερμπαλιστική.
Οι Ελληνοκύπριοι επιθυμούν μία Ένωση στο προ της εισβολής καθεστώς, αλλά συμβιβάζονται και με μία δικοινοτική / διζωνική – πραγματική – ομοσπονδία που θα επαναφέρει σε μεγάλο βαθμό το περιουσιακό και τη διακίνηση, εγκατάσταση στα προ της εισβολής επίπεδα.
5η Διαπίστωση. Είναι πράγματι εντυπωσιακό να βλέπει κανείς με τη συνέπεια και ρεαλισμό αντιμετωπίζουν το Θέμα του Κυπριακού όλοι οι άλλοι, πλην των κυρίως θιγομένων και ενδιαφερομένων, δηλαδή των Κυπρίων και των Ελλήνων. Οι Έλληνες της Κύπρου και οι Ελλαδίτες, είναι διατεθειμένοι να επιτρέψουν στην Τουρκία να υλοποιήσει και νομιμοποιήσει τα μελλοντικά της στρατηγικά σχέδια, δηλαδή την κατάληψη και προσάρτηση όλης της Κύπρου, με αντάλλαγμα κάποια σπίτια και κτήματα.
Το γεγονός αυτό μπορεί να χαρακτηριστεί μόνο ως τελείως σουρεαλιστικό. Δεν θα κουραστώ να επαναλαμβάνω ότι οι μόνοι υπεύθυνοι για τις δυστυχίες και τραγωδίες μας είμαστε μόνο εμείς. Οι εχθροί μας δεν χρειάζεται να κουράζονται, χρειάζεται μόνο να είναι υπομονετικοί και εμείς να είναι σίγουροι ότι θα βρούμε τον τρόπο να αυτοκαταστραφούμε και να παραδοθούμε αμαχητί.
Υποσημείωση: Ένα γεγονός που μου αφήνει πάντα μία πολύ δυσάρεστη γεύση είναι όταν παρακολουθώ όλες αυτές της επετείους και τα μνημόσυνα γι’ αυτούς τους Ήρωες της Κύπρου και την ίδια στιγμή ήμαστε έτοιμοι να τους ανταλλάξουμε με ένα οικόπεδο η μια αποζημίωση. Θα σταματήσω εδώ γιατί εάν συνεχίσω, θα πω πράγματα που πιθανώς να δικαιώσουν όσους μας πολεμούν και δυστυχώς είναι πολλοί αυτοί.                                                                                                                                                                                                       ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ     ΕΔΩ

Το κωλόπαιδο του Γερμαναρά...

«Πολλές φορές τα ΌΧΙ στην ιστορία έχουν οδηγήσει σε εξελίξεις υπαναχώρησης. Το ΌΧΙ του 1940 ακολούθησε μια τετράχρονη κατοχή.» Τάδε έφη ο Αλέξης Τσίπρας στη συνέντευξη του ALPHATV [26.08.2015]
Δεν με εντυπωσιάζει το πόσο βαθιά ανιστόρητος είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Άλλωστε στις 14 Αυγούστου στη Βουλή ο Τσίπρας δήλωσε κάτι ανάλογο όταν είπε, «ούτε μετανιώνω για τον συμβιβασμό έναντι του χορού του Ζαλόγγου.» Προφανώς οι Σουλιώτες που προτίμησαν να πέσουν στον γκρεμό, παρά να γίνουν χανουμάκια του Αλή Πασά δεν είχαν τις ίδιες ευαισθησίες και προτεραιότητες με τον Τσίπρα. Δεν είχαν την διαπεραστική οξυδέρκεια του Αλέξη. Ήταν τόσο άγαρμποι, ξεροκέφαλοι, γραφικοί και εριστικοί, που εκτιμούσαν την ελευθερία τους περισσότερο από τη δουλεία και μάλιστα την εθελοδουλεία.

Αλήθεια, ξέρει άραγες ο Αλέξης τι απέγιναν όσοι Τσίπρες τότε έλεγαν στους αδούλωτους Σουλιώτες, ότι είναι προτιμότερη μια ζωή υποτελούς στον Αλή, παρά ο θάνατος για την ελευθερία της πατρίδας; Ξέρει το ανάθεμα που ανά τους αιώνες συγκεντρώνει το όνομα του Πήλιου Γούση; Θα μους πεις, τον ενδιαφέρει; Όχι, βέβαια. Ποιός Τσίπρας νοιάστηκε ποτέ για την υστεροφημία του. Το μόνο που νοιάζει τους Τσίπρες όλων των εποχών είναι η κονόμα του Πήλιου Γούση και φυσικά η εύνοια του Πασά.
Καλόγερε, τί καρτερεῖς κλεισμένος μὲς στὸ Κούγκι;
Πέντε νομάτοι σοῦ ῾μειναν κ᾿ ἐκεῖνοι λαβωμένοι!
Κι εἶναι χιλιάδες οἱ ἐχθροὶ ποὺ σ᾿ ἔχουνε ζωσμένον!
Ἔλα νὰ δώσεις τὰ κλειδιά, πέσε νὰ προσκυνήσῃς,
κι ἀφέντης ὁ Βελῆ Πασᾶς δεσπότη θὰ σὲ κάμη!
Ἔτσι ψηλὰ ἀπ᾿ τὸ βουνὸ φωνάζει ὁ Πήλιος Γούσης.
Κλεισμένος μὲς στὴν ἐκκλησιὰ βρίσκετ᾿ ὁ Σαμουήλης,
κι ἀγέρας παίρνει τὴ φωνὴ τοῦ Πήλιου τοῦ προδότη.

Έτσι φανταζόταν τη σκηνή ο ποιητής Αριστοτέλης Βαλαωρίτης κι έτσι πέρασε στη λαϊκή παράδοση και μούσα το Κούγκι. Τι κάνει ο Τσίπρας σήμερα, εκτός από το να παπαγαλίζει τα ίδια με τον Πήλιο Γούσι; Η μόνη διαφορά είναι ότι μιλάει εξ ονόματος όχι του Βελή Πασά, αλλά της Μέρκελ.

Τι άλλο κάνει εκτός από το να εκθειάζει τη στάση του Πήλιου Γούση και να απαξιώνει τη θυσία για την ελευθερία είτε στο Κούγκι, είτε στο Ζάλογγο, ή πολύ παλιότερα στις Θερμοπύλες, ή πολύ νεότερα στην εποποιία του Αλβανικού και της εθνικής αντίστασης; Έτσι είναι. Σε κάθε κορυφαία ιστορική στιγμή που οι Έλληνες κλήθηκαν από τα πράγματα να πουν ΟΧΙ και να θυσιαστούν για την ελευθερία μαχόμενοι ενάντια στην απολυταρχία, τον δεσποτισμό και κάθε είδους φασιστικό ολοκληρωτισμό, δίκιο είχαν οι Πήλιοι Γούσηδες, οι Εφιάλτες, οι Τσολάκογλου κι όλοι εκείνοι που ήξεραν την τέχνη του συμβιβασμού και της συνθηκολόγησης.

Αλλά όπως δικαιολογείται πάντα ο εκ φύσεως ηλίθιος κι ο γόνος δοσιλόγων: άλλες εκείνες οι εποχές, άλλες σήμερα. Τότε είχε νόημα ο αγώνας για την ελευθερία, ενώ σήμερα έχει νόημα μόνο ο αγώνας για τον μπεζαχτά. Και μάλιστα για τον μπεζαχτά του μεγάλου αφέντη, του σύγχρονου Σουλτάνου και Πασά. Τι είναι η ελευθερία και η αυτοδιάθεση μπροστά στην εύνοια της Μέρκελ; Πώς αλλιώς ο ανίκανος, ο ανεπρόκοπος, ο τεμπέλης, ο θρασύδειλος και ο επιτείδιος θα μπορέσει να πιάσει την καλή, ή έστω να εξασφαλίσει, όπως τα κατοικίδια, κανά ξεροκόμματο για τον εαυτό του; Όντως άλλες εποχές, όπου όλα έχουν αλλάξει κι όλα παραμένουν ίδια κι απαράλλαχτα.
Ούτε αξίζει να ασχοληθεί κανείς με το πόσο εντυπωσιακά αστοιχείωτος είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Το έχουμε επισημάνει επανειλημένα σε ανύποπτους καιρούς. Ιδίως την εποχή που τον προσκυνούσαν όλοι και τον εκθείαζαν ως λαμπρό ειλικρινή νέο, διαφορετικό από τους άλλους, με δήθεν μεγάλες ικανότητες. Πρόκειται παιδιόθεν για ένα χαρακτηριστικό προϊόν του κομματικού σωλήνα, τόσο ανεπρόκοπος και αστοιχείωτος ώστε να διαλέξει την καριέρα της κομματικής αργομισθίας. Πώς θα μπορούσε κανείς να περιμένει κάτι διαφορετικό από μια τέτοια ασημαντότητα;
Και δεν είναι ο μόνος. Η ιστορία διεθνώς έχει αποδείξει ότι όσοι έχουν σαν επάγγλεμα την πολιτική κι όσοι ζουν με την κομματική αργομισθία, είναι οι πιο επιρρεπείς στην εξαγορά από της εξουσία και τα ισχυρά συμφέροντα. Είναι οι πρώτοι που θα ξεπουληθούν και θα προδώσουν θέσεις και αρχές. Ο Γκρούεζας του Μαυρογιαλούρου, που στο ερώτημα "πώς τα βγάζεις πέρα" απαντά με τέτοια φυσικότητα, "μα είμαι του κόμματος!", υπάρχει σαν ιδιαίτερο στρώμα και ευδοκιμεί στην ηγεσία όλων των κομμάτων με επαγγελματικά στελέχη, με κομματικές αντιμισθίες, με πληρωμένες θέσεις που μοιράζει ο κομματικός μηχανισμός. Κάνουν πολιτική επί μισθώσει. Κι αυτό τα λέει όλα.
Όμως, πέρα απ' όλα αυτά, που τα καταλαβαίνει μόνο όποιος έχει στοιχειώδη συνείδηση και νιονιό, εμένα προσωπικά μου έφεραν στο μυαλό μια ιστορία την οποία είχε διηγηθεί ο παππούς μου. Ο παππούς μου, ονόματι Περικλής Σκιαδόπουλος, ήταν ο χαρακτηριστικός τύπος του παππού για τον οποίο οι περισσότεροι από εμάς είμαστε περήφανοι. Ελαιοχρωματιστής στο επάγγελμα και παρότι αγράμματος ήταν εξαιρετικός στη δουλειά του. Δουλευτής και επινοητικός σε τέτοιο βαθμό, που όσοι τον ήξεραν τον αποκαλούσαν με σεβασμό Μάστορα.
Ο Μάστορας λοιπόν μπορεί να μην πολιτικοποιήθηκε ποτέ στη ζωή του, αλλά ανήκε σε μια γενιά, που δεν μπορούσες με τίποτε να την πείσεις, ούτε καν με τα όπλα και την πείνα, ότι είναι γραφτό της να σκύβει το κεφάλι ταπεινωτικά στον εκάστοτε ισχυρό. Δεν υπήρξε ποτέ αριστερός, ούτε δεξιός. Δεν καταλάβαινε τι σημαίνει αυτός ο διαχωρισμός. Ήξερε μόνο να κρίνει με την κοινωνική μόρφωση της ζωής του. Κι αυτό το αισθητήριο τις περισσότερες φορές, αν δεν το αμβλύνουν οι εμμονές, φυτευτές, ή άλλες, είναι επαρκές και αλάνθαστο.
Ακόμη τον θυμάμαι να κάθεται μαζί με τον αδελφό του κάτω απο την κληματαριά στην αυλή τα καλοκαιριάτικα βράδυα και να παρακολουθεί τις ειδήσεις από την κρατική τηλεόραση του εθνάρχη Καραμανλή. Και μόλις εμφανιζόταν ο εντεταλμένος τηλεσχολιαστής, Δρόσος, αν θυμάμαι καλά τον έλεγαν - ένα είδος Πρετεντέρη και Πορτοσάλτε της εποχής - η κίνηση ήταν αστραπιαία: Να, ρε! Κι άπλωναν τα χέρια τους μαζί σ' αυτή την τόσο χαρακτηριστική και τόσο ελληνοπρεπή χειρονομία αποδοκιμασίας, που έλκει την καταγωγή της τουλάχιστον από το Βυζάντιο.
Ήμουν ο αγαπημένος του εγγονός καθότι πρωτότοκος κι επομένως δεν έχανε την ευκαιρία να με νουθετεί με ιστορίες και παθήματα από τη ζωή του. Μια απ' αυτές ήταν όταν μου μίλησε για ένα νέο Γερμανό, ψηλό, ξανθό με ελληνοπρεπές όνομα - το οποίο δεν μπορώ να θυμηθώ - και άψογα ελληνικά, αν και με ιδιαίτερο γερμανικό τονισμό. Μιλούσε με αγάπη για την Ελλάδα και δεν έχανε την ευκαιρία να απαγγέλει στίχους από τον Όμηρο.
Αν και κατοχή, ο Γερμανός αυτός εύχαρης και ανοιχτός καθώς ήταν, γρήγορα κέρδισε τις συμπάθειες της καλής κοινωνίας της Καλαμάτας. Ήταν πάντα ευπρόσδεκτος στα καλύτερα σαλόνια. Τον θεωρούσαν έναν διαφορετικό Γερμανό. Διαφορετικό από τον πατέρα του, που τότε υπηρετούσε ως διοικητής των μαυροφορεμένων με την νεκροκεφαλή στο πέτο.
Ακόμη κι όταν οι εκτελέσεις ομήρων για να τσακιστεί η αντίσταση του λαού, έγινε σχεδόν καθημερινό φαινόμενο, ο νέος ενθουσιώδης Γερμανός με το ελληνοπρεπές όνομα συνέχιζε να κερδίζει τις συμπάθειες της καλής κοινωνίας. Ο παππούς μου τον συνάντησε τελείως αναπάντεχα, όταν από τον Δήμο Καλαμών τον κάλεσαν να περισυλλέξει το πτώμα συγγενούς του, που εκτελέστηκε αναπάντεχα ως όμηρος.
Πήγε λοιπόν στην τοποθεσία βόρεια του νεκροταφείου, όπου οι ναζί και οι συνεργάτες τους, συνήθιζαν να εκτελούν ομαδικά ομήρους. Καθώς μαζί με άλλους προσπαθούσαν να ξεχωρίσουν τα πτώματα των συγγενών τους από το σωρό των εκτελέσθεντων, διέκριναν τον νέο Γερμανό με το ελληνοπρεπές όνομα να κυκλοφορεί πάνω από νεοεκτελεσθέντες και να αφουγκράζεται την αναπνοή τους. Κάθε φορά που διέκρινε αναπνοή, έκανε σαν παιδί που κέρδιζε σε παιχνίδι. Καλούσε με φωνές τον Γερμανό αξιωματικό, επικεφαλής του αποσπάσματος, για να αποτελειώσει την εκτέλεση με χαριστική βολή.
Σε μια στιγμή, καθώς έσκυβε πάνω από το σώμα ένος παλικαριού, ένα χέρι τον πιάνει από το πουκάμισο. Ήταν το παλικάρι που δεν είχε ακόμη ξεψυχήσει. Με αχνή φωνή τον ρωτά: "Γιατί;" Κανείς απ' όσους παρακολουθούσαν τη σκηνή, δεν κατάλαβε το νόημα αυτής της ερώτησης, αλλά ο φέρελπις νεαρός Γερμανός με ελληνοπρεπές όνομα τράβηξε μακριά το χέρι που τον είχε αρπάξει και απάντησε: "Γιατί χάσατε και δεν λέτε να το δεχτείτε!"
Μια μαυροφορεμένη που παρακολουθούσε τη σκηνή την άκουσε ο παππούς μου να γριλίζει πίσω από τα δόντια: "κωλόπαιδο!" Κι από τότε ολόκληρη η Καλαμάτα έμαθε να τον αποκαλεί με το μόνο όνομα που αληθινά του ταίριαζε: "Το κωλόπαιδο του Γερμαναρά!"
Ο παππούς μου έμαθε μετά την απελευθέρωση ότι αυτό το κωλόπαιδο του Γερμαναρά, βρήκε οικτρό θάνατο - άγνωστο πώς και από ποιόν - στην Αθήνα. Ο πατέρας του, ανώτερος αξιωματικός των Ες-Ες, τον βρήκε σ' ένα χαντάκι, όπου έμεινε να φυλάει στην αιωνιότητα τους υπονόμους της Αθήνας. Ο ίδιος συνελήφθη από τους παρτιζάνους του Τίτο, καθώς υποχωρούσε μαζί με τη μονάδα του διαμέσου της Γουγκοσλαβίας. Οι παρτιζάνοι τον παρέδωσαν στον κόκκινο στρατό και πέθανε έγκλειστος σε φυλακή για εγκληματίες πολέμου.
Αυτό που θυμάμαι περισσότερο από την όλη ιστορία είναι είναι η αίσθηση δικαίωσης που ένιωθε ο παππούς μου, καθώς έκλεινε την εξιστόρηση λέγοντας: Να αγιάσει το χέρι αυτού που έλιωσε το κεφάλι εκείνου του κωλόπαιδου...

Αυτό που θα ήθελα να μάθω σήμερα είναι μόνο τούτο. Σε τι κατηγορία σαπρόφυτων ανήκουν όσοι σκέφτονται να επιβραβεύσουν με τη ψήφο τους το κωλόπαιδο της Μέρκελ.                                                                                                                ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ   ΕΔΩ

Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2015

Επίσκεψη του κ. Α/ΓΕΣ στη ΠΕ/95 ΑΔΤΕ

Επίσκεψη του κ. Α/ΓΕΣ στη ΠΕ/95 ΑΔΤΕ
Την Πέμπτη 27 Αυγούστου 2015, ο Αρχηγός ΓΕΣ πραγματοποίησε επίσκεψη στην Περιοχή Ευθύνης της 95 ΑΔΤΕ, όπου ενημερώθηκε για την αποστολή και το έργο της και τα προβλήματα, με έμφαση σε αυτά που απασχολούν το προσωπικό.

Εκπαιδευτικές Δραστηριότητες Μονάδων Ειδικών Δυνάμεων


Εκπαιδευτικές Δραστηριότητες Μονάδων Ειδικών Δυνάμεων
Στο πλαίσιο της επιχειρησιακής εκπαίδευσης των Μονάδων Ειδικών Δυνάμεων, πραγματοποιήθηκε εκπαίδευση σε αντικείμενα ορεινού αγώνα από Μοίρες Καταδρομών, στην ευρύτερη περιοχή της Δράμας.

Πέμπτη, 27 Αυγούστου 2015

Ο Β.Πούτιν αναλαμβάνει την προστασία των Ορθoδόξων παγκοσμίως και ενεργοποιεί τον ορθόδοξο άξονα χωρών - Μήνυμα προς ISIS και Δύση

ΧΤΙΖΕΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΩΣ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ
Κάνοντας πράξη τα λεγόμενα του περί υποστήριξης του Χριστιανισμού και της Ορθοδοξίας αλλά και θέλοντας να περάσει ένα ηχηρό μήνυμα προς τους τζιχαντιστές, ο πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν, έδωσε εντολή να χτιστεί το υψηλότερο άγαλμα του Ιησού στον κόσμο στο Βλαδιβοστόκ ως σύμβολο της αναγέννησης της ρωσικής Άπω Ανατολής και του Χριστιανισμού παγκοσμίως! 
 
Με προσωπική έγκριση του Ρώσου Προέδρου και την συνδρομή της ρωσικής ορθόδοξης εκκλησίας θα χτιστεί το ψηλότερο άγαλμα του Ιησού στον κόσμο στην ρωσική Άπω Ανατολή και συγκεκριμένα στο Βλαδιβιστόκ, αναφέρει ρωσικό δημοσίευμα .
 
Το άγαλμα του Ιησού θα είναι ψηλότερο από αυτό του Ρίο ντε Τζανέιρο και του αγάλματος της Λισαβόνας. Προορίζεται δε ως σύμβολο της αναγέννησης της ρωσικής Άπω Ανατολής και της αναγέννησης του Χριστιανισμού παγκοσμίως! 
 
Σύμφωνα με τα σχέδια θα έχει ύψος 80 μέτρα και την κατασκευή του εμπνεύστηκε ένας τοπικός επιχειρηματίας ο Alexei  Shchepin, ο οποίος δώρισε δύο εκτάρια γης με θέα τη θάλασσα στη Χερσόνησο Τσούρκιν για να μπορεί να κατασκευαστεί. Πιθανόν το άγαλμα να είναι ορατό στην Ιαπωνία.
 
Το άγαλμα του Ιησού θα είναι  50 μέτρα ψηλότερο από το παγκοσμίως διάσημο «Χριστό Λυτρωτή» στο Ρίο ντε Τζανέιρο, και δύο μέτρα ψηλότερο από τον «Βασιλέα Χριστό» στη Λισαβόνα.
 
Στο Βλαδιβοστόκ, το μνημείο θα αποτελείται από δύο μέρη: το ίδιο το άγαλμα και το καθεδρικό ναό προς τιμήν του Αρχαγγέλου Μιχαήλ.
 
Οι υπεύθυνοι αναφέρουν ότι το μνημείο, θα έχει την υποστήριξη της ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και θα ενθαρρύνει τους κατοίκους του Βλαδιβοστόκ να πιστεύουν στο Θεό.
 
Ο Ρώσος Πρόεδρος σε μια κρίσιμη καμπή για τον κόσμο, τη στιγμή που οι θρησκευτικές συγκρούσεις και οι φρικαλεότητες των τζιχαντιστών της ISIS κυριαρχούν στη Μέση Ανατολή αλλά και αλλού, δίνει μια «απάντηση» στην δύση και στην Νέα Τάξη Πραγμάτων  αφού η Ρωσία εμφανίζεται με την κίνηση αυτή ότι αναλαμβάνει τα ηνία της προστάτιδας δύναμης των Ορθοδόξων παγκοσμίως!
 
Ο Β.Πούτιν έχει τονίσει πολλές φορές στο παρελθόν ότι η Ρωσία βρίσκεται στο πλευρό του Θεού. Η Ευρω-Ατλαντική συμμαχία όμως έχει ξεφύγει από τις ρίζες της και τις Χριστιανικές αξίες, και «κυλιέται στον βούρκο της αμαρτίας»....
 
Από ότι φαίνεται λοιπόν θα  έχουμε ένα νέον  ανελέητο πόλεμο μεταξύ της Δύσης και της Ανατολής ο οποίος αποκτά πλέον και παγκόσμιες θρησκευτικές εκτός από γεωπολιτικές διαστάσεις σε μια κρίσιμη περίοδο που οι τζιχαντιστές θέλουν να "χτυπήσουν" και στην Ευρώπη και οι Αλβανοί μας γκρεμίζουν τις εκκλησίες λέγοντας πως είναι..."γκαράζ"!
 
Υπάρχουν ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες ότι το νέο ρωσικό δόγμα προετοιμάζει έναν ορθόδοξο άξονα χωρών, για «αυτά που έρχονται». Αυτός ο άξονας θα περιλαμβάνει εθελοντικά όλες τις ορθόδοξες χώρες στην αρχή. Ήδη ενεργοποιείται ο αμυντικός άξονας Ρωσίας- Σερβίας-Λευκορωσίας-Αρμενίας με πλήθος  στρατιωτικών ασκήσεων. 
 
 
 
Τμήμα ειδήσεων pronews.gr                                                                            ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ     ΕΔΩ

Ιδού η «παιδική χαρά» του Σύριζα: Έργα και ημέρες μιας ανθελληνικής κυβέρνησης

Ιδού η «παιδική χαρά» του Σύριζα: Έργα και ημέρες μιας ανθελληνικής κυβέρνησης
Μόλις εφτά μήνες διακυβέρνησης της Χώρας έφτασαν, προκειμένου η νυν συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να πάρει «επάξια» την σκυτάλη της εξάρτησης και της υποταγής στους δανειστές από τους προηγούμενους συγκυβερνώντες.
Ο ορισμός «παιδική χαρά» για την κυβέρνηση Τσίπρα είναι μεν από την μια πλευρά ακριβής, από την άλλη όμως, ίσως είναι και σχετικά επιεικής για το μέγεθος της καταστροφής στην οποία οδηγεί τον Τόπο. Πάμπολλα είναι τα παραδείγματα που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για να δώσουμε εικόνα σ’ αυτή την παρακμιακή κατάσταση, αλλά ας σταθούμε μόνο στις επιλογές ορισμένων υπουργών της κυβέρνησης αυτής, τους οποίους επέλεξε ο ίδιος ο Τσίπρας, άρα φέρνει ακέραια και την ευθύνη.
Καταρχάς, διόρισε ως υπουργό Οικονομικών έναν εγωπαθή νάρκισσο, ένα ανεπανάληπτο «ψώνιο» και «νούμερο», ο οποίος με τις ενέργειές του αποδείχθηκε εκτός από άσχετος με το αντικείμενο, επικίνδυνος για τον Τόπο. Υπουργό Βιομηχανίας έκανε έναν ανεπάγγελτο «επαγγελματία αριστερό», ο οποίος στο τέλος έκανε κόμμα για να διασφαλίσει τα δικά του στενά συντηρητικά συμφέροντα. Έβαλε στο υπουργείο Παιδείας έναν συμπλεγματικό μαρξιστή, ο οποίος θεωρεί «ρετσινιά» την Αριστεία. Στο υπουργείο Δικαιοσύνης τοποθέτησε κάποιον, ο οποίος εξελίχθηκε σε απελευθερωτή κακοποιών, που συνέχισαν μετέπειτα την εγκληματική τους δράση. Υπουργός Δημόσιας Διοίκησης μπήκε ένας, ο οποίος κατηγορήθηκε ότι έπαιρνε προμήθειες για νομοθετικές ρυθμίσεις επαναπροσλήψεων.
Ως αναπληρωτή υπουργό Παιδείας τοποθέτησε κάποιον φανατικό εχθρό της Ορθοδοξίας, ο οποίος αφαίρεσε την διδασκαλία του «Επιταφίου» από τα σχολεία και υποσχέθηκε κατάργηση των θρησκευτικών σε κάποια αυυτοαποκαλούμενη «Ένωση Άθεων». Υπουργό μετανάστευσης διόρισε μια εκτός τόπου και χρόνου ηλικιωμένη κυρία, η οποία είναι ολοφάνερο ότι αγνοεί ακόμη και τα βασικά γύρω από το τεράστιο αυτό πρόβλημα, κρυμμένη και χαμένη στον «αντιρατσιστικό» μικρόκοσμό της. Υπουργό Εργασίας τοποθέτησε κάποιον, ο οποίος ξεδιάντροπα ομολόγησε ότι η κυβέρνηση εν γνώσει της έλεγε ψέματα στους συνταξιούχους, όταν υποσχόταν την 13η σύνταξη.
Ας σταματήσουμε τον «απολογισμό» εδώ, όχι γιατί τελείωσε ο κατάλογος, αλλά επειδή τα ονόματα αυτά αρκούν για να φανεί όλη η ανικανότητα και πολύ περισσότερο η συνειδητή προσπάθεια της κυβέρνησης να οδηγήσει την Χώρα στον όλεθρο. Όσο θα πλησιάζουμε στις κάλπες ας έχουμε υπ’ όψιν μας τα έργα και τις ημέρες αυτού του κωμικοτραγικού θιάσου, αλλά και ποια όντως μπορεί να είναι μια έμπρακτη πολιτική απάντηση αμφισβήτησης στο ξεπούλημα της Πατρίδας και του Λαού που επιχειρεί η κυβέρνηση Τσίπρα.
Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ θα αποτελέσει, αναμφίβολα, την εθνική αντιπολίτευση στις επόμενες εκλογές.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΣΤΟΡΑΣ

             ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ    ΕΔΩ

Σαν σήμερα σφαγιάζεται από τον τουρκικό όχλο ο εθνομάρτυρας Μητροπολίτης Χρυσόστομος Σμύρνης

Ο Χρυσόστομος, Μητροπολίτης Σμύρνης, είναι μια ηρωική μορφή της εκκλησίας μας και συνέδεσε την τύχη του και το τραγικό του τέλος με την τύχη του μικρασιατικού ελληνισμού.
Γεννήθηκε το 1867 στην κωμόπολη Τρίγλια της Προποντίδος, κοντά στα Μουδανιά. Στο μέρος αυτό υπογράφτηκε, στις 30 Σεπτεμβρίου του 1922 η ντροπιαστική ανακωχή που επισφράγιζε ίσως τη μεγαλύτερη ιστορική τραγωδία του Ελληνισμού. Την εγκατάλειψη της Μικράς Ασίας και της Ανατολικής Θράκης. Από νωρίς ο Χρυσόστομος είχε την επιθυμία να γίνει κληρικός. Έτσι λοιπόν ο πατέρας του τον στέλνει εσωτερικό στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης το 1884. Εκεί ο Χρυσόστομος ξεχώρισε, γιατί συνδύαζε την λεβεντιά με την χριστιανική αρετή. Ανέβηκε γρήγορα τα σκαλοπάτια της ιεροσύνης και ύστερα από διαρκή προσφορά στα φλέγοντα ζητήματα της Εκκλησίας και της Πατρίδος, η Ιερά Σύνοδος το 1902 (και σε ηλικία 35 ετών) τον εξέλεξε παμψηφεί Μητροπολίτη Δράμας, Ζηχνών και Νευροκοπίου. Το πέρασμά του από την Μητρόπολη Δράμας συνδέθηκε με το αποκορύφωμα του Μακεδονικού Αγώνα. Η Μητρόπολη Δράμας ήταν η πιο βασανισμένη και διαρκώς απειλούμενη επαρχία της Μακεδονίας. Ο Χρυσόστομος έγινε δεκτός με μεγάλο ενθουσιασμό από τον τοπικό πληθυσμό.
Επιτέλεσε στο ακέραιο το εκκλησιαστικό και εθνικό του καθήκον και μαζί με άλλους μακεδονομάχους και κληρικούς έσωσε την ελληνικότητα της Μακεδονίας από διπλό κίνδυνο. Η Μακεδονία τότε βρισκόταν κάτω από τον τουρκικό ζυγό, αλλά ο βουλγαρικός εθνικισμός και ο πανσλαβισμός είχαν σκοπό να διαδεχτούν τους Οθωμανούς και να την ενσωματώσουν στη «Μεγάλη Βουλγαρία». Ο ελληνισμός είχε ως πνευματικό προστάτη το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ως πολιτικό βραχίονα την οργάνωση του Ίωνος Δραγούμη και του Λάμπρου Κορομηλά και ως ένοπλη έκφραση τα μακεδονικά αντάρτικα σώματα που αποτελούνταν από Μακεδόνες Έλληνες και από εθελοντές που ήρθαν από την Νότιο Ελλάδα και την Κρήτη.
Ίδρυσε Μητροπολιτικό Ναό, Μητροπολιτικό Μέγαρο, Νοσοκομείο, Σχολή Αρρένων, Σχολή Θηλέων, Γυμναστήριο, Μουσικό Όμιλο και 34 σχολεία για να μορφώνονται τα ελληνόπουλα, χώρια από εκείνα τα σχολεία και τις εκκλησίες που ξανανοίγει και που είχαν κλείσει με την τρομοκρατία τους οι κομιτατζήδες. Παράλληλα, με τα κηρύγματά του καλούσε τους Έλληνες να αγωνίζονται με κάθε τρόπο κατά των ενόπλων Βουλγάρων κομιτατζήδων.
Συγκεντρώνει επίσης λεπτομερώς στοιχεία και με συνεχή υπομνήματα ενημερώνει το Πατριαρχείο για τις βουλγαρικές αγριότητες στη Μακεδονία: καταλήψεις εκκλησιών και σχολείων, δολοφονίες προκρίτων, δασκάλων, ιερέων. Παράλληλα ενημερώνει και τις τουρκικές αρχές. Όλες όμως οι προσπάθειες πέφτουν στο κενό, αφού δεν υπάρχει καμία αντίδραση. Τότε ο Χρυσόστομος κηρύσσει την αντίσταση στη βία και αρχίζει τις περιοδείες και το κήρυγμα στα χωριά που είχαν προσχωρήσει μερικώς ή ολικώς στην εξαρχία. Ογκώδης ήταν επίσης η αλληλογραφία του με τον Οικουμενικό Πατριάρχη και τις Προξενικές Αρχές σχετικά με τα δεινά που υπέφερε ο ελληνισμός εξαιτίας της δράσεως των κομιτατζήδων.

Όλη αυτή η πατριωτική του δράση ενοχλεί την τουρκική διοίκηση και ο ανυπότακτος ιεράρχης κρίνεται επικίνδυνος. Οι Τούρκοι προσπαθούν να περιορίσουν τις δικαιοδοσίες του πιέζοντας το Πατριαρχείο να τον ανακαλέσει ή να τον μεταθέσει. Ο Χρυσόστομος αρνείται λέγοντας: «Εντολές λαμβάνω μόνο από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως». Εκείνη λοιπόν την κρίσιμη περίοδο, ο συνδυασμός των συνεχών τουρκικών πιέσεων με την κατάσχεση της μυστικής αλληλογραφίας του με το Πατριαρχείο, αναγκάζουν τον Χρυσόστομο, τον Αύγουστο του 1907 να ανακληθεί και να αποχωρισθεί το ποίμνιό του.
Έναν χρόνο μετά, με την ευκαιρία της παροχής γενικής αμνηστίας ο Χρυσόστομος επέστρεψε στην Δράμα, οι τουρκικές αρχές όμως, του απαγόρευσαν να περιοδεύει στα χωριά της επαρχίας του. Τελικά, στις 10/6/1909 υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει και πάλι βιαίως τη Δράμα και κατέφυγε στην Κωνσταντινούπολη. Όταν εν τω μεταξύ πέθανε ο Μητροπολίτης  Σμύρνης Βασίλειος, η Ιερά Σύνοδος εξέλεξε τον Χρυσόστομο ως διάδοχό του στις 11 Μαρτίου 1910.
Ο λαός της Σμύρνης τον υποδέχθηκε με μεγάλο ενθουσιασμό. Εκείνος, από την πλευρά του και τη νέα του θέση, συνεχίζει το εντονότατο πατριωτικό και θρησκευτικό του έργο, προκαλώντας και πάλι τη μήνι των Τούρκων επειδή κρίθηκε ως «επικίνδυνος διά την δημόσιαν τάξιν και εχθρός των εθνικών συμφερόντων».  Έπειτα από πολλές διαμαρτυρίες και καταγγελίες, του ζητήθηκε να αποχωρήσει εκουσίως, έχοντας μάλιστα το θράσος να του προσφέρουν καλύτερη Μητρόπολη! Ο Χρυσόστομος αποκρίνεται: «Η εκουσία αναχώρησις είναι λιποταξία, η δε αποδοχή της υποσχέσεως ποταπότης αναξία Έλληνος κληρικού. Ας με διώξη βιαίως διά των οργάνων του».  Η κατάληξη ήταν η εξορία του στην Κωνσταντινούπολη (η τρίτη στη σειρά).
Έπειτα από 4 χρόνια εξορίας, το 1918, με την ανακωχή του Μούδρου επιστρέφει και πάλι στη Σμύρνη. Φτάνει λοιπόν η ώρα που οι Έλληνες στρατιώτες πατούν το πόδι τους στα μικρασιατικά παράλια. Ο Χρυσόστομος, γονυπετής, ευλόγησε με λυγμούς τις σημαίες. Το χαρμόσυνο γεγονός αμαύρωσε το γνωστό περιστατικό των πυροβολισμών από τους τουρκικούς στρατώνες προς ένα τάγμα ευζώνων, οι οποίοι με εφ΄όπλου λόγχη τους εξουδετέρωσαν.
Ο Χρυσόστομος επισκέφθηκε όλα τα κρατητήρια και έτυχε να αφεθούν ελεύθεροι εκατοντάδες Τούρκοι που είχαν συλληφθεί ως ύποπτοι για το γεγονός. Εκτός από αυτό, επισκέφθηκε και την τούρκικη συνοικία προσφέροντας τρόφιμα, φάρμακα, ακόμη και ρουχισμό στους αναξιοπαθούντες, αποτρέποντας τυχόν πράξεις αντεκδικήσεως από πλευράς Ελλήνων, αποδεικνύοντας εμπράκτως το γνήσιο Χριστιανικό του πνεύμα, που ορίζει «αγάπα τον εχθρόν σου». Δυστυχώς όμως, οι Τούρκοι δεν φάνηκε να έχουν ανάλογες ευαισθησίες, όπως έδειξε το μέλλον…
Ο καιρός περνά και τα γεγονότα τρέχουν, η κατάσταση αντιστρέφεται και ο εφιάλτης πλησιάζει στη Σμύρνη μαζί με τους Τούρκους. Ο πόλεμος γενικεύθηκε. Ο ελληνικός στρατός καταλαμβάνει με σκληρούς αγώνες τη γραμμή Εσκί Σεχίρ – Κιουτάχεια - Αφιόν Καραχισάρ. Στη σύσκεψη της Κιουτάχειας (Μάρτιος 1921) αποφασίζεται η μοιραία προέλαση κατά της Αγκύρας, για να δοθεί το οριστικό πλήγμα στον Κεμάλ. Ο ελληνικός στρατός περνά το Σαγγάριο, προελαύνει ως τις παρυφές της Αγκύρας, αλλά εδώ φθάνει στα όρια της εξαντλήσεως. Η Ελλάδα εγκαταλείπεται οικονομικά και διπλωματικά από τους συμμάχους της. Όλοι εκδηλώνονται υπέρ του Κεμάλ και τον βοηθούν, ενώ αυτός  αναδιοργανώνεται και προετοιμάζει τη δική του επίθεση.  Ο Χρυσόστομος στέλνει επιστολές προς τους αρχηγούς των συμμάχων χωρίς καμία ανταπόκριση…
Όμως οι ενέργειες ενός ιεράρχη δεν μπορούν να αποτρέψουν τα λάθη της πολιτικής και στρατιωτικής μας ηγεσίας. Ο Κεμάλ Ατατούρκ εξαπολύει σφοδρή επίθεση στις 13 Αυγούστου 1922. Το μέτωπο σπάει στο Αφιόν Καραχισάρ. Τα τελευταία τμήματα του Ελληνικού Στρατού φεύγουν από την Σμύρνη. Μαζί με αυτούς, χιλιάδες πρόσφυγες συρρέουν στα παράλια.
Σε μία πόλη απροστάτευτη, όταν όλοι οι στρατιωτικοί και πολιτικοί παράγοντες σπεύδουν να την εγκαταλείψουν, ο Χρυσόστομος είναι ο μόνος που παραμένει. Δέχεται συνεχείς προτροπές να φύγει, και απαντά «Παράδοσις του ελληνικού κλήρου, αλλά και καθήκον του καλού ποιμένος, είναι να παραμείνη με το ποίμνιον του», ενώ στην προσφορά του Γαλλικού Προξενείου να διαφύγει με πλοίο του Γαλλικού Ναυτικού απαντά «Είμαι ποιμήν και οφείλω να μείνω κοντά στο ποίμνιό μου».
Στις 27 Αυγούστου εμφανίζονται οι πρώτοι Τούρκοι τσέτες (άτακτοι) στη Σμύρνη. Ο κόσμος τρομοκρατείται και πλήθος κόσμου συρρέει στη Μητρόπολη, όπου ο Χρυσόστομος κάνει ό,τι μπορεί για να τους βοηθήσει. Την επόμενη μέρα τελεί την τελευταία του λειτουργία στην Αγία Φωτεινή. Τελειώνοντας, μια γαλήνη έχει απλωθεί στο πρόσωπό του, διότι μέσα του γνωρίζει το μαρτύριο που τον περιμένει…

Η πόρτα της εκκλησίας ανοίγει με πάταγο και ένας υπαστυνόμος τον πληροφορεί ότι ο φρούραρχος τον ζητά στο φρουραρχείο, ο Χρυσόστομος οδηγείται εκεί, αφέθηκε ελεύθερος και το ίδιο βράδυ ένα αυτοκίνητο ήρθε και τον πήρε μαζί με 2 ηλικιωμένους Έλληνες δημογέροντες. Όλους μαζί τους φέρνουν μπροστά στον αιμοσταγή Νουρεντίν πασά.
Ο τελευταίος, έβγαλε έναν φάκελο ογκώδη, και του έδειξε όλα τα αποκόμματα από εφημερίδες που περιείχαν λόγους του Χρυσόστομου και τον ρώτησε: Είναι δικοί σου αυτοί οι λόγοι; Εκείνος αποκρίθηκε καταφατικά.
Τότε ο Νουρεντίν του λέει: «Εσένα, παπά, που βρίζεις τους Τούρκους, θα σε παραδώσω έξω στο πλήθος. Αν τους έκανες καλό, θα σου κάνουν κι εκείνοι καλό. Εσείς οι Έλληνες είστε λαός χαμάληδων και χαμάληδες θα σε δικάσουν». Και με αυτά τα λόγια, ανοίγουν οι πόρτες και ο τραγικός Μητροπολίτης παραδίδεται στους «δικαστές του» τον μανιασμένο όχλο που, μεθυσμένος από ρακί και περιμένοντας αποβραδίς, ορμά στον Χρυσόστομο με τα χέρια, με πέτρες, με ξύλα.
Του ξεριζώνουν τα κατάλευκα γένια του. Ένας βαστάζος του λιμανιού, με το μαχαίρι του βγάζει το ένα μάτι του Χρυσοστόμου. Εκείνος κλονίζεται και γονατίζει. Όμως οι φρουροί του τον ξανασηκώνουν και τον υποχρεώνουν να συνεχίσει. Λίγο αργότερα, και το δεύτερο μάτι του το έχουν βγάλει, ενώ και τα μαλλιά του, όπως λίγο πριν τα γένια του, τα ξεριζώνουν! Του αποκόβουν την μύτη και τα αυτιά! Του γδέρνουν ό,τι έχει απομείνει από το πρόσωπο! Το κεφάλι του, μια ατελείωτη πλέον, φρικτή πληγή… Λίγο πριν το τέλος, ένας από τους Τούρκους, αναγνωρίζοντας σε μια κίνηση του Μητροπολίτου το σημείο του σταυρού –διότι, ναι, όσο απίστευτο και αν φαίνεται, ευλογούσε τους διώκτες του, πιστός στις ευαγγελικές επιταγές– εξαγριώθηκε και του έκοψε και τα δύο του χέρια! Σε τέτοια κατάσταση, όπως είναι φυσικό, δεν περπατάει πια – τον σέρνουν. Κι όμως, δεν μίλησε, δεν παρακάλεσε για έλεος, δεν καταράστηκε τα μιάσματα αυτά του ανθρωπίνου γένους. Μόνο καρτερικά περίμενε το τέλος, για να πει, ίσα λίγο πριν ξεψυχήσει: «Θεέ μου…».
Κάποιος τον πυροβολεί για να τελειώσει το μαρτύριό του. Δεν τελειώνει όμως η σκύλευση του σώματός του. Η γνωστή τουρκική κτηνωδία σε όλο της το μεγαλείο…  Το άψυχο κορμί του Μητροπολίτη περιφέρεται στους τουρκομαχαλάδες της Σμύρνης και ο κόσμος ξεσκίζει από ένα κομμάτι από τις σάρκες του. Το κεφάλι του, με βγαλμένα τα μάτια, κομμένα τα αυτιά και τη γλώσσα, το έμπηξαν στην πατερίτσα του και το περιέφεραν κι αυτό ουρλιάζοντας από χαρά.
Ο τότε Γενικός Πρόξενος των Ηνωμένων Πολιτειών στην Εγγύς Ανατολή και παρών τις τελευταίες τραγικές μέρες της Σμύρνης, George Horton, στο βιβλίο του «Η μάστιγα της Ασίας», εύγλωττα αναφέρει ότι: «Το μόνο του αμάρτημα ήταν ότι υπήρξε ένας ευφραδής Έλληνας πατριώτης που πίστευε στην εξάπλωση της φυλής του και εργαζόταν για τον σκοπό αυτόν. Πέθανε ως μάρτυρας και του πρέπουν οι μεγαλύτερες τιμές από την Εκκλησία και την κυβέρνηση της Ελλάδας. Του πρέπει ακόμα ο σεβασμός όλων εκείνων των ανδρών και γυναικών που θαυμάζουν την γενναία αντιμετώπιση του φρικτού θανάτου. Ο Πολύκαρπος, ο πολιούχος Άγιος της Σμύρνης, θανατώθηκε στη φωτιά μέσα στο στάδιο που δεσπόζει της πόλης. Ο Τούρκος αλωνίζει στη γη των Επτά Πόλεων και δεν υπάρχει κανείς για να τον σταματήσει. Όμως, η τελευταία σκηνή της οριστικής εξόντωσης του χριστιανισμού από τα πατρογονικά του εδάφη δοξάστηκε με τον ηρωικό θάνατο του τελευταίου χριστιανού μητροπολίτη».      
Όσο και αν ακούγεται παράξενο, Γαλλικές εφημερίδες απέκρυψαν το φρικιαστικό γεγονός και μερικές μάλιστα έγραψαν ότι ο Χρυσόστομος ήταν σώος και αβλαβής!  Όσον αφορά τους ντόπιους ανθέλληνες, εκτός από το περιβόητο πια  “αν δεν νικιόμασταν στην Μικρά Ασία, η Τουρκία θα ήταν σήμερα πεθαμένη και μεις μεγάλη Ελλάδα. Γι αυτό εμείς όχι μόνο δεν λυπηθήκαμε για την αστοτσιφλικάδικη ήττα στην Μικρά Ασία, μα και την επιδιώξαμε” που είχε πει ο Νίκος Ζαχαριάδης στον «Ριζοσπάστη» της 12ης Ιουλίου 1935, σε παλαιότερο φύλλο της ρυπαροφυλλάδας αυτής, στις 26 Νοεμβρίου 1929 αναφέρονται τα εξής: “το πρωί της Κυριακής οι καμπάνες του Μητροπολιτικού Ναού ήχησαν πένθημα, δίνοντας το σύνθημα της γενικής κινητοποίησης: Πρωθυπουργός, Υπουργοί, Στρατηγοί, Ναύαρχοι, Αξιωματικοί, Παπάδες, στρατός, αστυνομία, πόρνες, όλο το σκυλολόι της Μπουρζουαζίας κατέκλεισε τον “ιερό” ναό. Επρόκειτο να γίνει το μνημόσυνο του “εθνομάρτυρος” μητροπολίτου Σμύρνης», «Το μνημόσυνο του Χρυσόστομου του ΠΡΑΧΤΟΡΑ ΑΥΤΟΥ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΠΟΥΡΖΟΥΑΖΙΑΣ και ιδιαίτερα η καμπάνια που ξεσήκωσε η Μπουρζουαζία…”, «Ο Τουρκικός τύπος σχολίασε ζωηρώς το μνημόσυνο του Χρυσόστομου παρατηρεί ότι η εξομάλυνσις των εκκρεμών ΕλληνοΤουρκικών ζητημάτων και ο τρόπος με τον οποίον γίνονται τα μνημόσυνα εις ολόκληρον την Ελλάδα εις μνήμην του Μητροπολίτου Σμύρνης Χρυσόστομου είναι ασυμβίβαστος με την προσπάθεια της συνεννοήσεως “!!!
 Όταν η Εκκλησία της Ελλάδος αναγνώρισε ως άγιο το μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσόστομο κάποιοι διατύπωσαν τις αμφιβολίες τους. Ο μητροπολίτης Χρυσόστομος όμως πέθανε για τον ορθόδοξο λαό της μητρόπολής του, τον οποίο προστάτευε, επειδή ήταν ορθόδοξος επίσκοπος. Η ιδιότητά του ως ορθόδοξου επισκόπου τον έκανε "αρχηγό" αυτού του λαού και η ίδια αυτή ιδιότητα τον έκανε, προφανώς, να παραμείνει στη θέση του εκείνες τις φοβερές ώρες. Συνεπώς, δε μαρτύρησε επειδή τον κάλεσαν ν' αρνηθεί το Χριστό και είπε όχι, αλλά εξαιτίας της χριστιανικής του πίστης, που τον οδήγησε στην αυτοθυσία.
Καταλαβαίνουμε όλοι ότι η φρικιαστική δολοφονία του Χρυσόστομου ήταν πράξη προσχεδιασμένη. Οι Τούρκοι φοβόνταν πόσα θα μπορούσε ακόμα να πετύχει εναντίον τους αν παρέμενε ζωντανός. Μα κυρίως, δεν θα επέτρεπε ποτέ να παγιωθεί η λανθασμένη αντίληψη περί «χαμένων πατρίδων».
Αυτό ακριβώς βροντοφωνάζει και η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ τόσα χρόνια. Δεν υπάρχουν χαμένες πατρίδες, υπάρχουν ΑΛΥΤΡΩΤΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ. Και θα έρθει η μέρα που θα λυτρωθούν μαζί με το καταποντισμένο φρόνημα των Πανελλήνων.
Η Φυλή μας θρηνεί όλα αυτά τα χρόνια τον θάνατο του μαρτυρικού αυτού ιεράρχη. Η Ελλάδα ευγνωμονεί τον Άγιο Εθνομάρτυρα Χρυσόστομο του οποίου το σκήνωμα ήταν μοιραίο να μη το καλύψει η αγαπημένη του γη. Εξαφανίστηκε και χάθηκε. Τάφηκε όμως στις καρδιές των Ελλήνων.
Μνήμη του Χρυσοστόμου η ψυχή του Γένους και μνήμη του αιώνια, η Ιστορία.
ΚΟΡΙΝΑ ΠΕΝΕΣΗ
        ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ     ΕΔΩ

Συμμετοχή του F-16 "Ζευς" στο Radom Air Show 201




Από το Σάββατο 22 έως και την Κυριακή 23 Αυγούστου 2015, η Ομάδα Αεροπορικών Επιδείξεων Μεμονωμένου Αεροσκάφους F-16 "Ζευς" της Πολεμικής Αεροπορίας, συμμετείχε στη διεθνή αεροπορική επίδειξη "Radom Air Show 2015", στην Πολωνία.

Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2015

Ο ΠΕΤΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΑΠΟΚΑΛΕΙ ΤΟΥΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ ΤΗΣ ISIS ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ!!...ΣΟΚΑΡΙΣΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ!!

                                                              ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ     ΕΔΩ

ΕΚΤΡΟΧΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΣΚΛΑΒΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ... ΥΜΝΟΙ ΤΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΣΤΟΝ ΣΦΑΓΕΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΜΟΥΣΤΑΦΑ ΚΕΜΑΛ


Στο περασμένο φύλλο του «Στόχου» αποκαλύψαμε το σχεδιαζόμενο Πραξικόπημα του Βαρθολομαίου με τις Νέες Χώρες, τους Μητροπολίτες των οποίων έχει προσκαλέσει την 1η Σεπτεμβρίου στο Φανάρι σε μια άτυπη Ιερά Σύνοδο που παραβιάζει όλους τους Εκκλησιαστικούς Κανόνες. Σήμερα, θα αποκαλύψουμε κάτι εξίσου προδοτικό, που θα πείση και τον πιο φανατικό οπαδό του «Σκλάβου Πατριάρχη» ότι ο «Αρχηγός του Γένους» πρέπει να ξυριστεί και να κλειστεί εδώ και τώρα σε μοναστήρι, για να πάψει να δημιουργεί προβλήματα στον Ελληνισμό. Ανήμερα τον Δεκαπενταύγουστο (δηλαδή το περασμένο Σάββατο) ο Βαρθολομαίος λειτούργησε στην Παναγία την Σουμελά του Πόντου. Στο κήρυγμά του, που απομαγνητοφωνήθηκε και αναρτήθηκε ολόκληρο στην επίσημη Ιστοσελίδα του Φαναρίου (fanarion.blogspot.gr), ο Οικουμενικός Πατριάρχης εξύμνησε τον Σφαγέα του Ελληνισμού, Μουσταφά Κεμάλ, πράγμα που απέκρυψαν απαξάπαντα τα ελληνικά ΜΜΕ, για να μη ξυπνήσει ο μακαρίως κοιμώμενος λαός του Ψευτορωμέϊκου!.. Μεταφέρω επί λέξει το επίμαχο απόσπασμα της ομιλίας του Βαρθολομαίου και ελάτε μετά να μού πείτε αν υπήρχε κανένας λόγος να υμνήσει τον Σφαγέα ενάμισυ εκατομμυρίου Ποντίων και Μικρασιατών ο «Αρχηγός του Γένους»…

ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ: «Δύο μεγάλοι ἡγέται τοῦ παρελθόντος, ὁ Μουσταφᾶ Κεμὰλ Ἀτατοὺρκ καὶ ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος εἶχαν ὁραματισθῆ μίαν Ἑλληνο-Τουρκικὴν φιλίαν. Καὶ εἰς τὰ πλαίσια ἐκείνου τοῦ ὁράματος, ὁ παλαιὸς Πρωθυπουργὸς τῆς Τουρκίας Ἰσμὲτ Ἰνονοῦ ἔδωσε τὴν ἄδειαν νὰ παραληφθοῦν ὑπὸ τῶν προσφύγων πατέρων τῆς Μονῆς καὶ νὰ μεταφερθοῦν εἰς τὴν Ἑλλάδα τὰ τρία τιμαλφέστατα κειμήλια τῆς Μονῆς…»!..
Κοινός νούς - Από τον "Στόχο" που κυκλοφορεί..               . ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ  ΕΔΩ                                   

ΑΙΣΧΟΣ! Αλβανοί ισοπέδωσαν τα ξημερώματα τον Άγιο Αθανάσιο

naos1
Αιφνιδίως, στις 4 τα ξημερώματα η πολεοδομική αστυνομία έφτασε στο σημείο και οι εκσκαφείς έπιασαν δουλειά.
Οι κάτοικοι των Δρυμάδων έτρεξαν από νωρίς τα ξημερώματα για να μαζέψουν τα κομμάτια της πίστης τους…

naos2
naos3
Πηγή εικόνων: himara.gr                  ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ     ΕΔΩ

Τρίτη, 25 Αυγούστου 2015

Έτσι αντιμετώπιζαν τους δειλούς στην Αρχαία Ελλάδα και στην Επανάσταση του '21

Στην αρχαία Αθήνα όσους αρνούνταν να στρατευτούν, τους ριψάσπιδες (= ρίπτω την ασπίδα) τούς φορούσαν γυναικεία ρούχα, τούς περιέφεραν στην πόλη και τους διαπόμπευαν μέχρι εσχάτης ξεφτίλας. Οι λιποτάκτες χαρακτηρίζονταν «άτιμοι» – και τα τέκνα τους κληρονομούσαν το στίγμα- δεν είχαν κανένα πολιτικό δικαίωμα, ήταν ηθικά εκμηδενισμένοι, αξιοκαταφρόνητοι. Είναι γνωστός ο όρκος των Αθηναίων εφήβων: «Ου καταισχύνω τα όπλα…. αμυνώ δε και υπέρ ιερών και οσίων, και μόνος και μετά πολλών, και την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω…».
Για την Σπάρτη ήταν αδιανόητη η αποφυγή στράτευσης. Οι δειλοί ανασκολπίζονταν. Στα «αποφθέγματα Λακαινών» του Πλούταρχου διασώζεται το εξής:
«Η Δαμάτρια, ακούγοντας πως ο γιος της ήταν δειλός και ανάξιος της, όταν αυτός έφτασε, τον σκότωσε. Το επίγραμμα στον τάφο της είναι το εξής: τον παραβάντα νόμους Δαμάτριον έκτανε (=σκότωσε) μήτηρ, η Λακεδαιμονία τον Λακεδαιμόνιον». (εκδ. «Κάκτος», σελ. 227).
Αυτά στην αρχαία εποχή όπου η φιλοπατρία και η ανδρεία ήταν αρετές και αξίες. Για τους αρχαίους η αξία ενός άνδρα συμπυκνώνεται στην περίφημη ομηρική φράση: «εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρης».
Ενώ «της δειλίας αισχρά γίγνεται τέκνα», η δειλία, η λιποταξία, γεννοβολά αισχρά τέκνα.
Στην νεότερη εποχή αποκαλυπτική και ξεκαρδιστική είναι η τακτική του στρατάρχη της Ρούμελης, του Καραϊσκάκη. Αυτός, όπως γράφει ο Δημήτρης Φωτιάδης στην βιογραφία του, «έσερνε ένα γυναικείο παλιόβρακο, γνωστό σ’ όλο το ασκέρι του με τ’ όνομα το βρακί της Κατερίνας, που το φόραγε στους φοβιτσιάρηδες». Όταν η πατρίδα κινδύνευε και ήθελε ο στρατηγός να στρατολογήσει πολεμιστές πήγαινε στα χωριά και τους μάζευε. Όσους κρύβονταν, τους κιοτήδες, «τις σαπιοκοιλιές», όπως τους ονόμαζε ο Καραϊσκάκης, τους ξετρύπωνε και τους ανάγκαζε να φορέσουν «το βρακί της Κατερίνας». (Η Κατερίνα ήταν περιβόητο για την ελευθεριότητά του γύναιο της περιοχής).
Όσοι λαγόκαρδοι και κιοτήδες φορούσαν «το βρακί» ντροπιάζονταν διά βίου και συνήθως εξαφανίζονταν, για να γλιτώσουν τον περίγελω του κόσμου. Εκείνα τα χρόνια «μιλούσαν οι καρδιές, τώρα μιλούν τα χρήματα» (Κανάρης). Οι λιποτάκτες ατιμάζονταν ως ανάξιοι της πατρίδας. Αναστήθηκε το Γένος από ανθρώπους «τρελούς» σαν τον Καραϊσκάκη, που με τις ηρωϊκές «αποκοτιές τους» έδιναν θάρρος. Χαρακτηριστικό το παρακάτω επεισόδιο, το οποίο αναφέρει ο Φωτιάδης (σελ. 111). Συνήθιζε στις μάχες ο στρατηγός να προκαλεί τους Τούρκους με βρισιές και χοντρά πειράγματα. «Μέσα στο ξάναμμα της μάχης», (στο Κομπότι, στις 8 Ιουνίου του 1821), τους φωνάζει.
– Ουχά, κιοτήδες, σταθείτε ωρέ να πολεμήσετε!
– Ποιος είσαι εσύ ωρέ, που θα μας πεις κιοτήδες;
– Είμαι ο γιος της καλογριάς και σας χέζω!
– Εμάς, γκιαούρη, χέζεις;
– Εσάς μεμέτηδες!
– Περίμενε, μπάσταρδε, να σε πιάσουμε, να σε σουβλίσουμε και τότες βλέπεις τι θα κρένει ο πισινός σου!
– Εμένα, ωρέ, θα σουβλίσετε;
– Εσένα, ωρέ, Καραϊσκάκη!
– Αμ τότες σταθήτε ν’ ακούσετε από τώρα τι κρένει (=λέει) ο πισινός μου!
Πηδάει πάνω σ’ ένα βράχο, ξεβρακώνεται, τεντώνει γυμνό τον κώλο του στους οχτρούς και τους φωνάζει:
– να ωρέ Τούρκοι…!
Ήταν όμως κρυμμένος κοντά ένας Τούρκος, τον πυροβόλησε και είδε και τρόμαξε να γιατροπορευτεί από το βόλι που τον βρήκε «στα μεριά». Όταν όμως έγινε το βαυαροκρατούμενο κρατίδιο οι αγωνιστές παραμερίστηκαν και τα αξιώματα πήγαιναν στους απειροπόλεμους πολιτικάντηδες, στο ζυμάρι των Τούρκων.
Και επιδαψίλευαν τους εαυτούς τους με γελοιωδέστατους τίτλους. «Έλεγε ο Κολοκοτρώνης καταγελών: και ευγενέστατον και πανευγενέστατον και ενδοξότατον και εκλαμπρότατον και εξοχότατον και μεγαλειότατον με ονόμασαν, μόνο τον τίτλο του παναγιότατου δε μ’ έδωκαν». (Σπηλιάδης, «Απομνημονεύματα», τομ. Γ΄, σελ. 38).

Τμήμα ειδήσεων pronews.gr               ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ     ΕΔΩ

23 Αυγούστου 1958: Πέφτουν ηρωικά από τα πυρά Άγγλων στρατιωτών τρεις αγωνιστές της ΕΟΚΑ

     
23 Αυγούστου 1958: Πέφτουν ηρωικά από τα πυρά Άγγλων στρατιωτών τρεις αγωνιστές της ΕΟΚΑ
Ύστερα από τη σύλληψη κάποιων μελών της ΕΟΚΑ, τα οποία γνώριζαν την ύπαρξη μικρής αποθήκης με οπλισμό στη Λύση, οι αντάρτες Σιάλος Καΐλη και Παναγής Λάρκου, με τη βοήθεια των συναγωνιστών τους, Δημητράκη Αναστάση και Καλλή Σακκά, στις 23 Αυγούστου του 1958 και κατόπιν διαταγής, μετακίνησαν τον οπλισμό. Φορτώνοντας σε δυο ποδήλατα ένα αυτόματο στεν, ένα μαρτίνι, ένα περίστροφο 0,38, επτά κυνηγετικά, δεκαπέντε χειροβομβίδες, δυο νάρκες και αρκετή ποσότητα πυρομαχικών κατευθύνθηκαν σε περιβόλι που άνηκε στον Δημητράκη Αναστάση.
Σύμφωνα με την μαρτυρία του αγωνιστή Παναγή Λάρκου, μόλις βγήκαν από το χωριό στις 20:00, Άγγλοι στρατιώτες που είχαν στήσει ενέδρα πίσω από δύο δέντρα, τους επιτέθηκαν. Οι δύο αντάρτες αντεπιτέθηκαν αμέσως ανοίγοντας πυρ εναντίον τους. Με το «αλτ» που πρόσταξαν οι Άγγλοι, ο Σιάλος πυροβόλησε και πέτυχε τον πρώτο Άγγλο στρατιώτη. Έριξε αμέσως μια χειροβομβίδα εναντίον της μιας ομάδας των στρατιωτών, κρατώντας στο χέρι του ακόμη μία την οποία δεν πρόλαβε να χρησιμοποιήσει. Τα πυρά της δεύτερης ομάδας των Άγγλων, που ήταν κρυμμένοι σε διπλανό δέντρο, τον σκότωσαν. Στη συνέχεια οι Άγγλοι πυροβόλησαν και σκότωσαν το Δημητράκη Αναστάση και τον Καλλή Σακκά.
Από την άλλη πλευρά, οι απώλειες των Άγγλων, όπως αυτές μεταδόθηκαν στον αστυνομικό σταθμό Βατιλής με ασύρματο από τους επιζήσαντες στρατιώτες, ανήλθαν στους πέντε νεκρούς και έναν τραυματία. Οι τρεις αγωνιστές, αυτοθυσιάστηκαν και έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι, υπερασπίζοντας τα «ιερά» όπλα του αγώνα για την ελευθέρια, στον οποίο είχαν αφιερώσει τη ψυχή τους.
Δημητράκης Αναστάση
anastasi
Ο Δημητράκης Αναστάση γεννήθηκε στη κωμόπολη Λύση της επαρχίας Αμμοχώστου, στις 28 Ιουλίου 1936. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο Λύσης και εργαζόταν ως γεωργός. Μυήθηκε στον αγώνα της ΕΟΚΑ, και αρχικά είχε αναλάβει την διανομή φυλλαδίων, τη παροχή πληροφοριών από παρακολουθήσεις και τη προσφορά υπηρεσιών ως σύνδεσμος. Ύστερα, έγινε βοηθός του Καλλή Σακκά στη διαφύλαξη οπλισμού. Με τη βοήθεια της μητέρας του τροφοδοτούσαν αντάρτες, μετέφεραν και έκρυβαν οπλισμό.
Καϊλή Μιχαήλ Σιάλος
sialos
Ο Σιάλος Καϊλή, γεννήθηκε και εκείνος στην κωμόπολη Λύση. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο Λύσης και ως ο μεγαλύτερος αδελφός και ορφανός από μητέρα, μπήκε στη βιοπάλη να βοηθήσει τον πατέρα του στο μεγάλωμα των αδελφών του.
Στον αγώνα της ΕΟΚΑ εντάχθηκε τον Ιούλιο του 1955 και κατατάχθηκε στις ομάδες κρούσεως Λύσης. Καταζητήθηκε στις 10 Αυγούστου 1956 και κατέφυγε στο αντάρτικο με την ευχή του πατέρα του, για την οποία ήταν πολύ περήφανος: «Να πας στο καλό, παιδί μου. Νεκρό στο σπίτι μου σε δέχομαι, προδότη όχι». Η δράση του ήταν έντονη, λαμβάνοντας μέρος σε πολλές επιθέσεις εναντίον των Άγγλων με τους αντάρτες του υποτομέα Λύσης και άλλους αγωνιστές της Λύσης, ενώ διακρινόταν και για την ανδρεία του. Οι συναγωνιστές του, έλεγαν χαρακτηριστικά: «Είδαμε τόλμην και παλικαριά που δεν ξαναείδαμε ποτέ και σε κανένα».
Σε επίθεση που έλαβε μέρος, την 1η Αυγούστου του 1958, έξω από τη Λύση προς την Κοντέα, με την εμφάνιση των στρατιωτικών αυτοκινήτων, όρμησε στη μέση του δρόμου ο Σιάλος και άρχισε να βάλλει εναντίον τους με το αυτόματο γαλλικό του όπλο. Οι οδηγοί των στρατιωτικών οχημάτων σάστισαν και οι στρατιώτες τα έχασαν. Μέχρι που να συνέλθουν και να αρχίσουν να πυροβολούν οι αγωνιστές έριξαν με τα όπλα τους και αποτραβήχτηκαν. «Μας εντυπωσίαζε η αυτοθυσία του. Ο Σιάλος, με τα τόσα χαρίσματα με τα οποία ήταν προικισμένος και το χιούμορ που τον διέκρινε, ήταν η εύθυμη νότα ανάμεσά μας».
Σακκά Καλλής
sakkas
Ο Καλλής Σακκά, ο τρίτος από τους πεσόντες ήρωες της 23ης Αυγούστου του 1958, ήταν και εκείνος γεννημένος στην Λύση. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο Λύσης και εργαζόταν και εκείνος σαν γεωργός, ενώ παράλληλα ασκούσε και το επάγγελμα του πατέρα του, υφαίνοντας σακιά και βοηθώντας τον ανάπηρο πατέρα του στη διατροφή των αδελφών του.
Αναμίχθηκε στην ΕΟΚΑ από την αρχή του αγώνα αναλαμβάνοντας την εκτύπωση φυλλαδίων, και έχοντας την ευθύνη απόκρυψης του πολυγράφου. Αργότερα του ανατέθηκε και η ευθύνη της απόκρυψης του οπλισμού της ΕΟΚΑ Λύσης. Λόγω της σοβαρότητας του έργου που του είχε ανατεθεί, η ανάμιξή του σε άλλες δραστηριότητες είχε περιοριστεί.
ΕΛΑΜ

Έγκριση από ΥΕΘΑ για σήματα των Πολεμικών Σημαιών, με τον αντίστοιχο, για κάθε Κλάδο, προστάτη Άγιο ή Αγία

Μετά από έγκριση του υπουργού Εθνικής Άμυνας, υφίσταται, προαιρετικά, η δυνατότητα, στο σύνολο του στρατιωτικού προσωπικού, να φέρει, αποκλειστικά με τις στολές υπ΄ αριθμόν 9 και 10 (χειμερινή και θερινή στολή ασκήσεων-μάχης) τα σήματα των Πολεμικών Σημαιών, με τον αντίστοιχο, για κάθε Κλάδο, προστάτη Άγιο ή Αγία (ήτοι, Άγιο Γεώργιο και Αγία Βαρβάρα για το ΣΞ, Άγιο Νικόλαο για το ΠΝ και Αρχάγγελο Μιχαήλ για την ΠΑ), παράλληλα ή αντί του εθνοσήμου, το οποίο και προβλέπεται στις εν λόγω στολές.

Επισημαίνεται ότι τα ανωτέρω είναι απόλυτα προαιρετικά και αποτελεί, αυστηρά, προσωπική επιλογή ενός εκάστου στελέχους.
Τμήμα ειδήσεων pronews.gr                                                    ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ   ΕΔΩ

Δευτέρα, 24 Αυγούστου 2015

Η ΓΚΕΣΤΑΠΟ ΣΥΝΕΡΓΑΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΚΚΕ





Η ΓΚΕΣΤΑΠΟ ΣΥΝΕΡΓΑΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΚΚΕ
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΟΣ
... ΓΡΑΦΕΙΟ
Για
το Γραμματέα της Επιτροπής Πόλης
Ύστερα από διαπραγματεύσεις με τη Γερμανική Διοίκηση καταλήξαμε μαζί της σε συμφωνίες που θα πρέπη στο μέλλον να τις εφαρμόσουμε πιστά γιατί αυτό επιβάλλουν τα κομματικά σας συμφέροντα. Σύμφωνα με αυτές κάθε  «σαμποτάζ» ή οποιαδήποτε άλλη ενέργειά μας ενάντια οπλιτών ή βαθμοφόρων του στρατού κατοχής θα γίνεται ύστερα από σχετικάς υποδείξεις του αρχηγού της Γκεστάπο. Δόστε επομένως .... ..... να πάψουν στο εξής οι ξεκάρφωτες..... ..... μας εξασφαλίστηκε αρκετός. Σαν υπεύθυνο για τη δουλειά αυτή η Γερμανική Διοίκηση ωρίζει τον Ταγματάρχη Όττο τον Β’. ...... ακόμα ανέλαβαν την υποχρέωση να μας ειδοποιήσουν για το ..... και τις συλλήψεις ώστε κανείς να μην υπάρχη κίνδυνος για τα μέλη της οργάνωσής μας. Παράλληλη υποχρέωση αναλάβαμε και μεις για την περίπτωση της αναχώρησης τους από την Ελλάδα. Κανένας δεν πρέπει να ενοχληθή.
                                                                                      Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
ΑΘΗΝΑ 13/9/44                                                               (υπογραφή)
Γ. ΣΙΑΝΤΟΣ
Συμφωνίας μετά των Γερμανών συνήψε και αυτή η ηγεσία του Κ.Κ.Ε., είς τας Αθήνας. Ο Σιάντος και η Γκεστάπο απεφάσισαν, όπως αι γερμανικαί αρχαί ειδοποιούν τους κομμουνιστάς δια να αποφεύγουν τα περίφημα «μπλόκα» : «Κανένας Γερμανός, δεν πρέπει να ενοχληθή», γράφει ο Σιάντος.                   ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ   ΕΔΩ